W bloku na Fordońskiej pachniało rosołem z trzeciego piętra, tym samym, który babcia Halina gotowała co niedzielę od dwudziestu lat. Telewizor w kuchni mówił coś o pogodzie na jutro, nikt go nie słuchał. Zofia siedziała przy stole, dłubiąc widelcem w serze, i czekała, aż ojciec zacznie.
Tomasz odchrząknął, jakby miał wygłosić referat.
— Zosiu, córcia. Ty się po prostu śpieszysz. Masz siedemnaście lat, matura za trzy tygodnie, całe życie przed sobą. A ten chłopak, Kacper, ile wy się w ogóle znacie?
— Poznaliśmy się na sylwestra, tato. Cztery miesiące. Wiem, iż to brzmi krótko, ale… to było od razu. On choćby z poprzednią dziewczyną się rozstał przeze mnie.
— No i to twój argument? — wtrąciła matka, odkładając łyżkę. — Ma dwadzieścia lat, zostawił jedną dla drugiej, co mu stoi na przeszkodzie, żeby za pół roku zostawić ciebie dla trzeciej? Pomyślałaś o tym?
— Dlatego właśnie chcemy się pobrać. Żeby nikt już nikogo nie szukał gdzie indziej — odpowiedziała Zofia, patrząc na rodziców z wyzwaniem, jakby to oni mieli się tłumaczyć, a nie ona.
Grażyna roześmiała się, krótko i bez wesołości.
— Córeczko, ty jesteś jeszcze dzieckiem, naprawdę. Kto się żeni z takiego powodu? Jak on cię kocha, to nigdzie nie ucieknie. Skończ studia, niech Kacper poczeka. Nikt wam nie zabrania się spotykać! My z tatą najpierw pozałatwialiśmy dyplomy, sprawdziliśmy uczucia, dopiero potem było wesele. Odpowiedzialnie, bo rodziców słuchaliśmy. Odłożymy trochę grosza, zrobimy wam porządne wesele, jak trzeba. A teraz co? Ani kąta, ani wykształcenia. Jaka wynajęta kawalerka? Możecie mieszkać u babci, przecież tu są trzy pokoje. Tylko iż to przeszkodzi w nauce.
— A jak dzieciak się pojawi? — dodała babcia Halina z kuchennego progu, trzymając czajnik. — To dopiero będzie nie do nauki. Rodzice na budowie w Niemczech, ja za stara na bieganie z wózkiem. I jeszcze nie wiadomo, jak matka Kacpra to przyjmie. Ech, ta młodzież…
Tomasz uderzył dłonią w stół, niezbyt mocno, ale na tyle, żeby wszyscy zamilkli.
— Dobra, tak ustalamy. Ślub na razie odkładamy, ty skupiasz się na maturze i rekrutacji. Studniówka jeszcze przed nami, tyle spraw. Zdasz, dostaniesz się, będziesz studiować, spotykajcie się ile chcecie. A wesele — kiedyś potem. Sprawa zamknięta, odwołania nie przyjmuję.
Kacper wracał tego wieczoru przez osiedle, mijając kiosk Ruchu, gdzie pani Ela zamykała już okienko, i psa sąsiadów, Rexa, który szczekał na niego przez siatkę jak co dzień. W głowie miał jedno: rodzice Zofii ją od niego odciągają. Nauka. Przecież nauka nigdzie nie ucieknie. A na studiach będzie pełno różnych, jeszcze się jakiś znajdzie i odbierze. Trzeba się żenić i nie odpuszczać planu. Samemu zresztą trzeba dokończyć technikum, bo ostatnio zupełnie zaniedbał zajęcia przez te wszystkie fuchy na budowie.
W domu matka oglądała serial.
— Gdzie ty łazisz do takiej godziny? Dzisiaj przecież nie ma dyskoteki — rzuciła Barbara, nie odrywając się od ekranu.
— U Zofii byłem.
— Znowu te twoje Zofie! Kiedy ty się będziesz uczyć? Dzwonili z technikum, obgadywali cię, mówią, iż się stoczyłeś. Co ty sobie wyobrażasz?
— Ogarnę to wszystko, mamo, nie krzycz. Mamo, ja chciałem ci powiedzieć… zamierzam się żenić. Tak w ogóle.
— Co takiego? — Barbarę aż zerwało z kanapy. — Zwariowałeś? W wieku dwudziestu lat? choćby nie myśl!
— A co w tym złego? — odpowiedział z wyzwaniem. — To moje życie, kochamy się z Zofią, chcemy być razem!
— Z Martą też się kochaliście, do cholery! Milczałam, ale sąsiadki mi mówiły, iż ona tu łaziła, jak mnie nie było. Trzeba było jej matce powiedzieć, niech wie, kogo wychowała. A teraz ta… Dorosły jesteś, mądry? To idź, wynajmij sobie pokój, pracuj, żeń się. Tylko tu mi nikogo nie przyprowadzaj. Rób co chcesz, sam za to odpowiadasz. Na mnie nie licz.
— Nie łazimy my nigdzie! — krzyknął Kacper. — A ona nie jest taka! Jest dobra! I ja ją kocham, a ona kocha mnie!
— To kochajcie się dalej. A w technikum masz wszystko nadrobić. Ostatni rok ci został, następny rok to już koniec. Skończysz, rób co chcesz — mówiła, wychodząc z pokoju z miną, jakby temat był zamknięty, choć nic nie było zamknięte.
Tego samego wieczoru Wiktoria i Dominik siedzieli w jego audi pod blokiem przy Fordońskiej, czekając na Artura. Minęła już godzina, odkąd wszedł do klatki, żeby porozmawiać z Barbarą — bo tak się akurat złożyło, iż mieszkała dwa piętra nad Kacprem, a Artur, brat Tomasza, obiecał bratu, iż spróbuje „ucywilizować tę sprawę od strony chłopaka".
— Ciekawe, co tam teraz się dzieje — powiedziała Wiktoria.
— Nie wiem. W każdym razie coś postanowią. A ja mam dla ciebie nowinę.
— Jaką? — zainteresowała się.
— Pokazywałem twoje zdjęcie jednemu znajomemu. On zna szefa najlepszej szkoły modelek w Warszawie. Chce cię zobaczyć. Mówi, iż będziesz pasować.
— Hmm. Ale ja tego w ogóle nie planowałam — zdenerwowała się Wiktoria. Pomysł jej się podobał, choć równocześnie przerażał.
— Macie w mieście jakieś porządne zdjęcie? Albo może znasz
