Najboleśniejsza rzecz, jaka spotkała mnie w 2025 roku, to odkrycie, iż mój mąż mnie zdradzał… a mój brat, kuzyn i ojciec wiedzieli o tym przez cały czas. Byliśmy małżeństwem przez jedenaście lat. Kobieta, z którą mój mąż miał romans, pracowała jako sekretarka w firmie, w której pracuje mój brat. Ich znajomość zaczęła się po tym, jak brat przedstawił ją mojemu mężowi, więc nic nie było przypadkowe. Spotykali się w pracy, na zebraniach, wydarzeniach biznesowych i rodzinnych, na które mój mąż też przychodził. Kuzyn również stykał się z nimi w tym środowisku. Wszyscy się znali, często się widywali. Przez wiele miesięcy mój mąż zachowywał się normalnie, żył ze mną jakby nic się nie stało. Chodziłam na rodzinne spotkania, rozmawiałam z bratem, kuzynem i ojcem, nic nie wiedząc o jego zdradzie, o której wiedzieli wszyscy trzej. Nikt mnie nie ostrzegł, nikt nie powiedział mi ani słowa, nikt nie próbował mnie przygotować na to, co dzieje się za moimi plecami. Gdy dowiedziałam się o zdradzie w październiku, najpierw skonfrontowałam się z mężem – przyznał się. Potem zapytałam brata, czy wiedział. Powiedział, iż tak, od kilku miesięcy. Na pytanie, dlaczego nic mi nie powiedział, odpowiedział, iż to nie jego sprawa i iż „mężczyźni o takich sprawach nie rozmawiają”. Kuzyn również wiedział. Powiedział, iż widział zachowanie, które jasno na to wskazywało, ale nie chciał się mieszać. Ojciec odpowiedział tak samo – wiedział od dawna, ale nie chciał konfliktów, bo takie sprawy załatwia się między małżonkami. Wyprowadziłam się, a dom jest wystawiony na sprzedaż. Nie było publicznych awantur ani rękoczynów, bo nie zamierzam się dla nikogo poniżać. Kobieta przez cały czas pracuje w firmie mojego brata. Brat, kuzyn i ojciec utrzymują normalne relacje z moim mężem i z kochanką. Na Boże Narodzenie i Sylwestra mama zaprosiła mnie do siebie; mieli tam być brat, kuzyn i ojciec. Odmówiłam, wyjaśniłam, iż nie jestem w stanie siedzieć przy stole z ludźmi, którzy wiedzieli i zamilczeli. Oni świętowali razem – mnie nie było na żadnej z tych uroczystości. Od października nie mam kontaktu z żadnym z nich. Nie sądzę, żeby udało mi się im wybaczyć.

Najbardziej bolesne doświadczenie, które wydarzyło mi się w roku 2025, było jak dziwny sen utkany z mgły sen, w którym dowiedziałam się, iż mój mąż mnie zdradzał… a mój brat Michał, kuzyn Tomek i ojciec Jan przez cały czas wiedzieli o tym, jakbym była jedyną, która nie dostrzega pęknięcia w ścianie.

Byliśmy małżeństwem jedenaście lat. Kobieta, z którą miał romans, nazywała się Bogusława pracowała jako sekretarka w biurowcu w centrum Warszawy, gdzie także zatrudniony był mój brat. Naszą rzeczywistość splątała siatka przypadków i powiązań, rozmyta jak stare zdjęcie. Ich historia zaczęła się, gdy Michał przedstawił mi ją podczas korporacyjnego bankietu w Złotych Tarasach nie był to przypadek, raczej echo jakiegoś dawnego porozumienia. Potem spotykali się wśród rozmów o inwestycjach, na konferencjach i firmowych wigiliach, gdzie czas tańczył w rytmie brzdąkania szklanek pełnych wódki i cichego śmiechu. Tomek, mój kuzyn z Poznania, także obracał się w tym samym środowisku i często ich widywał. Wszyscy się znali, jakby życie naszych rodzin było jednym, szachowym ruchem.

Przez długie miesiące mój mąż Wojciech żył ze mną, grając rolę mężczyzny, który patrzy przez szybę, nie widząc burzy wszystko wydawało się zwyczajne, jak niedzielny rosół w rodzinnym domu. Chodziłam na przyjęcia imieninowe, rozmawiałam z Michałem, Tomkiem i z tatą Janem, nie mając pojęcia, iż kryją w sobie tajemnicę gorzką jak polska nalewka. Nikt mnie nie ostrzegł. Nikt nie szepnął choćby słowa. Z ich ust nie spadła ani jedna zgubna nuta, a ja chodziłam z nimi na spacery wokół Wisły, jakby nic się nie działo.

Gdy surrealistyczny październik przyniósł mi wiadomość niczym zimny wiatr z Krakowskiego Przedmieścia, najpierw skonfrontowałam się z Wojciechem. Jego oczy, jak patrzące przez mgłę, przyznały prawdę. Potem zadzwoniłam do Michała, pytając, czy wiedział. Przyznał szeptem: Tak. Spytałam, od kiedy. Odpowiedział, iż od miesięcy. Spytałam, czemu nic nie powiedział To nie moja sprawa, to między małżonkami. Z mężczyznami się o tym nie rozmawia padło z jego ust obojętnie jak padający deszcz na chodnikach Warszawy.

Tomek, kuzyn, usłyszał te same pytania. On również wiedział, twierdząc, iż widział gesty, wiadomości, które krążyły pomiędzy duszami niczym głosy w tramwaju. Zapytałam, czemu mnie nie przestrzegł. Odparł, iż nie chciał mieć problemów, iż nie wolno mu mieszać się w relacje innych. Jego słowa były jak echo w pustym kościele.

Na koniec, usiadłam przy kuchennym stole obok ojca Jana, pijąc herbatę z cytryną, gdzie choćby cienie wydawały się zamyślone. Zapytałam go, czy wiedział. Odpowiedział: Tak. Spytałam od kiedy. Powiedział, iż od dawna to czuł. Zapytałam, czemu nic mi nie powiedział. Mówił, iż nie chce kłótni, iż takie rzeczy rozwiązuje się między mężem a żoną, iż nie będzie się wtrącał. Słowa wszystkich trzech nakładały się na siebie, tworząc dziwną polifonię, jakby śniło mi się życie na opak.

Wkrótce potem opuściłam mieszkanie na Żoliborzu, wystawiając je na sprzedaż za kilkaset tysięcy złotych. Nie było krzyków ani scen, nie pobiegłam przez miasto szukając zemsty czy wyjaśnienia nie chciałam upokarzać samej siebie, choćby we śnie. Bogusława przez cały czas pracowała u Michała. Michał, Tomek i Jan spędzali ze sobą czas, rozmawiając o sprawach codziennych, jakby nic się nie zmieniło.

Na Wigilię i Sylwestra mama zaprosiła mnie do swojego mieszkania z balkonem na Ochocie; tam, gdzie cała rodzina miała się spotkać Michał, Tomek, Jan. Powiedziałam jej, iż nie dam rady, iż nie uniosę tej gry w zwyczajność przy wspólnym stole zastawionym barszczem i pierogami, gdzie w powietrzu zawisłyby niewypowiedziane słowa. Świętowali bez mnie, a ja byłam tylko cichym wspomnieniem wśród mrugających światełek choinki.

Od października nie miałam żadnego kontaktu z moim bratem, kuzynem ani ojcem. Myślę, iż przebaczenie jest dla mnie równie odległe, jak senne obrazy, które ulatują o poranku.