Olga zmarszczyła brwi, patrząc na ekran telefonu. Wiadomość od Wojtka była krótka: „Składam pozew o rozwód. Zabierz dzieci i wyprowadzaj się do piątku”.

Olga zmarszczyła brwi, patrząc na ekran telefonu.

Wiadomość od Wojtka była krótka.

„Składam pozew o rozwód. Zabierz dzieci i wyprowadzaj się do piątku”.

Prawie upuściła kubek z herbatą.

„Co? Rozwód?” – wyszeptała do siebie.

Telefon zadzwonił od razu.

Na wyświetlaczu pojawiło się imię teściowej.

„Dzień dobry, Pani Tereso?”

„Olgo, już wiesz, o co chodzi” – głos był niemal wesoły.

„Mieszkanie jest nasze, kupiliśmy je przed waszym ślubem”.

„Samochód Wojtek przerejestrował na siebie w zeszłym tygodniu”.

Olga osunęła się na krzesło.

Zeszły tydzień? Planował to od dawna.

„A co z dziećmi? Gdzie mają iść?” – zapytała.

„To twój problem” – przerwała teściowa.

„Wojtek zapłaci alimenty. Minimalnie. I nie od razu”.

„Masz kolejny telefon. Do widzenia!” – odrzuciła Pani Teresa.

Olga spojrzała na zegarek.

Dawid i Zuzanna wrócą ze szkoły za godzinę.

Co im powiedzieć po siedmiu latach w tym domu?

Telefon zawibrował znowu.

SMS od szwagierki: „Zasłużyłaś na to. Nigdy nie doceniałaś Wojtka”.

Ja nie doceniałam? Pracowałam na dwie zmiany.

Pakowali się jeden dzień.

Olga znalazła pokój w kamienicy na obrzeżach Warszawy.

Właścicielka, pulchna kobieta z zmęczonymi oczami, machnęła ręką.

„Wprowadzajcie się. Pierwszy i ostatni miesiąc z góry”.

Dzieci milczały całą drogę.

Zuzanna, dziewięć lat, trzymała rękę brata.

Dawid, dwanaście lat, marszczył brwi jak dorosły.

„Mamo, czy tata wie, dokąd jedziemy?” – zapytał w nowym pokoju.

„Nie. I nie dowie się, dopóki nie zapyta”.

„A babcia?” – dodała Zuzanna.

„Nie będziemy dzwonić do babci”.

Wieczorem Olga usiadła przy oknie.

Sąsiadka chrapała za ścianą.

Na podwórku kłóciła się jakaś pijana kompania.

„A teraz co?” – szepnęła w ciemność.

W pracy nie zatrzymali jej.

„Redukcje etatów” – wyjaśnił szef, nie patrząc jej w oczy.

Olga wiedziała, iż to Wojtek pociągnął za nitki.

Tydzień po przeprowadzce zadzwoniła teściowa.

„Olgo, jak się macie? Martwię się o wnuki”.

„Wspaniale, Pani Tereso”.

„Może zadzwonić do Wojtka? Pogodzić się?”

„Dzięki, damy radę”.

„Wojtek mówi, iż nie potrafisz choćby wbić gwoździa w ścianę”.

Olga zamknęła oczy.

Ile razy słyszała to w dziesięć lat małżeństwa?

„Bez nas nic nie jesteś”.

„Wyrwaliśmy cię z błota”.

„Wiesz co, Pani Tereso” – powiedziała spokojnie. „Twój syn ma rację. Nie wiem wiele. Ale się nauczę”.

Wieczorem usłyszała pukanie w drzwi.

„Sąsiadka! Jestem Maria Władysława” – stanęła starsza kobieta z piętra. „Słyszałam, iż macie kłopoty. Chcecie herbaty?”

Przy herbacie Maria opowiedziała o zasiłkach i zajęciach w ośrodku społecznym.

„Moja córka przeszła to samo. Dało jej radę. Tobie też”.

Tej noc Olga nie spała.

Pisała ogłoszenia: sprzątanie, wyprowadzanie psów, naprawy odzieży.

Rodzina byłego nie dzwoniła, ale ona już nie czekała.

Trzy dni później zadzwonił telefon.

Pierwsze zlecenie – sprzątanie mieszkania w centrum.

„Dwie godziny, pięćset złotych” – usłyszała.

„Za mało. Siedemset” – odparła odważnie.

„Sześćset, nie grosza więcej”.

W drodze powrotnej kupiła chleb, makaron, mięso mielone.

„Dawid, Zuzanno, chodźcie” – zawołała. „Uczymy się gotować”.

„Tata mówi, iż nie gotujesz” – mruknął Dawid.

„Tata powiadał różne rzeczy” – pogłaskała go po głowie. „Teraz uczymy się razem”.

Maria pomogła załatwić zasiłki.

Zapisała dzieci na taniec i szachy.

„Zuzanna jest zwinna, a Dawid ma głowę. Zapiszcie ich, a ty będziesz mogła pracować”.

Wieczorami Olga szyła.

Znalazła starą maszynę w śmietniku i naprawiła ją.

Pierwsze zamówienia – zasłony dla sąsiadów.

„Masz złote ręce” – pochwaliła Maria. „Tylko nie zaniżaj się”.

