Piotr, wciąż jestem. Zbliżyła się do niego powoli, jej spojrzenie było spokojne i pełne siły.
Przysięgnij mi jedno nie żegnaj mnie za wcześnie.
Piotr, spójrz tylko na ten cud! zawołała z zachwytem Jagoda, której skóra była lekko muśnięta słońcem, a oczy lśniły energią i radością. Szeroko rozłożyła ramiona, jakby chciała objąć nieskończony Bałtyk.
Jej kasztanowe włosy, trochę rozjaśnione przez słońce, tańczyły w wietrze. Mówiłam ci, iż ten miesiąc będzie najpiękniejszym w naszym życiu!
Piotr, stojąc na jasnym piasku niedaleko Sopotu, poprawił słomkowy kapelusz i uśmiechnął się z czułością. Próbował nie dać po sobie poznać, jak bardzo ściska go w środku lęk. Nie potrafił pozbyć się myśli, iż to może być ich ostatnia szansa na odzyskanie dawnych chwil szczęścia.
Tak, Jagoda, ten miesiąc zapamiętamy na zawsze odpowiedział, starając się, by w jego głosie zabrzmiało więcej lekkości. Zawsze miałaś rację.
Niepokój jednak wciąż nie chciał odejść. Słowa lekarza sprzed dwóch miesięcy wciąż dźwięczały mu w głowie: Nowotwór, zaawansowany. Zostały dwa, może trzy miesiące. I tak właśnie znaleźli się tu nad polskim morzem, bo Jagoda postanowiła nie poddawać się, ale żyć.
Idziemy się kąpać? chwyciła go za rękę, oczy jej błyszczały. Nie smuć się, Piotr! Pamiętasz, jak w dzieciństwie wskakiwaliśmy do Wisły u babci? Bałeś się, iż nurt porwie ci kąpielówki!
Piotr parsknął śmiechem, a na chwilę ból odszedł na bok. Tylko Jagoda umiała go tak wyrwać z otchłani smutku.
Nie bałem się! Po prostu byłem ostrożny zażartował. No dobrze, biegniemy, ale jak mnie rekin wciągnie sama będziesz winna.
Zanosiła się śmiechem niczym nastolatka, a on popędził za nią do zimnej, orzeźwiającej wody. Jagoda bawiła się falami, Piotr obserwował ją z sercem pełnym miłości i strachu. Była dla niego wszystkim, świadomość możliwej utraty była nieznośna.
Miłość daje siłę, by mieć nadzieję, choćby gdy czas ucieka.
Ich historia zaczęła się w liceum w małym miasteczku na Podkarpaciu, gdzie każdy znał każdego. Jagoda pojawiła się nagle nowa uczennica z błyszczącym uśmiechem i długimi, kasztanowymi włosami.
Sprowadziła się z rodziną z Przemyśla i natychmiast stała się centrum zainteresowania. Piotr, wiecznie z książką w ręku, nie wierzył, iż zwróci na niego uwagę. Ale na szkolnej dyskotece zebrał się w sobie i poprosił ją do tańca.
Jesteś inny powiedziała, patrząc mu w oczy. Nie próbujesz się nikomu przypodobać.
Nie boisz się, iż cię podepczę? zażartował. Zaśmiała się szczerze i od tamtej nocy zostali nierozłączni.
Po maturze Piotr wyjechał studiować inżynierię do Gdańska, Jagoda filologię polską do Krakowa. Pisali do siebie długie listy, a każde wakacje spędzali razem. Oddalenie tylko wzmocniło ich uczucie. W wieku dwudziestu dwóch lat, tuż po obronie dyplomów, pobrali się. Skromne wesele odbyło się w wiejskim domu kultury, ozdobionym papierowymi kwiatami, a z radia leciały piosenki Maryli Rodowicz. Byli szczęśliwi i nie liczyło się dla nich nic poza sobą.
Potem zaczęło się codzienne, często niełatwe życie. Wynajmowali kawalerkę, ciężko pracowali, marząc o własnym mieszkaniu i otwarciu kawiarni. Zmęczenie i drobne kłótnie stawały się codziennością.
Sprzeczali się o drobiazgi: kto nie wyniósł śmieci, kto nie zapłacił rachunku za prąd. Raz, w złości, Piotr trzasnął drzwiami.
Może lepiej się rozstać?! zawołał.
Jagoda usiadła bez słowa na kanapie, potem cicho powiedziała:
Piotrze, kocham cię za bardzo, żeby to wypuścić z rąk. Spróbujmy żyć inaczej.
Jeden dzień w tygodniu poświęcali tylko sobie bez pracy, telefonów i zobowiązań. Spacerowali po parku, pili herbatę na balkonie, wspominali młodość. Tak ich miłość zakwitła na nowo, jak wiosenny kwiat po mrozie.
Po pięciu latach kupili dom ze sporym ogrodem i otworzyli malutką, przytulną kawiarnię. niedługo na świat przyszły ich córki, bliźniaczki Hania i Zuzia które napełniły dom śmiechem i zamieszaniem. Jagoda była matką idealną czułą, cierpliwą, z niesamowitymi opowieściami na dobranoc. Piotr myślał często: Co za szczęście mnie spotkało.
