Kochanka mojego męża Mila siedziała w samochodzie, wpatrzona w ekran nawigacji. Wszystko się zgadzało – adres był adekwatny. Zostało tylko zebrać się na odwagę i zrobić to, co zaplanowała. Głęboko odetchnęła i zdecydowanie wysiadła zza kierownicy. Przeszła około pięćdziesięciu metrów i zatrzymała się przed wejściem do niewielkiej kawiarni. „Kawowy Raj” – głosił szyld. „No tak, nazwa iście niebiańska” – przemknęło jej przez myśl. Musiała tam wejść, ale nagle zabrakło jej sił. Może rzucić to wszystko, wrócić do auta i odjechać jak najdalej? Nie, Mila nie należała do tych, które uciekają. To nie po to tu przyjechała. Pociągnęła za klamkę i weszła do środka. Za chwilę miała zobaczyć JĄ – kochankę swojego męża, kobietę, która rozbiła jej dom. Co wiedziała o tej dziewczynie? Niewiele. Rozbijaczkę rodziny jej mąż nazywał „Koteczkiem”, a ona pracowała tutaj jako kelnerka. Mila wybrała stolik przy oknie i zaczęła czekać na obsługę. I już pojawiła się kelnerka – niewątpliwie to ona! Mila rozpoznała ją z przypadkowo widzianych zdjęć. Kilka sekund oczekiwania dłużyło się jej w nieskończoność. Przez głowę przelatywały jej setki myśli, z których wystarczyłoby na opasły tom. – Dzień dobry! – przywitała się kelnerka, a Mila zerknęła ukradkiem na jej identyfikator. „Kasia”. Więc tak ma na imię. No tak, mąż nie miał większej wyobraźni, żeby zdrobnić Kasię do „Koteczka”. Kasia nieświadoma niczego, uśmiechnęła się i podała menu: – Proszę wybrać, kiedy będzie pani gotowa, proszę mnie zawołać. Mila odpowiedziała jej najpiękniejszym uśmiechem, a jednocześnie sokolim wzrokiem obserwowała rywalkę, jakby analizowała każdy jej ruch. Jak to się stało, iż znalazła się twarzą w twarz z kochanką męża? To długa historia, ale wszystko po kolei. Już dziesięć lat była szczęśliwą żoną Aleksandra. Przynajmniej tak jej się wydawało. Mają ośmioletnią córkę Ewkę, oczko w głowie ojca. Aleksander traktował ją jak małą księżniczkę – na każde „po co kupujesz jej dwudziestą lalkę?” tylko wzruszał ramionami. Ewka też kocha tatę ponad wszystko, czasem, jak się Mili wydawało, choćby bardziej niż ją. Ale nie miała o to żalu. Z wykształcenia była psycholożką, pracowała jako psychoterapeutka i wiedziała, jak ważna dla dziewczynki jest ojcowska miłość – to fundament przyszłych relacji. Problemy w ich związku rozwiązywała zwykle spokojnie i mądrze, stąd w domu nie było poważnych kłótni. Zupełnie zwyczajna, przeciętna rodzina. Mieszkanie na kredyt, samochód i mały domek w okolicach Warszawy. Aż nagle – niczym grom z jasnego nieba – KOCHANKA! Dowiedziała się o niej przypadkiem. Kilka dni temu, kiedy Aleksander brał prysznic i zadzwonił jego telefon, poprosił: – Pewnie tata, odbierz, proszę! Mila nigdy nie odbierała jego rozmów, ale skoro sam poprosił… Sięgnęła po komórkę i zauważyła, iż dzwoni „Koteczek”. I na zdjęciu – młoda dziewczyna w objęciach jej męża! Zamroczyło ją. Nie wiedziała, co zrobić – odebrać, czy zignorować? Po chwili telefon zamilkł. Chciała odejść i już więcej nie patrzeć na ten telefon, gdy przyszła wiadomość: „Aleks, w przyszłym tygodniu mam zmiany 2/2 od poniedziałku. Wpadnij do „Kawowego Raju” pod koniec zmiany, poczęstuję cię naszą specjalną kawą. Kocham, tęsknię…”. Dalej emoji. Aż cofnęła rękę, jakby to był jadowity wąż. Było to aż nazbyt oczywiste. „Koteczek” w objęciach jej męża, wiadomość. Jak długo to trwa? Czy to tylko przygoda czy coś poważnego? Nieważne – dla Mili to był szok. Trzeba to przemyśleć. Zaraz potem Aleksander wyszedł z łazienki. Mila udała, iż nie zdążyła odebrać, powołała się na ból głowy i wyszła z domu. Wcale nie poszła do apteki. Przysiadła na ławce w pobliskim parku i rozmyślała – jak mogło do tego dojść? Kiedy ich związek się posypał? Nie umiała znaleźć odpowiedzi. Jednak nie zamierzała przemilczeć sprawy ani robić scen. Wolała działać z rozwagą. gwałtownie zapisała w głowie adres kawiarni, grafik pracy kochanki i jej wizerunek. Przez następne dni praktycznie nie spała, apetytem też nie grzeszyła. Udawała, iż wszystko w porządku, choć bliscy wyczuwali, iż coś jest nie tak. Na każde pytanie odpowiadała, iż praca ją wykańcza. Ewka tuliła mamę, Aleksander patrzył podejrzliwie spoza gazety. Wreszcie sama przed sobą powiedziała „trzeba iść”. I przyszła. Do „Kawowego Raju”. O jedenastej, gdy ruch był najmniejszy. – Poproszę