Kultura ludowa dla mieszczuchów i zagranicznych turystów. Cepelia przez lata postrzegana była jako symbol tego, co polskie, tradycyjne i swojskie. Powstała w 1949, by nadzorować spółdzielnie i małe zakłady produkujące przedmioty artystyczne, w także współpracować z rzemieślnikami i artystami. Jej głównym celem było uczynienie sztuki ludowej synonimem polskiej kultury narodowej. W 1950 instytucja otworzyła własną wzorcownię, skupując prace ludowe, które służyły za pierwowzór dla projektów Cepelii. Logo z kogutem promowało zarówno autentyczne rzemiosło ludowe, jak i przedmioty inspirowane ludowością. Wytwarzane z myślą o nowoczesnych, miejskich wnętrzach, często zatracały swój tradycyjny charakter, ocierając się o przesadę i kicz. Moda na ludowość skończyła się wraz z latami 80. Utożsamiana z PRL-em Cepelia przestała być postrzegana jako atrakcyjna. Mimo to, przez lata kształtowała gusta Polaków i wyobrażenie o kraju, zapisując się na kartach historii. O jej dziedzictwie opowiada wystawa Obywatelka Cepelia. Ekspozycja bada fenomen instytucji, prezentując jej działalność w różnorodnych obszarach – od projektowania i produkcji, po prowadzone modele sprzedaży i organizowane wystawy. Perełki rzemiosła ludowego oraz projekty artystyczne wybitnych artystów, w tym: Jolanty Owidzkiej, Wojciecha Sadleya, Heleny i Lecha Grześkiewiczów, obok masowo produkowanych przedmiotów retro i kiczowatych ludowych szpargałów– wszystko ze wspólnym logo koguta – dowodzi jak pojemne były definicje tradycji i ludowości kształtowane przez Cepelię.
Obywatelka Cepelia
Muzeum Narodowe w Krakowie, al. 3 Maja 1
Hubert Hilscher, Plakat Cepelia, 1965, Instytut Sztuki Polskiej Akademii Nauk w Warszawie
