Po prostu nie rozumiesz własnego szczęścia – czyli historia Kariny: Pol milionowy kredyt dla teściowej, małżeństwo kontrolowane przez mamę, ucieczka do wolności, nowa miłość z Andrzejem i powrót przeszłości pod polskim dachem

Ty chyba choćby nie wiesz, co oznacza własne szczęście

Pół miliona? Kinga trzy razy przeczytała powiadomienie na ekranie telefonu, zanim ta liczba w ogóle zaczęła mieć sens. Wziąłeś kredyt na pół miliona złotych?

Dawid siedział na kanapie, wpatrzony w swój telefon, choćby nie podnosząc głowy.

Aa, to Tak, drobiazg, dla mamy na remont. Wiesz przecież, jak się jej sypie mieszkanie rury ciekną, podłogi pofałdowane, ściany zagrzybione
Poczekaj. Kinga przysiadła na brzegu fotela, bo nogi kompletnie odmówiły posłuszeństwa. Wziąłeś pożyczkę. Na pół miliona. Wszystko przekazałeś mamie. I ani słowa mi nie powiedziałeś?

Dawid w końcu oderwał wzrok od ekranu. Na jego twarzy pojawiła się szczera konsternacja, jakby żona pytała o absolutną oczywistość.

Kinga, ale to przecież mama. Samotna, emerytura marna. Kto inny jej pomoże?
A zapytać się mnie? głos Kingi podnosił się z każdym zdaniem, ale nie mogła się powstrzymać. Zapytać o zdanie? Chociaż uprzedzić?
Przecież byś się zaczęła wykłócać Dawid wzruszył ramionami. A mama pilnie potrzebowała pieniędzy.

Cztery lata. Cztery lata znosiła tę kobietę, która dzwoniła co wieczór, by zapytać, co Dawid jadł na kolację. Przyjeżdżała bez uprzedzenia, z wyrzutem oceniała porządek w mieszkaniu, na rodzinnych obiadach sadzała wszystkich tak, żeby Kinga była jak najdalej od centrum stołu.

Nie rób dramatu z niczego mówił spokojnie Dawid. Damy radę. gwałtownie spłacimy, to nie jest wielka suma. Rodzina to podstawa.

Łzy same płynęły gorące, wściekłe. Kinga wycierała je wierzchem dłoni, rozmazując tusz po policzkach.

Rodzina? A ja co, jestem rodziną? Czy tylko dodatkiem? Pamiętasz, jak Twoja matka uznała, iż czas wymienić samochód, a Ty sprzedałeś nasz bez pytania? Jak wyrzuciła moje rzeczy z pokoju gościnnego, bo nie może spać wśród czyichś gratów? Jak na moje urodziny pojechałeś z nią wybierać nową lodówkę?
Przecież to drobiazgi odburknął Dawid. Jesteś zmęczona, odpocznij trochę.

Kinga patrzyła na swojego męża wysokiego, łagodna twarz z dołeczkami, które kiedyś były takie ujmujące. Teraz widziała trzydziestoletnie dziecko, całkowicie uwiązane do matki.

Damy radę powtarzał jak mantrę. Miłość wszystko przetrwa.

Kinga wstała i wyszła do sypialni. Na górnej półce leżały dwie duże torby sportowe te same, z którymi kiedyś się tutaj wprowadzała. Zrzuciła je na łóżko i zaczęła z półki na półkę zbierać rzeczy.

Dawid zjawił się w drzwiach po dwudziestu minutach, kiedy jedna torba była już napchana po brzegi.

Co Ty wyprawiasz? Kinga, to absurdalne. Nie poważnie mówisz?

Nie odpowiedziała. Układała swetry, jeansy, bieliznę. Z półki zdjęła pudełko z biżuterią prezenty od rodziców i przyjaciółek, od Dawida nic nie chciała brać.

Przecież nie masz dokąd iść! Do mamy? Przecież ona w Poznaniu!

Zapięła zamek drugiej torby. Sprawdziła torebkę paszport, karta, klucze do mieszkania mamy, zawsze nosiła na wszelki wypadek.

Kinga, powiedz cokolwiek! Nie możesz mnie zostawić. Kocham Cię!

Spojrzała na niego długo, zabrała torby i wyszła bez słowa z mieszkania.