Czas płynął, dziewczynki dorosły i wyjechały na studia do Warszawy, a dom znów opustoszał. Aby nie myśleć o samotności, rzucili się w wir pracy. Otworzyli kolejną kawiarnię, pracując do późna. Pewnego dnia, w środku zmian, Jagoda nagle pobladła i upadła.
Jaga! Słyszysz mnie, obudź się! Piotr wołał, aż przyjechało pogotowie. Diagnoza? Przemęczenie. Jagoda jednak tylko machnęła ręką: Piotr, odpocznę i będzie dobrze. Ale nazajutrz straciła przytomność ponownie. Lekarka, nie patrząc w oczy, wypowiedziała wyrok: rak, nieoperacyjny, dwa miesiące.
W domu Jagoda, ze spokojem, poprosiła:
Piotrze, nie wołaj dziewczyn. Nie chcę, żeby widziały mnie taką. Chcę nad morze, pamiętasz? Marzyliśmy… leżeć na plaży, sączyć drinki, tańczyć pod gwiazdami. Zróbmy to teraz.
Nie potrafił jej odmówić. jeżeli to ostatnie marzenie miał je spełnić.
Piotr, jesteś gdzieś daleko? krzyknęła przez fale Jagoda, wyrywając go z zamyślenia. Ej, widzę cię, wracaj tu!
Jestem, tuż obok odpowiedział, chowając łzy, zanurzył się w wodzie. Myślałem tylko, jak wczoraj ograłaś mnie w brydża, co za zagranie!
Nie zamykaj się! jej śmiech niósł się po falach. Wieczorem pójdziemy do tawerny. Chcę tańczyć, aż nogi odmówią posłuszeństwa!
Dasz radę? Może odpocznij lepiej? słowa zabrzmiały niepewnie; Jagoda nie znosiła przypominania o chorobie.
Piotrze, żyję i chcę żyć! powiedziała stanowczo. Obiecaj, nie będziesz żegnał mnie przedwcześnie. Przysięgnij mi.
Przysięgam wyszeptał, przytulając ją w ciepłej wodzie Bałtyku, jakby trzymał w ramionach własny los.
Miłość naprawdę potrafi choćby chorobę ujarzmić.
Miesiąc nad Bałtykiem wyglądał jak cudowny sen codziennie spacery molo, lody, tańce pod gołym niebem przy dźwiękach trójmiejskiej kapeli. Jagoda rozkwitła: rumiana cera, roziskrzone oczy. Piotr łapał się na myśli może lekarze się mylili? Może stał się cud?
Pewnego wieczoru, siedząc na hotelowym balkonie, Jagoda powiedziała cicho:
Piotrze, nie boję się już niczego. jeżeli to koniec, jestem szczęśliwa. Mam ciebie, córki i ten zachód słońca. Przeżyłam piękne życie.
Nie mów tak Piotrowi zadrżał głos. Jeszcze zatańczysz na studniówce naszej wnuczki.
Jagoda uśmiechnęła się i mocno ścisnęła jego dłoń.
Po powrocie do domu przekonała Piotra, by zgłosić się na ponowną diagnostykę. Bał się tej wizyty jak ognia.
Lekarz długo oglądał wyniki, potem podniósł wzrok, zdumiony:
To prawie niemożliwe. Po badaniach widzę, iż nowotwór niemal zniknął. Coś takiego zdarza się niesłychanie rzadko. Organizm pani Jagody to prawdziwy wojownik.
Piotr patrzył na lekarza i na żonę, nie wierząc własnym uszom. Jagoda płakała z radości. Uściskali się w gabinecie, a lekarz z dyskretnym uśmiechem wyszedł.
To morze, to nasza miłość wyszeptała Jagoda.
To ty mnie uratowałaś Piotr odpowiedział cicho zawsze mnie ratowałaś.
Wrócili do dawnego życia do kawiarni, do przyjaciół i nowej nadziei. Jagoda przez miesiąc jeszcze przyjmowała leki, a choroba stopniowo odchodziła. Córki, dowiedziawszy się o wszystkim, przyjechały na weekend. Dom znów wypełnił się śmiechem młodych dziewczyn.
Piotr, patrząc na żonę, myślał: Jakże byłem ślepy jako młodzieniec. Jagoda odgadła jego myśli i mrugnęła z uśmiechem:
Nie smuć się. Upiecz swoje słynne naleśniki. Już zapomniałam, jak smakują!
Zrobił więc ciasto, a potem jedli razem na tarasie, patrząc na zachód słońca. I wiedzieli, iż dopóki są razem, żaden wiatr im nie zagraża.
To historia o miłości, wierze i sile w chwilach próby. Jagoda i Piotr pokazali, iż choćby z największym cierpieniem można walczyć, jeżeli się ma kogo kochać a cuda naprawdę się zdarzają.
