Na początku czerwca przyszły pierwsze ciepłe dni.
Ludzie uciekali z miast na działki i nad wodę.
Wojciech z żoną i córką również wyjeżdżali na weekend.
Jechali do wsi, gdzie mieszkała jego matka.
— No to gotowi? Nic nie zapomnieliście? — zapytał Wojciech, wsiadając do auta.
Zosia usiadła z przodu, Justyna z tyłu.
Rodzina zdecydowała, iż Zosia spędzi lato u babci.
Nie była z tego zadowolona, bo przyjaciele wyjechali.
— Czemu taka smutna? Tam też znajdziesz znajomych — pocieszał ją ojciec.
— Tato, daj spokój, wszystko w porządku — burknęła Zosia.
— No to inna rozmowa. Ostatnie długie wakacje przed matura — dodał.
Miasto budziło się powoli, drogi były jeszcze puste.
Słońce wschodziło, promienie kłuły w oczy jak igły.
„Czemu serce mi tak niespokojnie?” — pomyślał Wojciech.
Po czterech godzinach dojechali do zielonej wioski.
Babcia czekała w drzwiach, klaskając z radości.
— Jakże nasza Zosieńka urosła — powitała ich staruszka.
— Mamo, nic się tu nie zmieniło — westchnął Wojciech, wchodząc do domu.
— Co wygadujesz, chodź jeść — machnęła ręką matka.
— Tylko uważaj na tę pannę, żeby nie hasała po nocy — zażartował Wojciech.
— Sam nie byłeś święty w jej wieku — zaśmiała się babcia.
— Babciu, opowiedz, jaki był tatuś — wtrąciła Zosia.
Babcia zerknęła przez okno i uśmiechnęła się chytrze.
— Na podwórku czekają już twoi koledzy — powiedziała.
— Kto? — Zosia zerwała się od stołu.
— Najpierw jedz, poczekają — powiedział ojciec stanowczo.
— Już jestem najedzona, dzięki, babciu — rzuciła niecierpliwie.
— Idź już, wiercipięto, ale na obiad wracaj! — zawołała babcia.
Zosia wybiegła z kuchni jak strzała.
— Mamo, pilnuj jej, w głowie wiatr hula — powiedział Wojciech.
— U nas spokojnie, nie martw się — odpowiedziała matka.
Następnego dnia Wojciech i Justyna wracali do miasta.
— Pomagaj babci i nie wyłączaj telefonu — przypomniał córce.
— Tato, dość już, wszystko rozumiem — przewróciła oczami Zosia.
— Może pojadę z wami? — zapytała żartem.
— Za bardzo ją kontrolujesz, jedźmy już — powiedziała Justyna.
Wyjeżdżając, Wojciech zerknął w lusterko na matkę i córkę.
„Zosia jest rozsądna, nic jej nie będzie” — pomyślał.
Minęły trzy tygodnie spokojnego lata.
Zosia dzwoniła codziennie, opowiadając nowości.
Wojciech zaczynał się uspokajać.
Ale w sobotni poranek zadzwonił telefon.
— Do pracy cię wołają? — zapytała przez sen Justyna.
Wojciech zobaczył, iż dzwoni matka.
— Tak, mamo. Dlaczego tak wcześnie? — zapytał z niepokojem.
— Wojtku, wybacz… nie uchroniłam Zosi — wyjąkała matka przez łzy.
— Co się stało? — zerwał się z łóżka.
— Nieszczęście, przyjeżdżaj gwałtownie — powtórzyła drżącym głosem.
— Mamo, mów wszystko, natychmiast! — krzyknął do słuchawki.
— Zosia jest w szpitalu, Wojtku. Przyjeżdżaj.
Serce Wojciecha zamarło w jednej chwili.
Nic już nie było takie jak wczoraj.