…Następnego ranka Kinga stała w kolejce w USC, ściskając w dłoni wypełniony wniosek o rozwód. Za oknem siąpił deszcz, szare chmury wisiały nisko, ale w środku czuła przedziwny spokój. Decyzja podjęta.

Pierwszy telefon zaczął się o wpół do trzeciej w nocy. Kinga zerwała się na kanapie u przyjaciółki Lenki przez chwilę nie wiedziała, gdzie jest.

Musimy porozmawiać Dawid sapał w słuchawkę, mówił chaotycznie. Zrozumiałem wszystko, zmienię się. Daj mi szansę.

Rozłączyła się. Po dwudziestu minutach kolejny telefon.

Kinga, nie mogę bez Ciebie. Jesteś całym moim światem.

Do rana przyszło czterdzieści trzy wiadomości. Każda długa, łzawe wyznania, obietnice, czasem groźby.

Jeśli nie wrócisz, nie wiem, co zrobię.
Mama mówi, iż robisz tylko sceny.
Zawsze będę na Ciebie czekał.

Po tygodniu zaczął pojawiać się pod jej biurem. Kinga wychodziła na lunch Dawid stał pod kioskiem z kebabem. Wracała wieczorem do metra widziała go po drugiej stronie ulicy.

Przypadkiem przechodziłem uśmiechał się, gdy Kinga wymagała wyjaśnień. Po prostu chciałem Cię zobaczyć.

Jednego wieczoru zadzwonił domofon u Lenki. Kinga otworzyła drzwi, choćby nie spojrzała przez wizjer czekała na pizzę.

A tam Dawid z bukietem czerwonych róż.

Jeden szansę wyszeptał. Proszę o nic więcej.

Kinga spokojnie zamknęła drzwi. Stał tak dwie godziny, aż sąsiedzi zagrozili policją.

Nauczyła się z tym żyć jak z przewlekłym bólem. Nie czytała wiadomości, nie odbierała obcych numerów, omijała go na mieście. Zmieniła pracę na zdalną w nowej firmie, przeprowadziła się na osiedle, gdzie na pewno go nie spotka.

Rozwód się sfinalizował po trzech miesiącach. Kinga wyszła z sądu z papierami w ręku i rozpłakała się na schodach nie ze smutku, tylko z ulgi.

Pierwsze miesiące wolności były przeraźliwie puste. Przez lata każdą decyzję weryfikowała z kimś, choćby jeżeli ten ktoś i tak postępował po swojemu. Teraz mogła kupić dowolny jogurt, bez strachu, czy pani Zofia zaakceptuje wybór. Mogła włączyć dowolny film, bez wysłuchiwania, iż porządne kobiety nie oglądają takich rzeczy. Mogła oddychać.

Zapisała się na kurs angielskiego dawne marzenie, które Dawid nazywał marnowaniem pieniędzy. Codziennie przed świtem chodziła na jogę. Pojechała sama na weekend do Gdańska, bez planu, włóczyła się po starówce i jadła pierniki.

Po pół roku telefony ustały. Wiadomości też. Kinga przez dwa miesiące czekała na jakiś podstęp, potem zrozumiała, iż może w końcu odetchnąć. Zatrudniła się w agencji marketingowej fajny zespół, interesujące projekty, barwny biurowiec. Życie wracało do normy.

…Andrzeja poznała na firmowym spotkaniu, gdzie namówiła ją koleżanka Marysia.

To nasz główny programista przedstawiła Marysia wysokiego chłopaka w okularach. Andrzej, poznaj Kingę, ona jest z marketingu.

Uścisnął jej dłoń mocno, ale delikatnie. Uśmiechnął się prosto, bez popisywania.

Też uciekasz od karaoke? zapytał, wskazując na scenę, gdzie dyrektor finansowy fałszował Przeżyj to sam.
Oszczędzam sobie układ nerwowy zażartowała Kinga.

Rozmawiali do końca wieczoru o książkach, o podróżach, o tym, jak życie potrafi być dziwne. Andrzej słuchał, nie przerywając, zadawał pytania i czekał na odpowiedź. Nie pouczał, nie mówił jej, jak powinna żyć. Gdy dowiedział się, iż jest po rozwodzie, tylko kiwnął głową i zmienił temat.

…Po pół roku zamieszkali razem, wybrali mieszkanie w centrum niewielkie, jasne, z wysokim sufitem i widokiem na zaciszne podwórko.

