Matka mojego chłopaka upokorzyła mnie publicznie, nie wiedząc, iż jesteśmy w związku.

Drogi Dzienniku,

Mama mojego chłopaka, pani Kowalska, wystawiła mnie na pośmiewisko przed wszystkimi, nie zdając sobie sprawy, iż jestem z jej synem. Spotkaliśmy się w małym sklepie spożywczym przy ulicy Jana Pawła II w Łodzi, gdzie w wolnych chwilach pomagałam przy kasie. Miałam dziewiętnaście lat i marzyłam o samodzielności finansowej chciałam odłożyć trochę złotówek, więc brałam dodatkowe zmiany. Rodzice chwalili mnie: jednocześnie studiowałam i pracowałam, co pozwalało mi kupić nowy laptop albo zapłacić za wyjazd na wakacje. Marek, mój chłopak, uważał mój etat za dobry start, choć sam jeszcze nie miał stałej pracy.

Związek rozwijał się powoli. Marek przynosił mi bukiety żółtych tulipanów, ja odwdziewałam się czekoladkami, a czasem zostawaliśmy po zamknięciu w sklepie, rozmawiając przy pustych półkach i korzystając z ciszy, kiedy nie było klientów. Szczęście trwało niecałe dwa tygodnie. Pewnego wieczoru, podczas mojej zmiany, pani Kowalska weszła do sklepu razem z Markiem. Nie zauważyła, iż jej syn mrugnął do mnie i wymieniliśmy krótkie uśmiechy. Gdy podeszła do kasy, maszyna się zacięła, a jedna z klientek zaczęła się krzyczeć. Kupuję tu od milionu razy i zawsze trafiam na tę młodą, narzekała, podnosząc głos i oskarżając mnie o oszustwo, twierdząc, iż chcę jej zabrać pieniądze bez paragonu.

Widzisz, Marku, po co ci tyle nauki? Żebyś już nigdy nie stał przy zaciętej kasie i nie musiał przytłumionym głosem tłumaczyć się przed ludźmi! rzuciła mamusia, a ja czułam, jak serce bije mi w gardle. Było mi tak wstyd, iż w kolejce stały inne twarze, które kiedyś widziałam i które prawdopodobnie będą szeptać o mnie dalej.

Marek błagał mnie, bym wybaczyła matce złego dnia, ale nie mogłam. Zerwałam z nim i odrzuciłam pracę w sklepie. Na szczęście udało mi się znaleźć zatrudnienie w Niemczech płacą mi mniej, ale mogę pracować więcej godzin i nie muszę znosić nieprzyjaznych spojrzeń takiej jak pani Kowalska.

Teraz, patrząc wstecz, wiem, iż każdy zawód ma swoją wartość, a studentowi nie zawsze pozostaje wybór. Dobrze jest, iż niektórzy mają pewnych siebie rodziców, którzy liczą na wielkie osiągnięcia ich dzieci, ale to nie oznacza, iż życie nie przyzna choćby absolwentowi pracy przy kasie.

Z wyrazami zmęczenia i nadziei,
Ania.