– Kochanie, mógłbyś mnie odebrać z pracy? – zapytała Ewa.
Po ciężkim dniu marzyła, by uniknąć czterdziestominutowej jazdy autobusem.
– Skarbie, czy mógłbyś mnie zawieźć do domu? – powtórzyła, licząc na trochę dobroci.
– Jestem zajęty – odparł krótko mąż.
W tle słychać było telewizor.
Krzysztof był więc w domu.
Ewie zrobiło się smutno, aż do łez.
Małżeństwo wisiało na włosku.
Jeszcze pół roku temu Krzysztof nosił ją na rękach.
Co się zmieniło w tak krótkim czasie?
Ewa nie rozumiała.
Dbała o figurę, chodziła na siłownię.
Gotowała znakomicie, pracowała w popularnej restauracji.
Nigdy nie prosiła o pieniądze, nie urządzała scen.
Była gotowa spełnić każde życzenie męża.
– W końcu mu się znudzisz – kiwała głową mama, słuchając jej skarg.
– Nie można mężczyźnie we wszystkim ustępować.
– Po prostu go kocham – uśmiechnęła się bezradnie Ewa.
– I on mnie kocha…
*****
– A jednak mu się znudziłam – mruczała Ewa, przeglądając historię przeglądarki.
Krzysztof cały wolny czas spędzał na portalach randkowych.
Rozmawiał z kilkoma dziewczynami naraz.
– Dlaczego nie mógł po prostu ze mną porozmawiać?
– Zrozumiałabym, puściłabym go wolno.
Po co męczyć kobietę, której się nie kocha?
No cóż, rozwód.
Jest silna, da sobie radę.
Ale nie puści go tak łatwo.
Mała zemsta mu się należy.
Tego samego wieczoru Ewa zarejestrowała się na tej samej stronie.
Znalazła męża i napisała do niego.
Zdjęcie wzięła z internetu, lekko poprawione.
Była pewna, iż Krzysztof się złapie.
I złapał się.
Zaczęła się burzliwa wymiana wiadomości.
Pisał, iż nie jest żonaty.
Że gotowy jest na poważny związek i dzieci.
Wychwalał swój charakter na wszelkie sposoby.
Ewa płakała ze śmiechu, czytając to.
Wiedziała, jak trudno się do niego przystosować.
– Spotkajmy się – napisała, wstrzymując oddech.
– Jasne, chętnie – odpowiedź przyszła po kilku sekundach.
– Ale u mnie mieszka teraz siostra, przygotowuje się do egzaminów.
– Może spotkajmy się w neutralnym miejscu, a wieczór przedłużymy w hotelu?
– Serio? – Ewa aż podskoczyła.
– Dlaczego jesteś taki pewny, iż dziewczyna pójdzie z tobą do hotelu?
Każdy normalny człowiek by się obraził.
Choć jej to na rękę.
– To może spotkajmy się u mnie? Mieszkam za miastem, sam.
– Świetny pomysł! – ucieszył się Krzysztof.
Pewnie nie chciał wydawać dodatkowych pieniędzy.
– Podaj adres i godzinę. Przylecę na skrzydłach miłości.
– Ulica *** 25, dziesiąta wieczorem. Pasuje?
– Oczywiście! Czekaj na mnie.
O dziewiątej Krzysztof udawał, iż wezwano go do pracy.
Nie mógł znaleźć kluczyków do samochodu.
Niechętnie zapytał żonę, czy nie widziała pęku.
– Leżały na komodzie – Ewa patrzyła niewinnie, trzymając klucze w kieszeni.
– Może kot je wziął?
Dziewczyna choćby nie myślała na niego czekać.
Spędziła ten czas pożytecznie, pakując swoje rzeczy.
Na szczęście miała własne mieszkanie po babci.
Jedyną rzeczą, którą zostawiła, był wniosek o rozwód.
Leżał w najbardziej widocznym miejscu.
Krzysztof wrócił dopiero rano, wściekły jak osa.
Podróż zajęła mu ponad godzinę.
Nie znalazł tam żadnej Ani z portalu.
Adres był prawdziwy, dom też.
Ale nie mieszkała tam dziewczyna, którą sobie wymyślił.
