Alicja usłyszała zgrzyt klucza w zamku.
Serce zamarło jej w piersi.
Ten władczy stukot obcasów znała lepiej niż własny oddech.
Ósmy miesiąc ciąży sprawiał, iż każdy ruch bolał.
A teraz czekało ją spotkanie gorsze niż porodu.
Drzwi otworzyły się gwałtownie.
Do mieszkania wpadła Wanda Stanisława, pełna krytyki i niezadowolenia.
— No i co to ma być?! — krzyknęła zamiast powitania.
— Dlaczego moja synowa ma taką ponurą minę?
Wizyta teściowej była ostatnią rzeczą, na jaką Alicja miała ochotę.
Po obiedzie planowała odpocząć.
Brzemię pod sercem wymagało wytchnienia.
Nawet proste obowiązki stały się trudne.
Urlop macierzyński dawał nadzieję na ulgę.
Te plany runęły w jednej chwili.
— Witaj, Wando Stanisławo — powiedziała cicho Alicja, ustępując z drogi.
— A gdzie mój Krzysiu? — matka męża szukała syna wzrokiem.
— Pracuje — odpowiedziała spokojnie Alicja. — Zarabia na naszą rodzinę.
— Nie potrafisz sama o siebie zadbać? — Wanda Stanisława postawiła ciężkie torby.
Ruszyła w głąb mieszkania, omal nie przewracając synowej.
— Dorosła kobieta, niedługo matka, a zachowujesz się jak dziecko!
Teściowa zaczęła lustrować każdy kąt, jak podczas inspekcji.
To zaniepokoiło Alicję.
— Przyjechałaś z jakiejś okazji? — zapytała ostrożnie. — Coś zapomniałaś?
— Co? — Wanda Stanisława odwróciła się zdumiona. — Ja tu teraz zamieszkam.
Alicji nogi się ugięły.
— Ale jak… — wyjąkała.
— Znudził mi się ten gbur, z którym wynajmowałam pokój — wyjaśniła z irytacją.
— Dość już miałam jego chamstwa. Wyprowadziłam się natychmiast.
— Mieszkanie należy do męża, trudno znaleźć nowe. Zostanę u was.
Wyjaśnienie tylko pogłębiło przygnębienie Alicji.
Dom był przestronny, ale czy to dawało prawo do wtargnięcia?
Chciała zaprotestować, ale ciąża wyczerpała ją do reszty.
Bez słowa weszła do sypialni, czekać na męża.
Powrót Krzysztofa kilka zmienił.
Współczuł matce, choć była wybuchowa.
Wychowała go, nie mógł jej porzucić.
Alicja rozumiała jego uczucia.
Może teściowa pomoże w domu?
Nadzieje gwałtownie się rozwiały.
W dwa dni Wanda Stanisława przejęła kontrolę nad mieszkaniem.
Krzysztof spędzał dnie w pracy.
To Alicja musiała dostosować się do jego matki.
A dostosować się było trudno.
Teściowa krytykowała każdy gest synowej.
Wrzeszczała o niedomyte podłogi, okruszki, jedną filiżankę.
— Wando Stanisławo — głos Alicji zdradzał wyczerpanie. — Brzuch mi przeszkadza, bolą plecy i nogi…
— Plecy bolą! — teściowa założyła ręce. — Kobieta musi znosić trudy!
— Ciąża nie zwalnia z obowiązków! Ja wychowałam syna, a ty dopiero się uczysz!
Alicja nie miała siły odpowiedzieć.
Nie chciała ryzykować konfliktu, który mógłby zaszkodzić dziecku.
Pewnego dnia, gdy Krzysztof był w pracy, skończyła się żywność.
Trzeba było iść na zakupy.
— Dobrze, pójdę z tobą — zgodziła się wyniośle teściowa. — Żebyś czegoś nie pomyliła.
— Dziękuję… — Alicja wolałaby iść sama, ale nie dałaby rady.
Droga na targ minęła spokojnie, choć Wanda Stanisława narzekała bez przerwy.
— No co się tak guzdrasz? — warknęła. — Bierz torby, wracamy.
Alicja zdziwiła się. Bierz torby?
— Wando Stanisławo — szepnęła nieśmiało. — Pomożesz mi? Nie powinnam dźwigać…
— Ach, jakże to dźwigać! — przedrzeźniała ją teściowa. — To tylko kilka rzeczy, dasz radę!
Alicja nie sprzeciwiła się.
Wzięła torby, ale po kilku krokach zrobiło jej się słabo.
Zakupy były zbyt ciężkie.
— Och — jęknęła. — Coś mi niedobrze…
— Znowu coś? — Wanda Stanisława przewróciła oczami.
— Proszę… — Alicja osunęła się na chodnik, torby wypadły z rąk.
Przechodnie zaczęli się zatrzymywać, ktoś krzyknął, żeby wezwać pomoc.
Wanda Stanisława stała bez ruchu, zdezorientowana własną obojętnością.
Karetka przyjechała szybko, ale strach już zdążył zagościć w sercu Alicji.
W drodze do szpitala myślała tylko o dziecku.
Krzysztof przyjechał prosto z pracy, biały jak ściana.
— Co się stało mamo? — zapytał ostro. — Czemu ją tak obciążyłaś?
— Ja nic nie wiedziałam… — Wanda Stanisława spuściła wzrok.
Lekarze uspokoili, iż dziecku nic nie grozi, ale Alicja musiała odpocząć.
Tej nocy Krzysztof podjął decyzję.
— Mamo, musisz poszukać innego miejsca — powiedział stanowczo.
— Alicja potrzebuje spokoju, nie kolejnych rozkazów.
Wanda Stanisława próbowała się bronić, ale syn był nieugięty.
Tydzień później teściowa wyprowadziła się do kuzynki.
Dom znów stał się spokojny.
Alicja mogła odpoczywać, czekając na narodziny dziecka.
Krzysztof codziennie pytał, czy niczego jej nie trzeba.
Pewność, iż ma przy sobie wsparcie, dawała jej siłę.
Teściowa odzywała się rzadko, bardziej ostrożnie niż wcześniej.
Czasem przepraszała, choć niechętnie.
Alicja wybaczyła, ale nie zapomniała.
Nauczyła się mówić głośniej o swoich granicach.
Dziecko urodziło się zdrowe, mimo wszystkich trudności.
Krzysztof płakał ze szczęścia, trzymając syna w ramionach.
Wanda Stanisława przyjechała z prezentem, powściągliwa jak nigdy.
— Przepraszam cię, Alicjo — powiedziała cicho.
Alicja skinęła głową, nie mówiąc nic więcej.
Niektóre rany leczy tylko czas.
