Najbardziej bolesną rzeczą, jaka mnie spotkała w 2025 roku, było odkrycie, iż mój mąż mnie zdradza… i iż mój brat, kuzyn oraz ojciec wiedzieli o tym przez cały czas. Byliśmy małżeństwem przez jedenaście lat. Kobieta, z którą mój mąż miał romans, pracowała jako sekretarka w firmie, w której zatrudniony jest mój brat. Ich znajomość zaczęła się po tym, jak brat przedstawił męża tej kobiecie. To nie był przypadek. Spotykali się w pracy, na spotkaniach biznesowych, wydarzeniach firmowych oraz prywatnych imprezach, w których mój mąż uczestniczył. Kuzyn także ich widywał w tych samych okolicznościach. Wszyscy się znali, widywali regularnie. Przez wiele miesięcy mój mąż żył ze mną, jakby nic się nie stało. Brałam udział w rodzinnych spotkaniach, rozmawiałam z bratem, kuzynem i ojcem, nie mając pojęcia, iż cała trójka zna prawdę o romansie. Nikt mnie nie ostrzegł, nikt mi niczego nie powiedział, nikt nie próbował mnie przygotować na to, co dzieje się za moimi plecami. Gdy w październiku dowiedziałam się o zdradzie, najpierw skonfrontowałam się z mężem. Potwierdził romans. Potem rozmawiałam z bratem. Zapytałam wprost, czy wiedział. Odpowiedział „tak”. Spytałam, od kiedy wie. Powiedział: „od kilku miesięcy”. Spytałam, dlaczego nic mi nie powiedział. Odparł, iż to nie jego sprawa, iż to sprawa między małżonkami i „między mężczyznami takie rzeczy się nie omawia”. Następnie rozmawiałam z kuzynem. Zadałam te same pytania. On również wiedział. Widział gesty, wiadomości i zachowania, które jasno sugerowały, co się dzieje. Gdy spytałam, dlaczego mnie nie ostrzegł, powiedział, iż nie chciał mieć problemów i nie miał prawa wtrącać się w czyjś związek. Na końcu porozmawiałam z ojcem. Spytałam, czy wiedział. Powiedział „tak”. Spytałam, od kiedy. Odpowiedział, iż od dawna. Pytałam, dlaczego milczał. Odpowiedział, iż nie chciał konfliktów, iż takie sprawy rozwiązują małżonkowie i nie zamierza się mieszać. W zasadzie wszyscy powiedzieli mi to samo. Wyprowadziłam się z domu, a aktualnie jest wystawiony na sprzedaż. Nie było publicznych awantur ani fizycznych spięć, bo nie zamierzam się dla nikogo poniżać. Kobieta wciąż pracuje w firmie mojego brata. Brat, kuzyn i ojciec utrzymują z moim mężem normalne stosunki. Na Boże Narodzenie i Sylwestra mama zaprosiła mnie na wspólne święta z bratem, kuzynem i ojcem. Powiedziałam, iż nie mogę przyjść. Wytłumaczyłam, iż nie jestem w stanie siedzieć przy jednym stole z ludźmi, którzy wiedzieli o zdradzie i wybrali milczenie. Świętowali razem. Mnie nie było ani w Wigilię, ani w Nowy Rok. Od października nie mam kontaktu z żadnym z nich. Nie sądzę, żebym była w stanie im wybaczyć.

Najbardziej bolesna rzecz, która przydarzyła mi się w 2025 roku? Odkrycie, iż mój mąż mnie zdradzał a mój brat, kuzyn i ojciec doskonale o tym wiedzieli przez cały czas.

Byliśmy małżeństwem jedenaście lat. Kobieta, z którą mój mąż miał romans, była sekretarką w firmie, w której pracuje mój brat klasyczna polska korporacja w Warszawie, gdzie każdy każdego zna i nic nie pozostaje tajemnicą na długo.

