Dziewiątego października do polskich kin zawitał długo wyczekiwany ,,Primetime”. Film, który być może nie był w gronie najmocniej wyczekiwanych blockbusterów tego roku, zwłaszcza iż za nami nowy ,,Spider-man” i ,,Odyseja”, a zza horyzontu zawadiacko uśmiechają się Timothée Chalamet i Robert Downey Jr. Trzeba jednak przyznać, iż w realiach ogromnej konkurencji, produkcja z Pattinsonem wydawała się jednym z ciekawszych projektów tego roku. Czy doczekaliśmy się oscarowego faworyta?
Na wstępie wspomnę, iż sam miałem ogromne oczekiwania wobec filmu. Kiedy pierwszy raz zobaczyłem zwiastun na kinowym ekranie, pomyślałem sobie: ,,A niech mnie dunder świśnie! Muszę to zobaczyć!” Przyciągająca była nie tylko warstwa audiowizualna, ale także obsada z Robertem Pattinsonem na czele. Jego redemption arc po perypetiach w świecie wampirów jest jedną z fajniejszych historii we współczesnym kinie. Trudno nie kibicować komuś, kto w tak diametralny sposób zmienił trajektorię swojej kariery.
Nie bez znaczenia dla mojego hype’u był także kontekst historyczno-obyczajowy przedstawiony w filmie. To w końcu historia o postaci bardzo kontrowersyjnej – Chrisie Hansenie, a także jego bardzo „oryginalnym” show. Temat niesamowicie interesujący, w szczególności, iż przez Polskę przetoczyła się niedawno dyskusja dotycząca działań Fundacji ECPU. Na koniec nie omieszkam wspomnieć o reżyserze produkcji. Dotychczas osoby o nazwiskach zaczynających się na ,,Oppenheim” dostarczały nam zawsze bombowych doświadczeń, więc mieliśmy co najmniej solidne podstawy, żeby wierzyć także w ten projekt. Przechodząc do adekwatnej części artykułu, pora odpowiedzieć, co rzeczywiście z tego wyszło.
O czym adekwatnie jest omawiana produkcja? To historia osobistości telewizyjnej – Chrisa Hansena i jego programu ,,To Catch a Predator”, emitowanego w latach 2004-2007. Akcja filmu rozgrywa się na przestrzeni mniej więcej roku, kiedy program otrzymuje tzw. primetime razem z hitem tamtych lat, ,,Lost”. Życiową ambicją protagonisty staje się próba stworzenia największego show w historii telewizji i utrzymanie się na medialnym topie. Nie jest to jednak film biograficzny, który w sztywny sposób trzyma się faktów i stara się jeden do jednego przedstawić nam making-off programu oraz życiorys Hansena. Produkcja kładzie nacisk na pokazanie dylematów moralnych towarzyszących emisji, a także portretowanie psychologiczne Hansena, któremu (wbrew temu, co mówi) wcale nie towarzyszyły altruistyczne pobudki.
Pattinson jest piękny
Bohater grany przez Roberta Pattinsona zostaje sportretowany w sposób niezwykle psychotyczny. To narcyz mający silne przeświadczenie o tym, iż realizuje jakąś misję, wyższy cel, iż to, co robi, czyni z niego bohatera. Film stara się nam zohydzić tę postać i przedstawia ją w sposób kilka lepszy niż pedofili, na których poluje. W zasadzie w przypadku większości bohaterów nikogo do końca nie możemy określić mianem dobrej osoby.
Hansen w wykonaniu Pattinsona jest zdecydowanie najmocniejszym punktem sensu. Potrafi wzbudzać skrajne emocje, bo chociaż z jednej strony jest niezwykle obrzydliwym typem, to jednocześnie ma w sobie coś hipnotycznego. Sceny, w których konfrontuje się z przyłapanymi pedofilami, aż ociekają jego charyzmą i ciężko oderwać od nich wzrok. Genialnie wypadają także jego fanatyczne monologi, które przywodzą na myśli ikonicznych popkulturowych antagonistów. Nie sposób pominąć także scen, kiedy całkowicie się załamuje, albo kiedy w pełny szaleństwa sposób powtarza kwestie, którymi za chwilę zaskoczy swoją ofiarę. Niezwykle mocno widać przy tym, jak napawa się brzmieniem własnego głosu i jak emanuje samouwielbieniem.
