Dzieci rzuciły mi się na szyję, a ja patrzyłem ponad ich głowami na kobietę stojącą przy walizce. To była moja była żona. Piękna, spokojna, uśmiechnięta. Najbardziej zabolało mnie jednak to, iż wyglądała na szczęśliwą beze mnie.
Z Martą pobraliśmy się bardzo młodo. Była dziewczyną, z którą chciałem rozmawiać do rana i jeździć choćby na drugi koniec świata.
Potem urodził się nasz syn, a dwa lata później córka.
Ja szukałem lepszej pracy. Marta próbowała pogodzić potrzeby dwójki małych dzieci z prowadzeniem domu.
Z czasem zacząłem dostrzegać w niej głównie to, co mi przeszkadzało. Przytyła. Rzadko się malowała. Wieczorami była zmęczona i nie miała ochoty wychodzić.
Nie pytałem, jak mam jej pomóc. Zastanawiałem się, dlaczego nie jest już taka jak kiedyś.
Pewnego dnia stanęła przede mną w nowej sukience.
— I jak?
Nie oderwałem wzroku od telefonu.
— Może być.
— choćby na mnie nie spojrzałeś.
— Marta, naprawdę musimy teraz robić z tego problem?
Zdjęła sukienkę. Więcej jej w niej nie widziałem.
Kiedy zamknięto zakład, w którym pracowałem, kolega załatwił mi zatrudnienie w Belgii.
— Pojadę pierwszy. Znajdę mieszkanie, odłożę trochę pieniędzy i was ściągnę — zapewniałem.
Marta pomogła mi się spakować. Do bocznej kieszeni torby włożyła zdjęcie dzieci.
Początkowo tęskniłem. Później spodobało mi się życie bez codziennych obowiązków rodzinnych.
Na pytania o przeprowadzkę odpowiadałem wymijająco. Jeszcze nie teraz. Mieszkania są drogie. Muszę mieć pewność, iż praca jest stabilna.
Aż w końcu zapytała:
— Czy ty jeszcze chcesz być moim mężem?
Nie odpowiedziałem od razu.
— Powiedz mi prawdę — poprosiła. — choćby jeżeli będzie bolała.
— Chcę rozwodu.
Przez chwilę słyszałem tylko jej oddech.
— Dobrze. Przynajmniej wiem, na czym stoję.
Rozwiedliśmy się. Wysyłałem pieniądze na dzieci i uważałem, iż wywiązuję się ze swoich obowiązków.
Po dwóch latach zaprosiłem ich na tydzień do Brukseli. Był grudzień, miasto świeciło tysiącami lampek.
Na dworcu zobaczyłem Martę i zabrakło mi słów.
— Co się z tobą stało? — zapytałem w końcu.
Uśmiechnęła się lekko.
— Zaczęłam znowu mieć miejsce we własnym życiu.
Ten tydzień był jak wspomnienie czegoś, czego wcześniej nie umiałem docenić. Wspólne śniadania, śmiech dzieci, jej głos dobiegający z kuchni.
Ostatniego wieczoru powiedziałem:
— Nie wyjeżdżajcie. Spróbujmy jeszcze raz.
Marta odłożyła książkę.
— Tęsknisz za mną czy za tym, jak dobrze ci teraz z nami?
— Za tobą. Popełniłem błąd.
— A ja bardzo długo żyłam z jego skutkami.
Usiadłem obok niej.
— Kocham cię.
W jej oczach pojawiły się łzy, ale nie przysunęła się bliżej.
— Kiedy cię potrzebowałam, miałam wrażenie, iż muszę najpierw zasłużyć na twoją uwagę. Być ładniejsza, szczuplejsza, mniej zmęczona.
— Mogę ci pokazać, iż się zmieniłem.
— Jest ktoś inny. Paweł.
Zrobiło mi się zimno.
— Od dawna?
— Wystarczająco długo, żeby wiedzieć, iż chcę z nim być. Poznał mnie, kiedy jeszcze źle się czułam ze sobą. Nie wstydził się mnie, nie poprawiał. Był obok. Przy nim odzyskałam pewność siebie. Wiosną bierzemy ślub.
Zacząłem mówić o dzieciach. Że jestem ich ojcem. Że obcy człowiek nigdy nie…
— Nie kończ — przerwała mi cicho. — Nie musisz z nikim rywalizować. Masz swoje miejsce w ich życiu. Tylko zacznij naprawdę w nim być.
— A my?
Otarła policzek.
— My już się skończyliśmy. Boli mnie, iż zrozumiałeś swoją miłość dopiero wtedy, kiedy ja nauczyłam się żyć bez niej.
Nazajutrz odprowadziłem ich na pociąg.
Teraz siedzę w pustym mieszkaniu i zastanawiam się, co robić. Chciałbym odzyskać Martę, ale coraz trudniej nie zauważyć, iż znowu myślę przede wszystkim o tym, czego ja chcę.
Czy można jeszcze naprawić taką krzywdę? I czy naprawienie jej musi oznaczać, iż ona do mnie wróci?
