Najlepsze filmy na wiosenny czas

popkulturowcy.pl 1 godzina temu

Po długiej, mroźnej zimie podczas której domowe zacisze ratowało nas od chłodnych podmuchów wiatru i śliskich chodników, wreszcie wkraczamy w wiosnę. Zauważamy jej pierwsze oznaki, bardziej niż kiedykolwiek doceniając ciepło słońca na naszych policzkach. Aby jeszcze lepiej wczuć się w ten pogodny czas i bardziej docenić jego zalety, pozwólmy wiośnie zagościć również na naszych ekranach.

Poniższa lista to mieszanka filmów, w których pobocznym bohaterem staje się natura; obrazów będących apoteozą podróży jako elementu przemiany człowieka; dzieł dających nam nadzieję, iż pomimo przeciwności, pomyłek i obecności zła na świecie warto jest łapać chwile i podążać własną drogą.

Zobacz również:

Najlepsze seriale Netflixa

Bridgertonowie – recenzja 4. sezonu. Zagubiony we własnej dramie

Najlepsze soundtracki filmowe

Najlepsze musicale w historii kina

Mała Miss – Jonathan Dayton/Valerie Faris (2006)

Osią fabularną filmu jest podróż nieco dysfunkcyjnej rodziny, która nie dość, iż musi zmagać się z własnymi problemami w skomplikowanych relacjach, to jeszcze z kłodami nieustannie podkładanymi im przez los. Słodko-gorzkie opowiadanie o marzeniach, ludzkich słabościach i różnorodności charakterów. Kreacja bohaterów wysuwa się na pierwszy plan. Każdy jest charakterystyczny w swojej wyjątkowości i z powodzeniem mógłby stanowić temat oddzielnego filmu. Pod warstwą wyszukanego humoru kryje się duży ładunek emocjonalny działający na odbiorcę w sposób katartyczny. Mała Miss pokazuje, iż życie, pomimo komplikacji, ma swój urok, gdy przeżywasz je z drugim człowiekiem.

Kochankowie z Księżyca. Moonrise Kingdom – Wes Anderson (2012)

Wes Anderson przedstawia tym razem opowieść będącą hołdem dla młodzieńczego buntu i niewinnej, urokliwej miłości. Rozgrywa się ona w latach 60., w malowniczym miasteczku w Nowej Anglii. Dwójka problematycznych nastolatków zawiera pakt – postanawiają uciec i przeżyć przygodę życia, przemierzając dawny szlak plemienia Indian. Urzekająca historia pokazuje motyw starcia młodych z dorosłymi. Jak zwykle reżyser dba o każdy kadr, który zachwyca symetrią, kolorystyką i wysmakowanym stylem wylewającym się z ekranu. Dostrzegamy niezwykłą dbałość o szczegóły – scenografię, kostiumy czy też artefakty. Niezaprzeczalne wrażenia wizualne nie są jednak przyrostem formy nad treścią. Bruce Willis, Edward Norton i Bill Murray w głównych rolach to kolejny atut Moonrise Kingdom. Film Andersona to wprost apoteoza młodości z dużą dozą nostalgii, ale nie tej, która rozrywa nas od środka bezsilnością wobec upływu czasu. Jest to raczej melancholijna podróż, napawająca nadzieją.

Green Book – Peter Farrelly (2018)

Jak zachować zdrowe zmysły i nadzieję, kiedy to człowiek dla człowieka jest wilkiem? Odpowiedź na to pytanie wcale nie jest taka oczywista, a już w szczególności w latach 60. w Stanach Zjednoczonych, kiedy rasizm doprowadził do segregacji ludzi. W filmie Petera Farrelly obserwujemy rozwój przyjaźni dwóch mężczyzn, skrajnie różnych, z zupełnie innych klas społecznych, o kontrastujących poglądach. Jednak wspólna podróż zbliża ich do siebie, co udowadnia, iż podziały społeczne są jedynie iluzją. Przyjemna produkcja, która napawa nadzieją, dobrą muzyką i dogłębnie wzrusza.

Chungking Express – Kar-War Wong (1994)

Chungking Express to film, który hipnotyzuje od pierwszych kadrów przede wszystkim swoim niepowtarzalnym klimatem i błyskotliwością. Nieco oniryczne przedstawienie motywu samotności człowieka w wielkim mieście w dwóch historiach ma wspólny punkt odniesienia. Jest nim człowiek tęsknie poszukujący miłości w hongkońskich wąskich uliczkach, zatłoczonych lokalach i ulotnych spojrzeniach. Immersyjne doświadczenie, które zachwyca swą niebanalnością. Zapętlająca się piosenka „California Dreamin’” zespołu The Mamas & the Papas pozostanie w głowie na długo po obejrzeniu filmu. Chungking Express z pewnością nie ma daty ważności i pozostanie symbolem hongkońskiej Drugiej Nowej Fali.

