Nie wytrzymała do końca – Składam pozew o rozwód – powiedziała spokojnie Weronika, wręczając mężowi kubek z herbatą. – adekwatnie, już złożyłam. Kobieta wypowiedziała to jakby mówiła o codziennej sprawie, czymś w rodzaju „na obiad będzie dziś kurczak z warzywami”. – Mogę zapytać, od kiedy… Hm, dobra, nie przy dzieciach – Artur, widząc dwie bardzo zmartwione buzie synków, zaczął mówić ciszej i spokojniej. – Czym ci zawiniłem? Już nie wspominając, iż dzieci potrzebują ojca. – Myślisz, iż innego ojca nie znajdę? – kobieta przewróciła ostentacyjnie oczami i uśmiechnęła się złośliwie. – Czym zawiniłeś? Wszystkim! Liczyłam, iż życie z tobą będzie przypominać spokojne jezioro, a nie rwącą rzekę! – Chłopaki, zjedliście już? – nie chciał kontynuować tej rozmowy przy dzieciach. – Biegiem się pobawić. I nie podsłuchiwać! – rzucił za synami, znając ich ciekawą naturę. – A teraz możemy dokończyć. Weronika niezadowolona zacisnęła usta. choćby teraz próbuje rządzić! Gra przykładnego ojca… – Mam już dość takiego życia. Nie chcę każdego dnia spędzać ośmiu godzin w pracy, uśmiechać się do kolegów, użerać się z klientami… Chcę spać do południa, chodzić po drogich sklepach, po salonach piękności. A ty mi tego dać nie możesz. Wystarczy! Oddałam ci najlepsze dziesięć lat mojego życia… – Możesz darować sobie te wzniosłe słowa? – przerwał jej sucho Artur. – No to chyba te dziesięć lat temu sporo się natrudziłaś, żeby wyjść za mnie za mąż? Sam wtedy wcale nie paliłem się do ślubu. – Każdemu zdarza się pomylić. Rozwód odbył się gwałtownie i cicho. Chłopców Artur, choć z ciężkim sercem, zgodził się zostawić Weronice pod warunkiem, iż każdy weekend i wakacje będą spędzać z nim. Weronika łatwo się zgodziła. Pół roku później Artur przedstawił synom swoją nową żonę. Uśmiechnięta i wesoła Lubomira podbiła serca chłopców, którzy nie mogli się doczekać kolejnych weekendów u ojca, czym strasznie drażnili matkę. Jeszcze bardziej drażniło ją, iż Artur dostał spadek po jakimś dalekim wuju, kupił wielki dom pod Warszawą i żyje w dostatku. Choć pracy nie rzucił, alimenty płaci niewielkie, woli sam ubierać synów od stóp do głów, kupować im gadżety i jeszcze sam pilnuje wydatków! Czemu ona nie wytrzymała jeszcze tego pół roku? Gdyby tylko Weronika wiedziała… Teraz inaczej by to rozegrała! Ale może jeszcze nie wszystko stracone? ***** – Może napijemy się herbatki? Jak za dawnych lat – Weronika zalotnie uśmiechała się, kręcąc na palcu kosmyk długich włosów. Króciutka sukienka podkreślała atuty, a staranny makijaż odjął jej lat… Oj, bardzo się postarała, wyglądała olśniewająco! – Nie mam czasu – odpowiedział Artur, z obojętnością patrząc na byłą żonę. – Chłopcy są już gotowi? – Jeszcze coś szukają, pewnie się zejdzie jeszcze z dziesięć minut – rozczarowana powiedziała kobieta, nie ustępując. – Może wspólnie spędzimy Sylwestra? Kacper z Jurkiem pół dnia ubierali choinkę. – Ustaliliśmy w sądzie – ferie są moje. Jedziemy świętować do świetnej wsi na Mazurach, gdzie jest mnóstwo śniegu i miejsca do jazdy na nartach czy snowboardzie. Lubomira wszystko zorganizowała. – Ale to rodzinne święta… – I właśnie będziemy świętować – w rodzinie. A jak będziesz się stawiać, to odbiorę ci synów przez sąd. Gdy za byłym mężem i roześmianymi dziećmi zamknęły się drzwi, Weronika ze złości rozbiła drogi serwis kawowy, kiedyś prezent ślubny. Lubomira… znowu ta Lubomira! Po co ona się tak wtrąca? Ciągle udaje, iż uwielbia chłopców, a pewnie odlicza dni do ich powrotu. Kto jak kto, ale Weronika wie najlepiej, jak rozrabiackie i kapryśne są jej dzieci! A może to… pomysł? Weronika satysfakcjonująco się uśmiechnęła. Jeszcze nie wszystko stracone. Cały majątek Artura może być znowu w jej rękach… ***** – A co to? – zapytał Artur, unosząc brwi na widok walizek stojących w przedpokoju. – Jak to co? Rzeczy. Kacpra i Jurka – Weronika lekko kopnęła jedną z nich. – Skoro już masz swoje życie ułożone, to nadszedł czas na moje zmiany. Wiesz, nie każdy facet chce wychowywać cudze dzieci, więc chłopcy zostają z tobą. Byłam już w opiece społecznej, poinformowałam ich, a teraz wystarczy sprawy dopiąć prawnie. Zajmij się tym, ja wyjeżdżam na urlop z bardzo obiecującym kawalerem. Zostawiając zszokowanego Artura patrzącego za sobą, Weronika ruszyła do czekającego na nią auta. Ciekawe, ile ta “święta” Lubomira wytrzyma? Tydzień? Może dwa? Artur wybierze dzieci i wróci do niej. I do jej pieniędzy… Minęły dwa tygodnie. Miesiąc. Dwa. Telefon z prośbą o zabranie dzieci nie zadzwonił. Z rozmów z chłopcami wynikało, iż Lubomira nigdy się na nich nie zdenerwowała! Jak to możliwe? Dwaj łobuziaki nagle zamienili się w aniołki? Niemożliwe! – Jak chłopcy się zachowują? Jeszcze masz do nich cierpliwość? – Weronika nie wytrzymała i zadzwoniła do byłego męża. – Są świetni, nie rozrabiają, pomagają, słuchają – Arturowi głos wyraźnie zmiękł na temat dzieci. – Po prostu złote chłopaki! – Tak? – zdziwiła się Weronika. – U mnie ciągle coś psocili… – Bo dzieciom trzeba poświęcić czas – prychnął Artur. – A ty cały czas tylko przyklejona do telefonu. Nawiasem mówiąc, przeprowadzamy się. Jak będziesz chciała, mogę przywieźć chłopaków na ferie. – Ale… To też moje dzieci! – Sama mi oddałaś wszystkie prawa – zaśmiał się Artur. – Matka się znalazła. Weronice pozostało płakać nad rozlanym mlekiem. Męża (i pieniędzy!) nie odzyskała, z nowym adoratorem nie wyszło, a dzieci będą teraz daleko. Chociaż… chyba nie będzie za nimi aż tak tęsknić – polubiła swoje nowe, wygodne życie skupione na sobie. Jakież to niesprawiedliwe! Przetrzymać dziesięć lat i zrezygnować pół roku przed dostatnim życiem… Niesprawiedliwe…