Moja teściowa zdecydowała się zamieszkać w moim mieszkaniu i oddać swoje mieszkanie mojej córce.
Mój mąż, Paweł, wychował się w dużej rodzinie. Jego mama, pani Elżbieta, miała dzieci aż urodziła się ich jedyna córka. Dziwna strategia, no ale nie mnie to oceniać. Tak już się u nich układało.
Jak wzięłam ślub, myślałam, iż mam szczęście. Paweł wydawał się odpowiedzialny, mądry, silny. Wiedział, co znaczy rodzina, ale nie potrafił odciąć się od swojej mamy ani młodszej siostry. Teściowa nigdy jakoś wybitnie nie przejmowała się synami, za to dobro swojej córki Agnieszki zawsze stawiała na pierwszym miejscu.
Agnieszka miała dziesięć lat, kiedy ją poznałam. Na początku mi to nie przeszkadzało, ale po kilku latach miałam już serdecznie dosyć. Nie chciała się uczyć, włóczyła się z podejrzanymi chłopakami, a wszystkim musiał zajmować się Paweł. Siostra mojego męża potrafiła zadzwonić w środku nocy po pomoc, a on oczywiście leciał.
Miałam nadzieję, iż Agnieszka dorośnie, wyjdzie za mąż i wszystko się ułoży. Ale gdzie tam! Kiedy zdecydowała się na ślub, teściowa zmusiła braci, żeby dokładali się do wesela, bo sama nie miała pieniędzy. Jej wybranek był zresztą biedny, zarabiał marne grosze, więc młode małżeństwo zamieszkało z teściową.
Najpierw jedno dziecko, potem drugie Teściowa w końcu uznała, iż tak dłużej się nie da. I wymyśliła idealne rozwiązanie przeprowadzi się do nas, a mieszkanie odda córce. Tylko, iż to ja kupiłam to mieszkanie za swoje pieniądze, Paweł choćby złotówki nie dołożył! Najlepsze jest to, iż jemu to pasuje i mówi: Mama ci pomoże.
Mamy tylko dwupokojowe mieszkanie. Ale ja nie chcę rezygnować ze swojego komfortu i dzielić przestrzeni z kimś innym. Teściowa jest przekonana, iż powinniśmy ją przyjąć, bo mój mąż to najstarszy syn i powinien dbać o rodziców.
Kocham męża, rozwód nie wchodzi w grę. Ale jak mu to przetłumaczyć? Jak mam mu wyjaśnić, iż życie z jego matką to dla mnie koszmar? Może macie jakiś pomysł, co powinnam zrobić?