latte i… jakiś deser. Co pani poleci? – Mamy dobry miodownik, – doradziła Kasia. – Poproszę, niech będzie miodownik. Gdy „kochanka jej męża” przyniosła zamówienie, Mila prawie go nie tknęła. Kawa przeciętna, ciasto też. Liczyła na chwilę, by zamienić z Kasią kilka słów. Udało się. – Prawie nic pani nie zjadła. Może coś innego przynieść? – Nie, to nie wina miodownika. Zamyśliłam się. O różnych rzeczach… – Przepraszam, nie chcę przeszkadzać. – Pani nie przeszkadza, Kasiu. Myślę, co dalej. Zjeść deser do końca czy… złożyć papiery rozwodowe. Co by pani wybrała? – spojrzała wyczekująco. Kasia była wyraźnie speszona, zdziwiona pytaniem klientki. – Nie miałam takiego wyboru… – A jeżeli by pani miała? Gdyby pani dowiedziała się, iż mąż zdradza? Kasia milczała, a Mila zmieniła temat. – Długo tu pani pracuje? – Około roku. – Studentka? – Tak. – Na jakim kierunku? – Uniwersytet Kultury, kierunek artystyczny. – Czyli z wyobraźnią u pani dobrze. Umiałaby się pani wczuć w rolę oszukiwanej żony albo… kochanki? Kasia wyraźnie się spięła. Mila zreflektowała się, iż ta rozmowa do niczego nie prowadzi. Zdecydowała, iż nie powinna była tu przychodzić. Widziała już Kasię, i co dalej? Wyrwać jej włosy czy oblać zimną kawą? Czy poczuje się lepiej? Na pewno nie. – Poproszę rachunek, – powiedziała zmęczonym głosem. Kiedy Kasia chciała wrócić do stolika, Mila już wyszła, zostawiając pieniądze wraz z hojnym napiwkiem. *** W kawiarni Mila podjęła decyzję. Obchodzi dziesiątą rocznicę ślubu zgodnie z planem. Nie odbierze córce święta – Ewka się do niego szykowała, robiła laurki. Po wszystkim porozmawia z Aleksandrem o wszystkim. I tak – wydarzenie wieczoru. Cała trójka świętuje dekadę małżeństwa. Dziesiąta rocznica – cynowa, drewniana? „Raczej szklana – lada chwila się rozbije” – myślała Mila. Kolacja dobiega końca, aż Aleksander puszcza oko do córki i mówi: „No to teraz tort! Ewka, dostajesz największy kawałek!” I kiedy tort pojawia się na stole – Mila nie wierzy własnym oczom. Tort przynosi Kasia, „Koteczek”, kochanka męża. Aleksander uśmiecha się do niej, odwraca się do żony: – Z okazji rocznicy, kochanie! Ten tort jest dla ciebie. Animator zaprasza Ewkę do zabawy. Mila nie jest w stanie wydobyć z siebie słowa. – Jak widzę, już się znacie, – mówi Aleksander. Kasia kiwa głową. – Naszej miłości nic nie złamie. Dziękuję, iż jesteś – mówi Aleksander i chce ucałować żonę, ale Mila się odsuwa. – O co tutaj chodzi?! – pyta w końcu. – Milu, to wszystko był żart. Może głupi, ale… zamówiłem w specjalnej agencji nietypową imprezę. Piszą scenariusze, organizują aktorów… W twoim przypadku moja „zdrada”. Ale jesteś niesamowita, tyle w tobie siły i mądrości! – Nie masz kochanki? – upewnia się Mila. – Nie! – potwierdza Aleksander radośnie. – Kasia jest aktorką? – Dopiero się uczę, dorabiam tu i czasem w agencji – odpowiada „kochanka”. – Zachowała się pani z wielką klasą, nie to co inne żony. Ktoś mnie już oblał kawą, ktoś wyzwał publicznie. A pani po prostu porozmawiała i dała napiwek… – Nie mam słów… – Mila patrzy raz na męża, raz na Kasię. – To taki żart cię śmieszy? Wydaje ci się adekwatny?! Jak mogłeś? Kasia chce już odejść, ale Mila gestem ją zatrzymuje. Aleksander pierwszy raz widzi, jak żona podnosi głos: – Wiesz w ogóle, jak spędziłam te dni? Jak można tak żartować przed rocznicą?! Aleksander stara się tłumaczyć: – Chciałem przełamać rutynę, dodać trochę… pikanterii. Wyszło głupio. Wybacz mi. Mila ledwo panuje nad emocjami. Kiedy Kasia w końcu znika, Mila bierze talerz i… rozsmarowuje tort na twarzy męża. – No to masz tą swoją pikanterię i nadzienie! Wszystko naraz! Aleksander otrzepuje się z bitej śmietany. – Zwariowałaś?! – Nie, kochanie, – odpowiada słodko Mila. – Po prostu ożywiłam nasze małżeństwo! Wychodzi z lokalu, a Aleksander krzyczy: – Przecież cię nie zdradziłem! Mila zatrzymuje się i rzuca: – Lepiej byś zdradził! Doszła do Ewki, bierze córkę za rękę i wychodzą na wieczorną ulicę. – Mamusia, co się stało? Dlaczego się śmiejesz? – Nic, córeczko. Przypomniał mi się pewien dowcip. – Opowiesz mi? – Tak, ale musimy poważnie porozmawiać… Przez jakiś czas będziemy mieszkać tylko we dwie… – Na zawsze? – Nie wiem, czas pokaże, Ewka. Jesteś ze mną? Dziewczynka kiwnęła głową. Razem ruszyły przed siebie w rozświetlony wieczorem świat.

