Młodsza siostra mojego męża odwiedziła nas, a on całkowicie oddał jej pokój z klimatyzacją, zmuszając mnie i chorego syna do spania w salonie.

Młodsza siostra mojego męża nagle zjawiła się w odwiedziny z walizką, a on natychmiast oddał jej pokój z klimatyzacją, zmuszając mnie i chorego syna do spania w salonie. Nie mogłam uwierzyć, co usłyszałam, gdy mąż powiedział
Tego popołudnia, w palącym upale, siostra przyleciała jakby znikąd. On, z szerokim uśmiechem, przywitał ją jak honorowego gościa:
jeżeli zamierzasz zostać, śpij w pokoju z klimatyzatorem. Ty i dziecko możecie nocować w salonie kilka dni, trochę ciepła wam nie zaszkodzi.
Zamarłam, patrząc na synka, który właśnie wyzdrowiał z choroby i wciąż miał gorączkę.
Czy wiesz, iż chłopiec jest słaby? Klimatyzacja pomaga mu lepiej oddychać, jak możesz?
Zanim zdążyłam dokończyć zdanie, przerwał mnie gwałtownie:
Rób, co mówię. To tylko kilka dni, nie przesadzaj.
Wieczorem rozłożyłam matę w salonie przy starym wentylatorze, który warczał i dmuchał jedynie gorące powietrze. Syn, gorączkujący, pocił się tak, iż włosy były mokre. Przytuliłam go, wachlowałam i powstrzymywałam łzy. Z sąsiedniego pokoju dochodziły śmiechy męża i siostry, jakby upał i zadyszka chłopca nie istniały.
Trzecią noc mój syn miał bardzo wysoką gorączkę i drgał z drgawek. Przerażona pobiegłam z nim do pokoju z klimatyzatorem, by go ochłodzić, ale on wybiegł, by mnie powstrzymać:
Co robisz? Nie zakłócaj snu mojej siostry!
Zamarłałem w szoku. W tej chwili pomyślałam tylko jedno: ten człowiek nie zasługuje już na miano mojego męża ani ojca mojego dziecka.
Rankiem, kiedy siostra jeszcze spała spokojnie w chłodzie klimatyzacji, po cichu spakowałam rzeczy i wraz z synem opuściłam dom. Drzwi zamknęły się za nami, a mąż wołał, ale nie odwróciłam się.
Udałam się do domu matki. Przez tydzień telefon dzwonił nieustannie, ale nie odbierałam. Jego wiadomości powtarzały się: Przepraszam, wróć, Myślałem tylko o siostrze, nie przewidziałem, iż cię skrzywdzę.
Dopiero gdy mój syn wrócił do zdrowia, a gorączka spadła, sąsiedzi poinformowali mnie, iż siostra męża trafiła nagle do szpitala. Mówiono, iż przybyła prawie odwodniona, z niskim ciśnieniem i gorączkowym omamem. Upalne dni były tak straszne, iż choćby zdrowa osoba nie wytrzymała; ona, cierpiąca od kilku miesięcy na anemię, którą rodzina ignorowała, po prostu zemdlała. Teściowa płakała przez telefon, mówiąc, iż znaleźli ją leżącą w łóżku, z wyłączonym klimatyzatorem, bo zapomniała go włączyć po otwarciu okna, by zapalić.
Kiedy mąż napisał do mnie tej nocy, nie był już arogancki jak zwykle. Wysłał krótką, pełną literówek wiadomość, jakby pisał drżącą ręką:
Proszę, przyjedź. Moja siostra pyta o ciebie i dziecko. Mówi, iż bardzo żałuje tego, co się stało, iż nie chciała, by on się pogorszył. Ja nie wiem, jak cię przeprosić. Boję się stracić was oboje.
Czytałam tę wiadomość raz, dwa, dziesięć razy. Matka siedziała obok, ściskając moją dłoń w milczeniu. Syn po raz pierwszy od tygodni spał spokojnie, z chłodną policzką na poduszce.
Odpowiedziałam jednym zdaniem:
Klimatyzacja była dla tego, kto jej naprawdę potrzebował. Teraz już wiesz.
I odłożyłam telefon.
Już nigdy nie wróciłam. Po dwa tygodnie złożyłam pozew o rozwód. Mąż walczył o opiekę, twierdząc, iż to tylko błąd kilku dni, ale gdy sędzia zobaczył raporty medyczne dziecka drgawki gorączkowe, odwodnienie, nocne spanie w salonie przy 38°C nie potrzebował już moich słów.
Czasem dostaję od niego wiadomości. Nie błaga już o powrót. Wysyła zdjęcia pustego pokoju, w którym spała siostra, z włączonym klimatyzatorem ustawionym na 20°C, choć jest zima. Nie odpowiada, gdy pytam, czy w końcu zrozumiał, dla kogo naprawdę był ten chłód.
Ja zrozumiałam wszystko tego poranka, kiedy zamknęłam drzwi i nie spojrzałam wstecz.
I od tej chwili w moim domu już nigdy nie było zbyt gorąco.