Mam 46 lat i jeżeli ktoś spojrzałby na moje życie z boku, pewnie pomyślałby, iż wszystko układa się jak należy. Ożeniłem się młodo miałem 24 lata z pracowitą i odpowiedzialną żoną. niedługo potem, w wieku 26 i 28 lat, przyszła na świat nasza dwójka dzieci. Studia porzuciłem, bo trudno było pogodzić ich harmonogram z małymi dziećmi i obowiązkami zawsze sobie powtarzałem, iż na naukę jeszcze przyjdzie czas. W domu nie bywało większych awantur, nikt nie uciekał, nie było dramatów. Wszystko toczyło się tak, jak powinno.
Przez lata codzienność wyglądała tak samo. Wstawałem zawsze wcześniej niż reszta domowników, przygotowywałem śniadanie, ogarniałem mieszkanie i szedłem do pracy. Po powrocie z pracy czekały na mnie kolejne zadania zakupy, obiad, pranie, porządki. Weekendy wypełniały spotkania w rodzinnym gronie, urodziny, różne zobowiązania. Zawsze byłem na posterunku i przejmowałem odpowiedzialność, jeżeli coś wymagało załatwienia robiłem to. jeżeli ktoś czegoś potrzebował można było na mnie liczyć. Nigdy nie zastanawiałem się, czy chciałbym od życia czegoś innego.
Moja żona nigdy nie była złym człowiekiem. Wieczorami jedliśmy razem, oglądaliśmy coś w telewizji i szliśmy spać. Nie była przesadnie czuła, ale nie była też oschła. Nie wymagała za wiele, ale i nie narzekała. Nasze rozmowy toczyły się wokół rachunków, dzieci i codziennych spraw.
Pewnego zwykłego wtorku usiadłem sam w salonie w zupełnej ciszy i zorientowałem się, iż nie mam nic do roboty. Nie dlatego, iż wszystko było dobrze po prostu w tej chwili nikt mnie nie potrzebował. Rozejrzałem się po swoim mieszkaniu i zrozumiałem, iż przez tyle lat trzymałem ten dom w garści, ale teraz nie wiem już, co adekwatnie ze sobą począć będąc w nim.
Tego dnia otworzyłem szufladę ze starymi papierami i znalazłem świadectwa, kursy, których nie skończyłem, zapisane w zeszytach pomysły, spisane na później projekty. Przeglądałem zdjęcia z czasów, kiedy byłem młody zanim zostałem mężem, zanim stałem się ojcem, zanim zacząłem być tym, który wszystkim wszystko załatwia. I nie poczułem do tego sentymentu ogarnęło mnie coś gorszego: świadomość, iż wszystko osiągnąłem, nie zadając sobie nigdy pytania, czy tego właśnie pragnąłem.
Zacząłem dostrzegać rzeczy, które kiedyś wydawały mi się zwyczajne. Że nikt nie pyta, jak się czuję. Że choćby gdy jestem zmęczony po pracy, to i tak ja mam ostatnie słowo w załatwianiu spraw. Że jeżeli żona mówi, iż nie chce iść na rodzinne spotkanie, to się z tym nikt nie kłóci, ale jeżeli ja mam tak samo, i tak wszyscy oczekują, iż pójdę. Że moje zdanie istnieje, ale nie ma wagi. Nie było kłótni, nie było sporów ale nie było też miejsca dla mnie samego.
Pewnego wieczoru przy kolacji wspomniałem, iż może spróbuję wrócić na uczelnię albo poszukam sobie czegoś nowego. Żona spojrzała na mnie zaskoczona i zapytała: Po co ci to teraz? Nie powiedziała tego ze złością, raczej z takim zwykłym niezrozumieniem, dlaczego coś, co zawsze działało, miałoby się zmieniać. Dzieci milczały. Nikt nie protestował. Nikt mi niczego nie zabronił. A mimo to poczułem, jakby moja rola została już raz na zawsze przypisana i każda próba wyjścia poza te ramy wywołuje tylko konsternację.
Nadal jestem żonaty. Nie wyprowadziłem się, nie podjąłem żadnych drastycznych decyzji. Ale już nie okłamuję sam siebie. Wiem, iż przez ponad dwadzieścia lat tworzyłem strukturę, w której byłem potrzebny, ale nigdy nie byłem głównym bohaterem.
Jak człowiek ma się po czymś takim pozbierać?