Ze wszystkich tegorocznych ról, które miałem okazję obejrzeć na wielkim ekranie, to właśnie ta wydaje mi się najmocniejsza. Oczywiście do końca roku została jeszcze chwila i nie bez znaczenia jest czynnik kontrowersyjnych decyzji akademii (o czym bardzo boleśnie przekonał się w zeszłym roku Timothée Chalamet), ale gdybym miał dzisiaj wskazać Oscarowego faworyta w kontekście roli pierwszoplanowej, to zdecydowanie padłoby na Pattinsona. Brytyjczyk od lat jest fenomenalny, a teraz dołożył do tego bycie twarzą bardzo głośnej produkcji – może to okaże się kluczem do sukcesu i sięgnięcia po wymarzoną statuetkę.
Co nie zagrało?
To, co w filmie wypada zdecydowanie gorzej, to fabuła, a w zasadzie jej… brak? Oczywiście produkcja nie jest o niczym i nie stanowi zbioru przypadkowych slajdów, takie ujęcie tematu byłoby niesprawiedliwe. Historia zachowuje ciągłość i chronologię, film posuwa się naprzód, ale prowadzi nas trochę donikąd. Wszystko zaczyna się bardzo intrygująco i od samego początku podsyca ogień naszych oczekiwań, jednak mniej więcej od połowy film przestaje nam oferować cokolwiek nowego. Dostajemy kolejne sceny z łapaniem pedofili, ale do niczego nas one nie prowadzą. Bohaterowie nie przechodzą żadnej metamorfozy, nie poznajemy do końca losów programu ani osób za niego odpowiedzialnych. Film w zasadzie kończy się w kulminacyjnym momencie dopadnięcia ,,wieloryba” i pozostawia nas z pewnym poczuciem pustki i niedosytu. Jedyny wątek, który zostaje jakkolwiek zwieńczony, to ten związany z Danem. Dostajemy bowiem na sam koniec scenę domykającą jego historię. Jest to jednak jeden z mniej istotnych wątków filmie i takie rozwiązanie zdecydowanie nie zaspokaja głodu, który funduje nam finisz.
Produkcja, chociaż zapowiadała się bardzo kontrowersyjnie, w praktyce jest strasznie rozmiękła. Sprawia wrażenie, jakby reżyser nie do końca wiedział, co chce przekazać. Krytykuje trochę wszystkich, ale jednocześnie nikogo. Można odnieść wrażenie, iż poza Hansenem nikt tak naprawdę nie obrywa, a mógłby i może choćby powinien. Ostatecznie całość jest strasznie bezpieczna i rozwodniona. Bolą także puste wątki, jak chociażby ten dotyczący zdrady Chrisa lub chęci przejścia Andie do innej stacji. Zostają rzucone w eter, ale ostatecznie trochę nie mają znaczenia i nic nie wnoszą do historii. Wielka szkoda, bo początkowo zapowiadały się bardzo interesująco. Po zakończonym seansie nie mogłem się pozbyć wrażenia, iż film spokojnie mógłby trwać przynajmniej 30 minut dłużej i wyszłoby mu to zdecydowanie na dobre. Nie chciałbym jednak, żeby konkluzja płynąca z mojego wywodu była taka, iż fabuła jest dramatyczna – absolutnie nie! Po prostu były podstawy, żeby mieć wobec niej duże oczekiwania, a dostaliśmy ostatecznie mocnego średniaka.
Co dowiozło?
Podtrzymując dotychczasową tendencję do naprzemiennego chwalenia oraz ganienia filmu, wrócę teraz do pozytywów. Oddałem już Pattinsonowi co cesarskie i niesprawiedliwym byłoby nie pochwalić całej reszty obsady. adekwatnie każda postać na ekranie wypada FENOMENALNIE. Najjaśniej w tym gronie lśni rzecz jasna Merritt Wever i Skyler Gisondo. Aktorka odgrywająca rolę ambitnej producentki jest świetna. Grana przez nią postać jest niezwykle charyzmatyczna. Między nią a Hansenem przez cały film czuć genialną chemię. Pokuszę się choćby na stwierdzenie, iż nie byłoby kontrowersją, gdyby aktorka otrzymała oscarową nominację w kategorii aktorki drugoplanowej.
