Mąż, 45 lat, zapomniał o moich urodzinach 27 lutego i tego samego dnia pojechał z kolegami na ryby: podczas jego nieobecności przygotowałam „niespodziankę”

Mój mąż, 45-letni Andrzej, zapomniał o moich urodzinach 27 lutego i tego samego dnia wyjechał z kolegami na ryby. Podczas jego nieobecności przygotowałam taki niespodziankę, iż na pewno już nigdy nie zapomni o tej dacie

Po pięćdziesiątce Andrzej rozwinął pewną ciekawą cechę. Zawsze doskonale wiedział, kiedy należy wymienić olej w samochodzie, kiedy dokładnie chłopaki ustawiają się na wspólne łowienie, a także doskonale orientuje się, kiedy zaczyna się sezon na sandacza. Ale rodzinne rocznice i ważne daty jakby same znikały mu z głowy.

Zazwyczaj ratowałam sytuację podpowiadałam, zostawiałam karteczki, zadawałam wprost pytania. Ale na swoje 45-te urodziny chciałam przeżyć coś innego bez podpowiedzi, bez proszenia. Naiwnie wierzyłam, iż ćwierć wieku razem czegoś nauczy.

W piątek rano Andrzej biega po mieszkaniu, rzuca w plecak wędki i krząta się przy drzwiach.

Zosiu, widziałaś mój termos? Chłopaki czekają, jedziemy nad Wartę, teraz najlepiej bierze. Wracam w niedzielę, zasięgu raczej nie będzie.

Cmoknął mnie gwałtownie w policzek, choćby nie patrząc w oczy.

Nie smuć się, kup sobie coś dobrego.

Drzwi trzasnęły. Stanęłam pod kalendarzem data jasno zakreślona na czerwono. Moje urodziny. Nie tylko zapomniał. Wybrał właśnie ten dzień na wypad z kolegami.

Najpierw było mi przykro, a potem poczułam w środku zimno i spokój. W głowie pojawił się pomysł, jak dać Andrzejowi lekcję, żeby ryby i znajomi nie były już ważniejsze niż ja. Zabrałam się za realizację planu i po jego powrocie czekała go niespodzianka. Od tej pory mojego święta już nigdy nie zapomni.

Wyobrażacie sobie co zrobiłam? Oto szczegóły

Andrzej miał swoją skrytkę. Zapasy, które skrzętnie odkładał na nowy silnik do łodzi. Gotówka spoczywała w sejfie, do którego kod znałam bo w jego doskonałej pamięci czasem były luki.

Suma była spora prawie 65 tysięcy złotych. Otworzyłam sejf i podjęłam decyzję.

Weekend minął tak, jak nigdy sobie wcześniej nie pozwalałam. Zamówiłam catering, zaprosiłam koleżanki, całe mieszkanie udekorowałam świeżymi tulipanami. Śmiech, muzyka, szampan. Następnego dnia kolacja w restauracji z pięknym widokiem na Poznań. Potem relaks w spa.

Na koniec broszka, którą od dawna oglądałam, ale zawsze rezygnowałam, bo liczyły się wspólne cele.

W niedzielę wieczorem drzwi się otwierają. Andrzej wraca zadowolony z wiadrem płotków.

No, przywitaj mój połów! Ale mieliśmy wypad!

Wchodzi do salonu i nagle zatrzymuje się w pół kroku na stole puste butelki, w kącie kosze kwiatów, na sofie torby z ekskluzywnych butików.

Co się tutaj działo? Mieliśmy gości?

Mieliśmy odpowiadam spokojnie. Obchodziłam urodziny. Czterdzieste piąte. Pamiętasz?

Zszokowany nagle zatrzymał się, wypuścił powietrze.

Cholera Zosiu, naprawdę zapomniałem. Tyle się działo Ale wiesz, przecież

Wiem przerwałam. Dlatego postanowiłam nie przejmować się tym razem. Wszystko zorganizowałam sama. I prezent wybrałam bez twojej pomocy.

Jego wzrok pobiegł w kierunku gabinetu. Drzwiczki sejfu były uchylone. Zbladł i pobiegł go sprawdzić. Po minucie wrócił z pustym spojrzeniem.

Gdzie są pieniądze? Sejf pusty. Gdzie nasze oszczędności?

Tutaj wskazałam ręką na całe mieszkanie.

Wydałaś wszystko? Przecież to był silnik! Dwa lata odkładałem!

A ja znosiłam to ćwierć wieku powiedziałam cicho, ale stanowczo. Zapomniałeś o moich urodzinach. Zrobiłam wszystko tak, żebyś ten dzień zapamiętał na długo.

Opadł ciężko na kanapę, patrząc to na ryby, to na pusty sejf, to na mnie. Awantury nie mógł zrobić, bo formalnie pieniądze były nasze wspólne.

Czyszczenie ryb przebiegło w kompletnej ciszy.

Minęło pół roku. Na silnik zbiera od nowa. Ale teraz w jego telefonie ustawione są przypomnienia miesiąc, tydzień i dzień przed każdą istotną datą. Czasem lekcje trochę kosztują. Ale tej nie zapomni nigdy.