Ty na pewno chcesz tu mieszkać? pytała Kinga, oglądając lokal przed podpisaniem umowy. Może zobaczymy inne?
Ale Tobie się podoba? odwrócił się do niej Andrzej.
Bardzo.
To bierzemy.

Takie drobiazgi prawo do własnego zdania, które się liczy okazały się ważniejsze niż wielkie deklaracje miłości.

Oświadczył jej na dachu bloku, gdy słońce chowało się za horyzontem w różowo-złotym blasku. Wyjął małe pudełko, w środku pierścionek z brylantem.

Nie jestem mistrzem przemówień przyznał Andrzej. Ale chcę się budzić obok Ciebie każdego ranka. jeżeli dasz radę znieść mój chrapanie i słabość do taniej kawy.

Kinga roześmiała się przez łzy i przytaknęła.

…Ten majowy wieczór zaczął się zwyczajnie. Andrzej siedział dłużej w pracy deadline, jakiś trudny bug w kodzie. Kinga gotowała makaron, nuciła pod nosem do radia, gdy zadźwięczał dzwonek do drzwi. Ostry, natarczywy, wymagający.

Spojrzała przez wizjer i odskoczyła.

Na korytarzu stał Dawid. Blady, podkrążone oczy, pogniecione ubranie. Dwa lata. Dwa lata ciszy i nagle wrócił.

Kinga, otwórz! walił w drzwi. Wiem, iż tam jesteś! Musimy pogadać!

Chwyciła za telefon, wybrała numer Andrzeja. Zajęte.

Przecież się kochamy! Dawid krzyczał przez drzwi. Nie możesz być z innym! To nienormalne!

Drzwi trzęsły się napierał całym ciałem, jakby chciał je wyważyć. Kinga oparła się o nie plecami, nogami wtuliła się w podłogę.

Wynoś się! wrzasnęła. Wezwę policję!
Jesteś moją żoną! jego głos zamieniał się w wrzask. Byłaś moja i będziesz! Dwa lata czekałem, aż się opamiętasz! Dwa lata!
Jesteśmy po rozwodzie! To koniec!
Nic się nie skończyło! jeszcze raz naparł, ledwo ją nie przewrócił. Zmieniłem się! Mama mówi, iż nie rozumiesz własnego szczęścia! Otwórz, pogadajmy!

Przez wizjer widać było jego twarz wykrzywioną, obłąkaną. To już nie był człowiek, z którym kiedyś dzieliła łóżko.

Kinga wybrała na telefonie trzy cyfry.

Dawid! Jedno kliknięcie i jest tu policja. Odejdź. Teraz.

Dawid przystanął. Przez kilka sekund milczał, po czym gwałtownie odwrócił się i zbiegł schodami. Na dole trzasnęły drzwi wejściowe.

Kinga osunęła się na podłogę, oparła o ścianę. W głowie szumiało. Dopiero po pół godzinie zdobyła się, by zadzwonić do Andrzeja.

Zgłoszenie na policji złożyła następnego dnia. Posterunkowy starszy pan z wąsem zanotował wszystko, wysłuchał, pokiwał głową.

Zajmiemy się tym. Przeprowadzę rozmowę.

Co powiedział Dawidowi, Kinga nie miała pojęcia. Ale więcej już się nie pojawił. Ani telefonu, ani wiadomości, ani przypadkowego spotkania na osiedlu.

…Ślub odbył się na początku czerwca, w malutkiej restauracji poza miastem dwadzieścia osób, sami przyjaciele. Żadnych fanfar, żadnych wtrącających się wujków.

Kinga stanęła naprzeciw Andrzeja w prostek sukience, trzymała jego dłonie w swoich. Za oknem szumiały brzozy, pachniało kwiatami i świeżo skoszoną trawą.

Czy zgadzasz się zaczął prowadzący.
Zgadzam się przerwała mu, a goście się zaśmiali.

Andrzej założył jej na palec obrączkę cienką, złotą, z grawerem od środka. Trzy słowa: Na zawsze razem.

Kinga popatrzyła na człowieka, który został jej mężem. Nie maminsynek, nie obsesyjny prześladowca. Po prostu facet, który potrafi słuchać, szanować i kochać. Przed nią była przyszłość, w której jej zdanie naprawdę się liczyło…