Niczym nie ustępuje jej wcielający się w Decoy Dana Gisondo. Aktor został postawiony w bardzo specyficznej sytuacji – reżyser zafundował mu aktorską incepcję, obsadzając w roli początkującego aktora. Mimo trudnego zadania udało mu się wybrnąć doskonale i nie ustępować w niczym doskonałej wcześniej wspomnianej dwójce. Przez cały film perfekcyjnie wykorzystuje swoją mimikę, doskonale oddając skrajnie różne emocje, które mu towarzyszą. Jest świetny zarówno w momentach, kiedy ma pokazać przerażenie, jak i w tych, w których widać w jego oczach zaciętość i chęć dotarcia na szczyt.
Sprawiedliwość należy oddać także całej reszcie obsady. Ze względu na objętość, naturalnie najmocniej odznacza się wspomniana trójka, jednak nie sposób nie docenić całej reszty. Bohaterowie w których wcielili się chociażby Matthew Maher czy Bokeem Woodbine także dowieźli w 100%.
Pozostając dalej w temacie zachwytów, ale zmieniając nieco ich obszar – ależ genialną ucztę audiowizualną otrzymaliśmy. Już po zwiastunach było widać, iż film będzie powalał na kolana aspektami wizualnymi. Świetne kadry, doskonały dobór palety barw, idealnie dopracowana scenografia i charakterystyczny efekt ,,postarzający” film i stylizujący go na nieco VHSową modę. W tym aspekcie Lance Oppenheim dał nam 200% tego, na co liczyliśmy.
Zaskoczeniem była dla mnie warstwa audio. Nie spodziewałem się po niej fajerwerków, a dostałem w ręce dzieło, któremu w tym roku jak na razie stawić czoło może tylko ,,Odyseja” (ale ona miała Ludwig Göranssona, więc tak jakby grała na kodach). Zarówno soundtrack jak i pozostałe efekty dźwiękowe były na absolutnie najwyższym poziomie i tak jak w przypadku tych wizualnych, potrafiły odwoływać się do naszej nostalgii. Ekipa kamerzystów, edytorów i dźwiękowców wykonała niesamowitą pracę. Kto wie, może w innej rzeczywistości mogliby liczyć, iż zostaną za to hojnie nagrodzeni. Na ich nieszczęście (a ku naszej uciesze) kanadyjska ziemia swego czasu urodziła nam Denis Villeneuve, który prawdopodobnie za sprawą ,,Diuny III” zgarnie wszystkie statuetki za aspekty techniczne. Możemy jednak trzymać kciuki, żeby odrobina chwały skapnęła z talerza ekipie ,,Primetime”.
Zmierzając do końca filmowych rozważań, chciałbym nawiązać do tego, jak na film zareagował sam zainteresowany, czyli Chris Hansen. Po seansie kilku wywiadów z bohaterem opowieści, film dużo zyskał w moich oczach. W kinie historia może wydawać się przekoloryzowana i ,,podkręcona” na potrzeby widowiska, jednak słuchając Chrisa można dojść do konkluzji, iż jest jej bliżej do prawdy, niż mogłoby się pierwotnie wydawać. Szczególnie ciekawie wypada pod tym względem wywiad na kanale Hansena przeprowadzony przez jego kolegę z nim samym. Opowiada w nim, iż zły Oppenheim się do niego przyczepił, a on przecież był bohaterem, który próbował nas wszystkich ocalić. Osoby, które są już po seansie, mogą dostrzec tu pewną analogię. Widać w nim bardzo silne wyparcie i chociaż niezwykle stara się pokazać, iż film go nie rusza, to ewidentnie siedzi mu w głowie. Tezę tę zdaje się potwierdzać także fakt, iż Hansen wykupił reklamy przed każdym pokazem filmu w Stanach Zjednoczonych, a także plotki o tym, iż rzekomo ma spróbować podjąć kroki prawne przeciwko wytwórni.
Czy ,,Primetime” to najlepszy film tego roku? Zdecydowanie nie. Czy w pewnym stopniu zawiódł oczekiwania widzów? Niestety trochę tak. Nie mogę jednak podpisać się pod stwierdzeniem, iż to słaby film. Bardzo wiele elementów w nim gra, a seans jest bardzo przyjemnym doświadczeniem. Jego głównym grzechem jest to, iż nie był tak dobry, jak byśmy chcieli. Jednocześnie jest to produkcja, którą z czystym sumieniem można polecić i do której po latach z przyjemnością będzie można wrócić w jakiś malowniczy jesienny wieczór.
Wojciech WAEHNER