Duma i uprzedzenie – Joe Wright (2005)

Adaptacja powieści Jane Austen ze sporym gronem fanów i cytatami, które wyszły z ekranu, stając się częścią kultury. Kostiumowy romans o pogodnym, sympatycznym charakterze. Idealny dla fanów szczypty dramatyzmu, przyciągających oko kadrów oraz krajobrazu, który jest nie tylko tłem opowieści, ale i również ilustracją stanów emocjonalnych bohaterów. Keira Knightley i Matthew Macfadyen idealnie wcielają się w role Elizabeth Bennet oraz Pana Darciego, zapewniając widzom mistrzowską, pełną emocji grę aktorską. Enemies to lovers z zaciętymi dialogami, budującym się nieustannie napięciem i zwrotami akcji. Duma i uprzedzenie jest przykładem, iż pewne historie cechuje ponadczasowość, która sprawia, iż film staje się rozrywką dla kolejnych pokoleń odbiorców.

Perfect Days – Wim Wenders (2023)

Perfect Days to przede wszystkim pochwała codzienności. Pokazuje, iż ludziom do szczęścia potrzeba naprawdę niewiele. Bogactwa, luksusowe samochody i najnowsze technologie, które za 10 lat staną się przeżytkiem, są naszą zmorą. Stajemy się zachłanni i nieco zagubieni, nieustannie żyjąc albo w przeszłości, albo w przyszłości. Dla Hirayamy, głównego bohatera filmu Wendersa, zajmującego się sprzątaniem toalet publicznych w Tokio, do szczęścia wystarczy skromna rutyna i życie chwilą. Kontemplacja natury i wieczorna chwila refleksji nad książką sprawiają bohaterowi niezwykłą radość. Może docenienie drobnych chwil i powtarzalnych czynności stanowi kwintesencję życia? Ludzie mogą mieć tu sprzeczne zdania, ale z pewnością sensem, który chciał oddać Wenders, jest to, iż perfekcyjności nie musimy szukać w wyjątkowych momentach, urlopie czy weekendzie. Równie dobrze możemy odnaleźć ją w codzienności. Dlatego czasami warto jest zwolnić, by więcej zobaczyć.

Chłopi – DK Welchman/Hugh Welchman (2023)

Chłopi to nietuzinkowa adaptacja powieści Władysława Reymonta pod tym samym tytułem. Swoją unikatowość przejawia przede wszystkim w warstwie wizualnej. Każdy kadr jest dziełem sztuki samym w sobie, gdyż produkcja jest zrealizowana w technice animacji malarskiej. Kołem napędowym zarówno powieści, jak i filmu jest natura, a w szczególności zmieniające się pory roku, które wyznaczają cykl życia wiejskiego i cztery części filmu. Widzowie śledzą perypetie we wsi Lipce, poznając tym samym kulturę ludową, folklor i wartości, którymi kierowali się jej mieszkańcy. Wracając do licealnej lektury w adaptacji DK i Hugh Welchmanów, możemy nie tylko odkryć ją na nowo, ale i nacieszyć się impresjonistycznymi dziełami pojawiającymi się na ekranie.

Prosta historia – David Lynch (1999)

Prosta historia to niedocenione wystarczająco kino drogi. David Lynch tym razem poprzez motyw podróży eksploruje tematykę relacji międzyludzkich. Z uwagą podążamy za 73-letnim Alvinem – głównym bohaterem, który przemierza 300 mil, aby pojednać się z bratem. Walczy z przeciwnościami losu i wyrusza w podróż tak samo wyjątkową, co jej środek transportu, którym jest niewielki traktor. Mężczyzna, pomimo problemów zdrowotnych, ograniczonych zasobów pieniężnych i ciągle nowych problemów, spędza całe dnie w podróży. Można jednak powiedzieć, iż wykorzystuje każdą sekundę tej jakże wyboistej drogi. Prosta historia to przede wszystkim przypomnienie o drodze życiowej, którą pokonujemy dzień w dzień. Nie musi być ona łatwa, ale warto delektować się każdą jej sekundą i celebrować małe zwycięstwa, przybliżające nas do celu, bo nigdy nie jest za późno, aby wyruszyć własną ścieżką.

Paryż, Teksas – Wim Wenders (1984)

Wielowarstwowy film Wendersa, który wykorzystuje powolne budowanie akcji, aby skupić uwagę odbiorców na emocjach bohaterów, sprowokować do refleksji nad poszczególnymi scenami i zachęcić do kontemplacji wysmakowanych kadrów. Podążamy za dotkniętym amnezją Travisem, obserwując jego starania zbudowania siebie na nowo. Gdy wspomnienia wracają, pojawia się problem pogodzenia się z brutalną przeszłością. Akcji towarzyszy gra kolorem, symboliką i dialogami. Aż do samego końca utrzymuje nutkę nostalgicznej tajemniczości, bo przecież w każdym człowieku powinno być coś, o czym wie tylko on sam.

Idź do oryginalnego materiału