Kochanka mojego męża

Milena siedziała w samochodzie, patrząc na ekran nawigacji. Wszystko się zgadzało, była pod adekwatnym adresem. Teraz musiała tylko zebrać się na odwagę, by zrealizować swój plan. Głęboko odetchnęła, po czym stanowczo wysiadła zza kierownicy. Przeszła jakieś pięćdziesiąt metrów i zatrzymała się przed wejściem do niewielkiej kawiarni. Raj Kawosza głosił szyld nad drzwiami. No tak, raj, pomyślała z ironią Milena, bo przecież nic tu rajskiego nie zobaczy. Musiała wejść do środka, ale nagle zabrakło jej siły. Może dobrze byłoby rzucić to wszystko, wsiąść z powrotem do auta i odjechać gdziekolwiek, jak najdalej? Nie, Milena nie ścierpiałaby tego. Nie po to tu przyjechała.

Przekręciła klamkę i weszła do środka. Teraz miała zobaczyć JĄ kochankę swojego męża, osobę, która zniszczyła ich rodzinny spokój. Co adekwatnie o niej wiedziała? Niewiele. Mąż pieszczotliwie nazywał ją Kociakiem, choć przecież naprawdę miała na imię Katarzyna i pracowała tu jako kelnerka. Milena wybrała stolik przy oknie i czekała, aż ktoś podejdzie przyjąć zamówienie. I oto jest właśnie ona! Milena poznała dziewczynę ze zdjęcia, które kiedyś ukradkiem widziała. Katarzyna podeszła do jej stolika. Te kilka sekund trwało całą wieczność Milena miała wrażenie, jakby w głowie naraz przebiegły setki myśli.