W domu byłego męża plotki nie milkły.

„Wytrwa maksymalnie miesiąc” – mówiła Pani Teresa przy herbacie z córką i Wojtkiem.

„Myśli, iż wróci?” – drwiła Lena, siostra Wojtka.

„Jeszcze nie jesteśmy rozwiedzeni” – warknął Wojtek. „I mam swoje kłopoty – biznes się kruszy”.

„Twoja kochanka?” – szydziła Lena. „Ta, dla której zniszczyłeś rodzinę?”

„Ja nie zniszczyłem, uwolniłem się” – odpowiedział. „Dość o Oli. Idźmy do nowej restauracji”.

W sobotę na targu w Łodzi Olga sprzedała pierwsze rękodzieła.

Fartuchy, podkładki, dzieci pomagały.

„Jaką piękną rodzinę” – zatrzymała się elegancka kobieta. „Co to za praca?”

„Moja. Szyję wieczorami” – odpowiedziała nieśmiało Olga.

„Jestem Marina, żona dyrektora szkoły sportowej. Potrzebujemy takiej osoby. Przyjdź w poniedziałek”.

W domu Olga nie mogła usiedzieć.

„Mamo, po co się rozglądasz?” – zapytał Dawid.

„Dostałam pracę! Prawdziwą”.

„Hurra!” – skakała Zuzanna. „Kupimy nowe kredki”.

W szkole sportowej powitał ją dyrektor, wysoki mężczyzna o wojskowym charakterze.

„Potrzebujemy kogoś do sprzątania i krawiectwa. Naprawiamy mundury, szyjemy kostiumy”.

„Dam radę” – odparła zdecydowanie.

„Wierzę” – uśmiechnęła się Marina. „Zaczynasz w przyszłym tygodniu”.

Wieczorem Olga płakała po raz pierwszy od dawna.

Nie ze smutku, ale z ulgi.

„Mario Władysławo, udało się” – szepnęła w kuchni sąsiadki. „Naprawdę działa!”

„Czego się spodziewałaś?” – odpowiedziała starsza kobieta. „Nie dostałaś szansy wcześniej. Teraz leć, mały ptaszek”.

Pierwsza wypłata przyszła w gotówce – dziewięćset złotych.

„Policzmy” – rzekła dzieciom. „Czynsz, jedzenie, oszczędności”.

„Mogę dostać nowe trampki?” – zapytał cicho Dawid. „Palec wystaje z starych”.

„Oczywiście, synu. I sandały dla Zuzanny. A może poszukamy małego mieszkania?”

Tydzień później znaleźli kawalerkę na piątym piętrze.

Bez remontu, tapeta odklejona, ale własna.

„Osiemset złotych miesięcznie plus media” – mruknął właściciel.

„Biorę” – nie targowała się Olga.

Maria pomogła przy przeprowadzce, niosąc stary fotel i dwa stołki.

„Mój prezent dla ciebie” – zaśmiała się. „Zamieszkacie stopniowo”.

W szkole sportowej wszystko szło gładko.

Olga przychodziła wcześnie, sprzątała, potem siadała przy maszynie.

Dyrektor chwalił jej pracę.

„Jesteś prawdziwym odkryciem, Olgo Iwonowo” – mówił.

Pewnego dnia zaproponowała:

„Mogę spróbować nowego projektu? Mam pomysły”.

Marina zainteresowała się.

„Pokaż szkice”.

Nocą, po położeniu dzieci, Olga rysowała do białego rana.

Rano przyniosła pięć projektów.

„To niesamowite!” – zachwyciła się Marina. „Yurku, zobacz, co nasza krawcowa wymyśliła!”.

Dwa tygodnie później szkoła przeznaczyła środki na nowe kostiumy.

Olga otrzymała tytuł projektantki, pensja wzrosła o pięćset złotych.

W mieście rozeszły się plotki.

„Słyszałaś, iż ex Wojtka ma dzieci w prestiżowej szkole sportowej?” – szeptały kobiety przy kasie.

„I pracuje tam” – dodawały. „Mieszka w normalnym mieszkaniu, nie w dziurze”.

Plotka dotarła do Wojtka.

Podczas niedzielnego obiadu poruszyli temat.

„Słyszałam, iż twoja była się ustatkowała” – rzuciła Pani Teresa, serwując sałatkę.

„Nie, chyba tylko myje podłogi” – przerwał Wojtek.

„Nie tylko” – wtrąciła Lena. „Widziałam ją na spotkaniu rodziców. Szyje mundury na zamówienie. Ma kolejkę klientów”.

„Kolejkę?” – zdławił się Wojtek. „Nic nie umiała!”.

„Nauczyła się” – westchnęła Lena. „Dzieci wyglądają schludnie. Nie mógłbyś powiedzieć, iż sama je wychowuje”.

„A nie prosi o pieniądze?” – dopytała Teresa.

„Wyobraź sobie, iż nie” – uśmiechnęła się Lena.

Może nie była tak bezwartościowa, jak mówiliście.

Olga tego nie słyszała, i nie musiała.

Miała własne mieszkanie, własną pracę, własne dzieci przy sobie.

Nic więcej nie potrzebowała.