Ich znajomość zaczęła się od tego, iż brat mnie przedstawił mojemu mężowi, niechcący wywołując małe trzęsienie ziemi w rodzinie. Spotykali się w pracy, na służbowych kolacjach, firmowych wigiliach i wszelkiego typu eventach, na których mój mąż pojawiał się z tym swoim zbolałym uśmiechem. Kuzyn, jak to kuzyn, również kręcił się po tych samych imprezach. Wszyscy się znali, wszyscy migali się po tych samych kantorkach.

I tak przez kilka miesięcy mój mąż prowadził życie podwójne a ja biegałam na rodzinne obiady, smażyłam kotlety na niedzielę, rozmawiałam z bratem, kuzynem i ojcem, nie mając pojęcia, iż cała trójka robi dobrą minę do złej gry. Nikt mnie nie ostrzegł. Zero, null, cisza jak makiem zasiał. Żaden choćby nie próbował rzucić mi koła ratunkowego czy choćby delikatnie napomknąć: Zosia, wiesz co….

Kiedy dowiedziałam się o zdradzie w październiku tradycyjnie, przez przypadek, bo w Polsce prawda zawsze wychodzi na jaw w najmniej odpowiednim momencie najpierw skonfrontowałam się z moim mężem. Potwierdził wszystko, zresztą bez większego zaskoczenia; mina jakby tylko czekał na moją reakcję.

Potem pogadałam z bratem Krzyśkiem. Zapytałam go wprost: Wiedziałeś? Odpowiedział: Tak. Pytam: Od kiedy? On na to: Od paru miesięcy. Więc pytam, dlaczego nic nie powiedział. Na to Krzysiek, typowo po polsku: To nie mój problem. Takie sprawy załatwiają się między parą, a między facetami się nie wtrącamy.

Potem przyszła kolej na kuzyna, Marcina. Dokładnie te same pytania, te same odpowiedzi. Widział gesty, spojrzenia, sms-y czy inne podejrzane zachowania. Gdy spytałam, czemu nie ostrzegł, stwierdził, iż nie chciał mieć problemów i iż nie wypada wchodzić komuś z butami w życie.

Na koniec pogadałam z tatą. Zapytana, czy wiedział, odpowiedział: Tak. Od kiedy? Od dawna. Czemu mi nie powiedział? Nie lubię konfliktów. Sami musicie sobie takie sprawy wyjaśniać. Nie będę się wtrącał. Więc generalnie wszyscy mówili jednym głosem: To nie nasza sprawa.

Wyprowadziłam się z mieszkania na Żoliborzu, a teraz kilkukrotnie je wynajmowałam, bo sprzedać nieruchomość w Warszawie to jak wygrać w totka. Nie było żadnych publicznych awantur ani bójek pod blokiem nie będę przecież robiła cyrku dla sąsiadek, które i tak mają dosyć na własnym podwórku. Kobieta czyli ta trzecia przez cały czas spokojnie pracuje w firmie mojego brata. A moja rodzinka Krzysiek, Marcin i tata żyją sobie jak gdyby nigdy nic, śmiejąc się z kawałów wujka na imieninach.

Na Boże Narodzenie i Sylwestra mama zaprosiła mnie do siebie wiadomo, polska tradycja, pierogi, barszcz, wszyscy przy jednym stole. Zapowiedziała, iż będzie brat, kuzyn i tata. Powiedziałam jej, iż nie przyjdę. Wytłumaczyłam, iż nie dałabym rady zjeść karpia z ludźmi, którzy znali prawdę i milczeli. Oni świętowali razem. Mnie nie było ani w Wigilię, ani w Nowy Rok.

Od października nie odezwałam się ani do brata, ani do kuzyna, ani do ojca. I szczerze mówiąc, nie sądzę, żebym kiedykolwiek umiała im wybaczyć. Ot, typowa polska rodzinna zagadka każdy swoje wie, ale nikt głośno nic nie powie…