Dzień dobry! powiedziała kelnerka, a Milena zerknęła na plakietkę z jej imieniem.
Katarzyna. No tak, wielka wyobraźnia u mojego męża, pomyślała Milena, nazywać Katarzynę Kociakiem. Katarzyna uprzejmie kontynuowała, nie mając pojęcia, jakie myśli właśnie targały jej klientką:
Czy mogę przynieść menu? Jak będzie pani gotowa, proszę zawołać.
Milena odpowiedziała jej najpiękniejszym uśmiechem, jednocześnie przyglądając się młodej kobiecie z uwagą niemal naukową. Jak to się stało, iż znalazła się twarzą w twarz z kochanką swojego męża? To długa historia, ale po kolei.

Od dziesięciu lat Milena była szczęśliwa w małżeństwie z Andrzejem. A raczej była szczęśliwa przynajmniej tak jej się jeszcze do niedawna wydawało. Mają córkę, Zosię, która ma już osiem lat. Andrzej świata poza nią nie widział, rozpieszczał ją na każdym kroku. Gdy Milena patrzyła wymownie na męża Po co kolejna lalka?, on tylko bezradnie wzruszał ramionami. Zosia też bardzo kochała tatę, chwilami Milenie wydawało się, iż choćby bardziej niż ją samą. Ale nie miała o to żalu. Milena z zawodu była psychologiem i wiedziała, jak ważna jest ojcowska miłość dla dziewczynki. Zawsze rozmawiała z Andrzejem o pojawiających się problemach, nigdy nie zamiatała niczego pod dywan. Oboje prowadzili spokojne, wręcz typowe życie. Mieli mieszkanie na kredyt, samochód i niewielką działkę 50 kilometrów pod Warszawą.

Aż tu nagle jak grom z jasnego nieba kochanka!
Milena dowiedziała się o niej zupełnie przypadkiem. Kilka dni wcześniej Andrzej był pod prysznicem, gdy zadzwonił jego telefon. Poprosił ją:
To pewnie tata, miał dziś wieczorem zadzwonić! Odbierz, bo akurat nie mogę wyjść!
Do tej pory Milena nie odbierała za męża takich rozmów, ale jeżeli sam poprosił, czemu nie odezwać się do teścia? Podniosła telefon ze stolika, już miała odebrać, gdy zobaczyła, iż dzwoni kto inny. Obok kontaktu Kociak na ekranie pojawiło się zdjęcie. Milena patrzyła chwilę z niedowierzaniem na fotografii nieznana jej dziewczyna przytulała się do jej męża. Co to ma znaczyć? Zakręciło jej się w głowie. Co powinna zrobić? Odpowiedzieć? Porozmawiać z nią? Zanim podjęła decyzję, rozmowa została przerwana.

Wtedy usłyszała dźwięk przychodzącej wiadomości. Przeczytała: Andrzejku, w przyszłym tygodniu mam zmianę 2/2 od poniedziałku. Wpadnij do 'Raju Kawosza’ pod koniec mojej pracy, poczęstuję cię najlepszą kawą. Kocham cię, tęsknię…. Potem była seria emotek. Milena odruchowo odsunęła telefon jakby to był żmij. przez cały czas nie dowierzała, ale tu nie było chyba żadnych złudzeń. Kociak na zdjęciu z jej mężem, rozmowa, wiadomość Andrzej ją zdradzał. Jak długo to trwało? Czy to tylko przelotny romans, czy coś poważniejszego? Choć adekwatnie czy to w ogóle miało znaczenie? Dla Mileny to był cios, który zburzył jej dotychczasowy świat. Musiała wszystko przemyśleć.

Andrzej wyszedł spod prysznica i zapytał, czy rozmawiała z tatą. Odpowiedziała, iż nie zdążyła odebrać. Potem wymówiła się bólem głowy i zapowiedziała, iż idzie do apteki. Ale do żadnej apteki nie poszła. Usiadła na ławce w pobliskim skwerku i zaczęła układać w myślach dotychczasowe życie z Andrzejem. Nie potrafiła znaleźć momentu, w którym coś pękło w ich małżeństwie. Ale musiała spojrzeć prawdzie w oczy. Nie należała do kobiet, które będą udawać, iż nic się nie stało, gdy jej rodzinna łódź już tonie.

