Oddałem swoje nazwisko dzieciom żony. Teraz muszę je utrzymywać, podczas gdy ona szczęśliwie układa sobie życie z ich biologicznym ojcem. Opowiem, jak z „fajnego gościa” stałem się oficjalnym bankomatem dla dwójki dzieci, które odzywają się tylko wtedy, gdy potrzebują pieniędzy na kino, ignorując mnie w Wigilię. Wszystko zaczęło się trzy lata temu. Poznałem Magdę – wspaniałą kobietę, rozwódkę, mającą dwójkę dzieci w wieku 8 i 10 lat. Zakochałem się bez pamięci. Byłem kompletnie zaślepiony. Ciągle słyszałem: „Dzieci tak bardzo cię kochają!” A ja, głupi, wierzyłem. Oczywiście, iż mnie kochały – co weekend zabierałem je do ZOO, na lody lub do parku rozrywki. Pewnego dnia Magda, podczas rozmowy, w której ludzie palną czasem największe życiowe głupoty, powiedziała: — Tak mi przykro, iż dzieci nie mają nazwiska ojca. Nigdy ich nie uznał oficjalnie. A ja, w najbardziej „błyskotliwej” chwili życia (tak, to sarkazm) odpowiadam: — Mogę je adoptować. I tak są już dla mnie jak własne. Znacie ten filmowy moment, kiedy czas się zatrzymuje i głos z offu mówi: „Wtedy powinien zrozumieć, iż to się źle skończy”? U mnie nie było tego głosu. Powinien być. Magda wybuchła szczęściem. Dzieci mnie przytuliły. Czułem się jak bohater. Głupi bohater, ale jednak. Przeszliśmy przez wszystko – prawników, urzędy, sądy. Dzieci oficjalnie otrzymały moje nazwisko – Sebastian i Kamila Nowak. Byłem szczęśliwy. Magda była szczęśliwa. Zrobiliśmy choćby małą „rodzinną uroczystość” z tortem. Sześć miesięcy później. SZEŚĆ. Magda mówi: — Musimy porozmawiać… Nie wiem, jak to ująć, ale… Tomek wrócił. — Jaki Tomek? — pytam, choć już wiedziałem. — Ich biologiczny ojciec. Zmienił się. Dojrzał. Chce odzyskać rodzinę. Zatkało mnie. Dosłownie. — I co zamierzasz? — Dam mu szansę. Ze względu na dzieci, rozumiesz? No jasne, iż zrozumiałem. To było jak neonowy napis „wyjście” nad moją głową. — Magda, JA je ADOPTOWAŁEM. Prawnie to moje dzieci. — Tak, tak… tym się później zajmiemy. Teraz liczy się, żeby dzieci miały ojca. „Zajmiemy się tym potem.” Jakby chodziło o rachunek za prąd. Poszedłem do prawnika. Facet prawie się zakrztusił kawą: — Podpisał pan pełną adopcję? — Tak. — To teraz jest pan ojcem. Pełna odpowiedzialność – alimenty, szkoła, lekarz. Wszystko. — Ale nie jestem już z ich matką… — To nie ma znaczenia. Ojciec to ojciec. Prawo tak działa. I oto jestem dziś – płacę alimenty Magdzie, która szczęśliwie mieszka z Tomkiem w MOIM mieszkaniu. Bo „dzieci potrzebują stabilności i nie mogą się przeprowadzać”. Moje mieszkanie. Opłacone przeze mnie. Ale to ja się wyniosłem, bo „tak będzie mniej traumatycznie dla dzieci”. Najbardziej absurdalne? Tomek – tata-widmo, który przez lata nie dołożył złotówki – teraz zabiera dzieci na boisko, do kina i jest bohaterem rodziny. A ja co miesiąc dostaję maila od adwokata: „Przeliczona alimentacja: X zł” Z dodanym smutnym emotikonem. To naprawdę nie pomaga. W zeszłym miesiącu Sebastian pisze: — Siema, możesz przelać trochę kasy? Chciałbym nowe buty. — A Tomek nie może ci ich kupić? — On mówi, iż ty jesteś moim prawnym tatą. A on to tylko tata „z serca”. Tata „z serca”. Jakież to wygodne. Ja jestem tatą „z banku”. Adopcji praktycznie nie da się cofnąć. Sąd uznałby mnie za tego, który „porzuca dzieci”. Przyjaciele już mnie nie żałują: — Stary, w którym momencie uznałeś, iż to świetny pomysł? — Byłem zakochany. — Zakochanie nie powinno zabijać zdrowego rozsądku. Słusznie. Dziś, gdy widzę faceta z dziećmi, które nie są jego własne, mam ochotę krzyknąć: „NIE PODPISUJ! Bądź wujkiem, chłopakiem, jakkolwiek – TYLKO NIE PODPISUJ!” Mama skwitowała: „Miłość zrobiła z ciebie głupka” i przytuliła mnie tak, iż bolało jeszcze bardziej. Wczoraj znów: „Dodatkowy wydatek: wyprawka szkolna – XXX zł” Dodatkowy, jakby szkoła nie wracała co roku. A Magda wrzuca zdjęcia „szczęśliwej rodziny”. Dzieci – z MOIM nazwiskiem – u boku taty, który je zostawił. Kulminacja? Kamila (10 lat, tak, ma Instagrama…) ma w bio: „Córka Magdy i Tomka ❤️” Moje nazwisko? Nigdzie. Jestem anonimowym sponsorem ich życia. Oto ja – samotny, z 2000 zł mniej każdego miesiąca, z dwójką „dzieci”, które piszą tylko po kasę i z przekonaniem, iż przez miłość popełniłem największą głupotę życia. Jedyny plus? Kiedy ktoś pyta, czy mam dzieci, mogę powiedzieć „tak” i opowiedzieć tę historię przy stole. Wszyscy się śmieją. Ja – tylko w środku płaczę. A wy? Podpisaliście kiedyś coś „z miłości”, przez co płacicie do dziś… czy tylko ja jestem tym „geniuszem”, który przekazał nazwisko i numer konta w pakiecie?