J. SKOLIMOWSKI: Życie przestaje być panoramą, zaczyna przypominać serię stopklatek

Zdjęcie: Jerzy Skolimowski


„Nie robię rachunku sumienia. Próbuję zrozumieć, o co w tym wszystkim chodzi” – mówi Jerzy Skolimowski. W Rachunku sumienia 87-letni reżyser opowiada o starzeniu się bez sentymentalizmu, o strachu przed utratą kontroli, ale też o zaskakujących źródłach radości, od psów oglądanych w internetowych filmikach po sam akt obserwowania świata. Skolimowski mówi o władzy i jej pustce, o elitach, które okazują się kabaretem, o wielkich nazwiskach kina, które nie znoszą krytyki, i o papieżu, który jako jeden z nielicznych „unosił się nad ziemią”. Jest też refleksja o przyszłości kina zagrożonego przez sztuczną inteligencję, o zawodzie twórcy jako nieustannej mordędze oraz o wierze, nie tej wyznaniowej, ale uruchamianej w chwilach trwogi.