Czasem cena uzdrowienia nie ma nic wspólnego z pieniędzmi. Ta opowieść wydarzyła się wysoko w Beskidach, w małej wiosce, do której nie prowadziła żadna droga, a tylko wąskie, grząskie ścieżki wśród lasów. Właśnie tu mieszkał chłopiec, o którym szeptano legendy. Twierdzono, iż leczy tych, których wszyscy inni już spisali na straty ale warunek, jaki stawia, odstraszał choćby najbardziej zamożnych.
Scena 1: Ofiara, której nie można odrzucić
Przed niziutką, drewnianą chatką stał lśniący, nowoczesny wózek inwalidzki. Siedziała w nim kobieta, której garsonka kosztowała więcej niż cały ten dom. W dłoni ściskała gruby plik banknotów pięćdziesiąt tysięcy złotych. Z desperacją i złością podała je chłopcu siedzącemu na progu.
Przyjmij! To jest pięćdziesiąt tysięcy złotych, syknęła. Proszę, spraw, żebym znowu mogła chodzić.
Scena 2: Inny rodzaj zapłaty
Chłopiec nie rzucił choćby okiem na pieniądze. Patrzył poza kobietę, na podwórko, gdzie jego stara mama, pochylona do ziemi, dźwigała ciężkie naręcze drewna. Odmówił, delikatnie odsuwając jej rękę.
Mojego daru nie można kupić banknotami, odpowiedział spokojnie. Ja handluję tylko potem.
Scena 3: Duma i bezsilność
Kobieta aż zaniemówiła z oburzenia. Przebiegła dłońmi po własnych, bezwładnych nogach i drogim wózku.
Zwariowałeś? Przecież nic nie potrafię! wykrzyknęła. Od trzech lat się nie ruszam!
Scena 4: Surowy warunek
Chłopiec zbliżył twarz prawie do jej twarzy. Jego spojrzenie przenikało ją aż do kości; widziała w nim, jak rozpoznaje jej pychę, egoizm i lata wykorzystywania innych.
W takim razie będziesz pełzać, dopóki nie nauczysz się czego trzeba, wyszeptał.
Scena 5: Początek wędrówki
Chłopiec pstryknął palcami. Kobieta jęknęła, gdy jej sparaliżowana noga nagle z całej siły kopnęła wózek, przewracając go. Milionerka upadła twarzą w piasek i błoto.
Finał historii
Leżała na ziemi, dławiąc się od upokorzenia. Myślała, iż chłopiec pomoże jej wstać, ale on tylko wskazał polano, które wypadło z rąk jego matki.
Chcesz chodzić? Pomóż mojej mamie zanieść drewno do pieca, powiedział stanowczo.
Nie potrafię! To niemożliwe! rozpłakała się.
Ale przy każdej próbie rezygnacji jej nogi wykręcały bolesne skurcze, zmuszając ją do ruchu. Nie mając wyboru, wczepiła się dłońmi w mokrą ziemię i zaczęła się czołgać. Godzina za godziną, ocierając łzy i pot, ciągnęła przeklęte polano. Jej elegancki kostium zamienił się w strzępy, a ręce pokryły się krwią.
Gdy wieczorem ostatnie polano znalazło się przy piecu, chłopiec podszedł do niej. Kobieta, dysząc ciężko, leżała wewnątrz chaty. Nie została w niej dawna pycha została tylko bezbrzeżna słabość i osobliwe uczucie spełnienia.
Wstań, szepnął chłopiec.
Nie mogę wychrypiała.
Wykonałaś już najtrudniejszą część. Zapomniałaś, kim byłaś i przypomniałaś sobie, czym jest wysiłek.
Chłopiec wyciągnął do niej rękę. Kobieta ujęła ją i cudownie! poczuła w nogach siłę. Najpierw drżąc, a potem już pewniej, podniosła się. Po raz pierwszy od trzech lat stała o własnych siłach.
Spojrzała na plik banknotów, leżących w kurzu. Teraz wydawały się tylko bezwartościową makulaturą.
Tylko ten, kto zna ciężar ziemi pod stopami, naprawdę nią chodzi, powiedział chłopiec, odwracając się do domu. Idź i już nigdy nie myśl, iż życie da się kupić.
Kobieta skierowała się ku ścieżce prowadzącej w góry. Szła powoli, czując każdy kamień i każdą grudkę pod stopami. I pierwszy raz w życiu poczuła się naprawdę bogata.