Nie zamierzała też wszczynać awantur. Zawsze wolała spokojnie rozmawiać i podejmować przemyślane decyzje. Pierwszym odruchem było po prostu zapytać Andrzeja o Kociaka. Ale jak wtedy wytłumaczy, skąd wie? Uznała, iż powinno być inaczej…

Wtedy przypomniała sobie nazwę i adres kawiarni, w której pracowała kochanka. choćby grafik zmian. Co więcej, wiedziała, jak ta dziewczyna wygląda. A gdyby tak pojechać na miejsce i przyjrzeć się jej osobiście? Może choćby porozmawiać?

Kolejne dni były dla Mileny koszmarem. Przez stres nie mogła spać ani jeść. Udawała przed rodziną, iż wszystko w porządku, choć stan nie umknął córce ani mężowi. Tłumaczyła się przed Zosią i Andrzejem, iż ma ciężkich pacjentów i czeka ją superwizja. Zosia tylko mocniej ją przytulała, a Andrzej patrzył z coraz większym niepokojem.

W końcu Milena doszła do ściany powiedziała sobie, iż musi. Musi pojechać do Raju Kawosza i zobaczyć Kociaka, bo inaczej się mu nie upora.

***
Poproszę latte i jakiś deser zamówiła Milena. Co pani poleca?
Nasz miodownik jest bardzo chwalony, odpowiedziała Katarzyna.
To niech będzie miodownik.

Gdy kochanka jej męża przyniosła zamówienie, Milena ledwo go dotknęła. Kawa była zwyczajna, miodownik też. O tej godzinie w kawiarni kręciło się kilka osób. I o to Milenie chodziło, żeby mogła zamienić z Katarzyną kilka słów. Jej plan się powiódł po dziesięciu minutach dziewczyna podeszła i uprzejmie spytała:

Prawie nie tknęła pani deseru. Nie smakuje? Może mam przynieść coś innego?
Nie, nie o to chodzi. Po prostu nie mam apetytu. Dużo myślę.
Nie będę przeszkadzać
Nie przeszkadza pani, Katarzyno. Zastanawiam się po prostu, co dalej. Zjeść deser, czy może złożyć pozew o rozwód? Co by pani zrobiła? Milena spojrzała Katarzynie prosto w oczy.

Dziewczyna lekko się wystraszyła uznała zapewne, iż trafiła na niezrównoważoną klientkę.
Nigdy nie byłam w takiej sytuacji
Ale gdyby pani była? Gdyby dowiedziała się, iż mąż panią zdradza?

Katarzyna zamilkła, wyczuwalnie spięta. Milena zmieniła temat.
Długo tu pani pracuje?
Od roku odpowiedziała ostrożnie.
Studia?
Tak, studiuję, patrzyła z nieufnością, ale odpowiadała.
Jaki kierunek?
Uniwersytet Kultury, specjalność artystyczna. Zawahała się.
Więc ma pani pewnie dobrze rozwiniętą wyobraźnię?
Chyba nie rozumiem…
Na przykład czy mogłaby pani zagrać zdradzaną żonę lub… kochankę? Wczuć się w ich sytuację?

Katarzyna milczała, a jednak dało się zauważyć jej nerwowość. Milena przerwała jałową dyskusję. Zdała sobie nagle sprawę, iż powinna była darować sobie tę wyprawę. No i co, zobaczyła Katarzynę i co z tego? Ma ją teraz zaatakować? Oblać kawą? Nie poczuje się przecież wcale lepiej. Milena poprosiła zmęczonym głosem:
Proszę o rachunek.

Kiedy Katarzyna wróciła, przy stoliku Mileny nie było. Na obrusie zostały tylko pieniądze, i to z porządnym napiwkiem. Katarzyna spojrzała przez okno i westchnęła cicho.

***

W tej kawiarni Milena postanowiła obchodzić dziesiątą rocznicę ślubu zgodnie z planem. Przecież nie zabierze córce radości! Zosia przygotowywała plakat na ten dzień. Po uroczystości Milena zamierzała porozmawiać z Andrzejem.

