— Zwariowałaś? Masz 56 lat i chcesz się rozwodzić? Komu ty jeszcze będziesz potrzebna? — oburzyły się koleżanki. Barbara słuchała ich i myślała tylko o jednym: dlaczego nikt nie zapytał, czego ona sama potrzebuje?
Kiedy moja przyjaciółka z Torunia powiedziała, iż po trzydziestu latach małżeństwa zamierza złożyć pozew o rozwód, wszyscy byli w szoku.
Wspólny dom, troje dorosłych dzieci, wnuki. Tyle przeżytych razem lat. Z zewnątrz wyglądali jak para, która najtrudniejsze ma już za sobą.
— Co takiego się stało? — zapytałam.
Barbara przez chwilę milczała.
— Właśnie to jest najgorsze. Wszyscy szukają jednego wielkiego wydarzenia. A ja po prostu od lat jestem coraz bardziej zmęczona.
Od początku małżeństwa pracowała zawodowo i prowadziła dom. Po wyjściu z biura robiła zakupy, gotowała, prała, sprzątała. Kiedy dzieci były małe, pomagała im w lekcjach, chodziła na zebrania, pamiętała o wizytach u lekarza i wszystkim, o czym trzeba było pamiętać.
Wciąż powtarzała sobie, iż kiedyś będzie łatwiej.
Gdy dzieci podrosną. Gdy obowiązków ubędzie. Gdy Marek wreszcie zauważy, iż ona też wraca z pracy zmęczona.
Ale Marek przyzwyczaił się do tego, iż wszystko jest zrobione. Obiad pojawiał się na stole, ubrania w szafie, a porządek w domu.
Po pracy odpoczywał przed telewizorem. W weekendy jeździł na ryby.
Barbara odpoczywała wtedy, kiedy już nic nie zostało do zrobienia. Czyli prawie nigdy.
Pewnego dnia zachorowała. Miała gorączkę, bolało ją całe ciało. Została w łóżku i tym razem nie próbowała mimo wszystko ugotować obiadu.
Marek wrócił z wędkowania, odstawił sprzęt i otworzył lodówkę.
— A obiadu nie ma?
— Nie dałam rady. Źle się czuję.
Zamknął lodówkę z wyraźną złością.
— Mogłaś chociaż ziemniaków usmażyć! Przecież cały dzień leżałaś!
Spojrzała na niego, czekając, aż dotrze do niego to, co właśnie powiedział.
— Może dzisiaj ty coś przygotujesz? Ja też bym trochę zjadła.
— To po co mi jesteś, jeżeli sam mam sobie jeszcze gotować?
Barbara powiedziała mi, iż ta odpowiedź zabolała ją bardziej niż wszystkie wcześniejsze pretensje.
— Byłam chora, a on widział tylko pusty talerz. Nie zapytał, czy potrzebuję lekarstwa albo herbaty. Chciał wiedzieć, dlaczego nie zrobiłam tego, co zawsze.
Wtedy zrozumiała, iż nie chce już czekać, aż jej zmęczenie stanie się dla niego wystarczająco ważne.
Kiedy poinformowała dzieci o swojej decyzji, usłyszała, iż zachowuje się egoistycznie.
— Mamo, sama go tak przyzwyczaiłaś! I teraz chcesz go zostawić? Po tylu latach? Jak on sobie poradzi?
— A dlaczego nikt nie pyta, jak ja sobie radzę? — odpowiedziała.
Koleżanki też nie próbowały jej zrozumieć.
— W tym wieku trzeba szanować to, co się ma. Jeszcze zatęsknisz! Myślisz, iż ktoś inny na ciebie czeka?
— Nikt na mnie nie czeka — powiedziała spokojnie Barbara. — Nie odchodzę do innego mężczyzny. Chcę po prostu przestać żyć tak, jakbym miała prawo wyłącznie do obowiązków.
Wiedziała, iż rozwód nie rozwiąże wszystkiego od razu. Bała się samotności, podziału majątku i tego, czy dzieci kiedyś ją zrozumieją. Ale coraz bardziej bała się również kolejnych lat spędzonych dokładnie tak samo.
Rozumiem jej decyzję. Zastanawiam się jednak, czy szczera rozmowa mogłaby jeszcze coś zmienić. Czy Marek potrafiłby dostrzec problem, a potem naprawdę zmienić swoje zachowanie?
Jaką radę dalibyście Barbarze? Powinna jeszcze spróbować ratować małżeństwo czy ma prawo wreszcie zadbać również o siebie?