I oto nadszedł dzień święta. Są w swojej ulubionej restauracji, we troje. Dziesięć lat razem. Jaka to rocznica? Cynowa, drewniana? Raczej szklana pomyślała Milena bo za chwilę się rozbije, a ja udaję, iż wszystko jest w porządku. Kolacja dobiegała końca, aż nagle Andrzej mrugnął do Zosi i zapytał: Jaki to byłby jubileusz bez tortu?
Chcę największy kawałek! wykrzyknęła Zosia.

Ktoś wnosił tort. Milena zobaczyła, kto go niesie i zamarła. To była Katarzyna. Jej własna rywalka. Stało się jasne, iż to właśnie ona przyniosła ich tort.
Andrzej roześmiał się, poczym powiedział wzruszonym głosem:
Z okazji rocznicy, kochanie! Ten tort specjalnie dla ciebie.

Animator z restauracji zaprosił Zosię do zabawy. Milena była w tak wielkim szoku, iż nie mogła wykrztusić słowa. Wtedy Andrzej wziął sprawy w swoje ręce:
Wiem już, iż znacie się z Katarzyną.
Dziewczyna lekko skinęła głową.
Nasza miłość pokona każdą burzę. Dziękuję, iż jesteś przy mnie próbował pocałować Milenę, ale ona odsunęła się.
Chciałabym wiedzieć, co to znaczy wymamrotała.
Milu, to był żart! Tak, durny, może choćby niemiły, ale… wykupiłem usługę w niezwykłej agencji organizującej nietypowe wydarzenia. Do każdego scenariusza dobierają aktorów. Dla nas wymyślili zdradę. Ale jesteś tak rozsądna i opanowana, iż należą ci się brawa. Cóż za kobieta mi się trafiła! chciał ją objąć, ale znów go odtrąciła.
Czyli ty mnie nie zdradziłeś?
Oczywiście, iż nie!
A Katarzyna to aktorka?
Jeszcze się uczę odezwała się Katarzyna. Kelneruję w kawiarni i dorabiam w agencji. Naprawdę wykazała się pani ogromnym spokojem. Inne żony mnie oblewały kawą, wyzywały… A pani? Kulturka plus napiwek!

Milena nie mogła wydusić z siebie słowa. Andrzej, czy to miało być śmieszne? Odpowiednie? Głos jej się załamał. Jak mogłeś mi to zrobić przed naszą rocznicą?!
Katarzyna chciała wyjść, ale Milena gestem ją zatrzymała. Andrzej nigdy wcześniej nie widział, żeby jego żona krzyczała. Zawsze opanowana, teraz pozwoliła sobie na złość.
Wiesz chociaż, jak się czułam przez te dni?! Skąd w ogóle ten pomysł przed naszym świętem?!
Wiesz, Milu, zaczął Andrzej zawsze byłaś taka opanowana Chciałem… trochę ożywić nasze życie. Tak, wiem, głupio zrobiłem. Wybacz mi.

Milena już nie mogła się powstrzymać. Katarzyna wykorzystała moment i rozpłynęła się gdzieś w tłumie.
Brakuje ci ostrości? To masz! Milena złapała talerz z tortem i rozsmarowała go na twarzy Andrzeja. Masz tu i ostrość, i nadzienie powiedziała i podniosła się z krzesła, ruszając do wyjścia.
Co się z tobą dzieje? Andrzej krzyczał za nią. Przecież cię nie zdradziłem!
Milena zatrzymała się, spojrzała na niego i z goryczą powiedziała:
Lepiej byś zdradził!

Potem podeszła do Zosi, wzięła ją za rękę i wyszły razem na zewnątrz. Na dworze Milena odetchnęła świeżym, wieczornym powietrzem i niespodziewanie wybuchnęła śmiechem.

Mamo, co cię tak rozbawiło?
Nic, kochanie. Przypomniał mi się jeden dowcip.
Opowiesz?
Tak, ale najpierw musimy poważnie porozmawiać. Wiesz, przez jakiś czas będziemy mieszkać osobno od taty
Na zawsze? Zosia spojrzała przerażona.
Nie wiem jeszcze, zobaczymy. Idziesz ze mną?
Zosia skinęła głową.

I tak ruszyły razem przez wieczorną Warszawę, a Milena już wiedziała, iż czasem warto postawić siebie i swoje uczucia na pierwszym miejscu, bo prawdziwe szczęście wymaga odwagi oraz szacunku zwłaszcza do samej siebie.