– I co ci dało to twoje użalanie się? – zapytał mąż. Odpowiedź kompletnie go zaskoczyła Gdy budzisz się o piątej nad ranem, bo serce ściska z niepokoju… Życie Mariny: z obiecującej ekonomistki stała się niewidzialną częścią biznesu męża, księgową bez kwalifikacji, sprzątaczką i powierniczką jego dokumentów. Gdy zmęczenie nie daje oddychać, a paniczne ataki wykańczają – mąż zarzuca jej użalanie się nad sobą. Jednak tym razem Marina nie milczy. Przypomina mu, kto ma mieszkanie na własność, kto jest współkredytobiorcą, kto trzyma w rękach jego biznes i… komu zawdzięcza wszystko, co ma. Gdy Marina odkrywa romans męża z młodszą księgową, zbiera dowody, podejmuje decyzję i odchodzi – silniejsza niż kiedykolwiek. Historia kobiecej siły, która zmienia losy rodzinnej firmy i udowadnia, iż czasem warto przypomnieć, kto naprawdę trzyma wszystko w garści.

I co ci dało to twoje użalanie się? zapytał mąż. To, co stało się potem, zaskoczyło go jak zły nagły deszcz w środku czerwcowej nocy.

Pięć rano to pora, która w snach przecież nie istnieje. A jeżeli już, to tylko wtedy, kiedy coś oplata serce jak wiciokrzew. Kinga siedziała na krawędzi łóżka, zapatrzona w okno, gdzie światło świtu styka się z resztkami zmroku.

Serce biło jej jakby wedle dziwnej skali: dwa uderzenia cisza, trzy przepaść, jedno echo. Wczoraj lekarz w Zabrzu powiedział: ataki paniki. Dał skierowanie. Wszystko się rozmywało jak mleko w herbacie.

Przez osiemnaście lat Kinga z przedsiębiorczej świeżo upieczonej magisterki rachunkowości przeistoczyła się w adekwatnie w co? W dodatek do firmowej rzeczywistości męża? W samozwańczego księgowego, który wie, gdzie jest pieczątka i co podpisać? W wieczorną sprzątaczkę włóczącą wilgotną ścierką, bo Bartek nie zauważa już plam?

Już na nogach? Bartek wkroczył do kuchni, marszcząc wargi jakby spał wewnątrz ściany. Znowu całą noc nie spałaś?

Kinga skinęła głową, nie patrząc na niego. Zaparzyła mu kawę. Z lodówki wyciągnęła jogurt codziennie od pięciu lat ten sam.

Aha, upił łyk, patrząc gdzieś za nią, jadę dziś do Gdańska. Na trzy dni. Spotkanie z dostawcą. Ważne.

Bartek

Wiedziała, iż nie powinna. Że spojrzy na nią tym obcym, wyuczonym wzrokiem, jakby znowu żądała od niego czułości, której nie zamierza czuć. Ale i tak się odezwała:

Proszę, nie teraz. Naprawdę jest mi źle. Lekarz nalegał na badania.

Zastygł, postawił filiżankę. Westchnął przez nos jak ktoś bardzo zmęczony tym samym przedstawieniem.

I co ci dało to twoje marudzenie? prawie spokojny ton, choćby bez złości, bardziej obojętny. Muszę pracować, Kinga. Pracować. A nie godzinami słuchać o twoich atakach i zmęczeniu. Każdy jest zmęczony!

Pakował walizkę mechanicznie bo wiedział: ona milknie szybciej niż zegar wybija. Znowu. Przełknie gorycz. Przypisze winę sobie źle zaczęła, nie ten moment.

Ale Kinga tym razem nie zamilkła.

Bartek, powiedziała, unosząc się z krzesła bardzo powoli, pamiętasz, na kogo jest kredyt hipoteczny?

Odwrócił się i uśmiechnął wąsko.

A co to za różnica? Pewnie na nas oboje.

Na mnie. Tylko na mnie.

Jakby coś pękło w powietrzu. Kinga widziała, jak zmieniła mu się twarz.

O czym ty mówisz?

O tym, iż osiem lat temu, gdy braliśmy to mieszkanie na Ochocie, miałeś długi. Porządne długi. Żaden bank nie dałby ci kredytu. Pamiętasz?

Cisza.

Więc. Mieszkanie jest na mnie. Kredyt też. A do twoich biznesowych pożyczek jestem współkredytobiorcą. Z moim podpisem czy bez, nic nie załatwisz. Nie zwiększysz linii kredytowej, nic nie przedłużysz.

Bartek usiadł z powrotem. Wolno, jakby nogi odmówiły mu posłuszeństwa.

Po co to mówisz?

Przypominam, ot co. I jeszcze, Kinga otworzyła szufladę, wyjęła segregator, położyła przed nim, wiem o Zuzannie.

Patrzył na segregator, nieruchomo, z twarzą człowieka obitego w snach młotkiem. Jeszcze nie boli, ale świat się rozmazuje.

O Zuzannie, powtórzyła. Jej głos był gładki jak folia, cichy, obcy jej samej. O księgowej twojego kumpla Radka. Ładna, młodsza ode mnie o dwanaście lat.

Otworzyła teczkę. Rozłożyła papiery, jeden, drugi, układała jakby talię kart w kasynie starannie, prawie uroczyście.

Wyciągi z twoich kont. Widzisz te przelewy? Siedem tysięcy. Dziesięć. Piętnaście. Co miesiąc.

Trwała cisza.

I jeszcze ta korespondencja, położyła wydruk z komputera, sądziłeś, iż nie znam hasła do twojego firmowego laptopa? Samo je wymyśliłam trzy lata temu, gdy zapomniałeś poprzedniego.

Bartek zerwał się do papierów, pobladł.

Skąd ty to masz?!

A jakie to ma znaczenie? Kinga nalała sobie wody, dłoń jej drżała, ale ledwo widocznie. Jesteś pewien, iż urząd skarbowy by się nie zainteresował twoimi machinacjami? Przelewałeś jej przez miesiące pieniądze. Wyprowadzałeś firmowe środki.

Bartek zerwał się z miejsca, jego głos przeszedł w krzyk:

Co ty wyprawiasz!? Ktoś ty w ogóle jest?! Całe życie na moim garnuszku! W domu siedziałaś jak pasożytka!

Pasożytka? Kinga skrzywiła się z goryczą, a słowo zabrzmiało jak zbita porcelana. Dobre. Pasożytka, co podpisała twoje kredyty w bankach. Pasożytka, co prowadziła całą dokumentację, gdy ty byłeś na twoich spotkaniach. I ta, na którą jest ta cholerna kawalerka i która jest współkredytobiorcą twoich pożyczek.

Straszyć mnie chcesz?

Nie. Kinga podeszła do okna, zapatrzyła się w wielki, brudny blok naprzeciwko. Tylko przedstawiam sytuację, bo zapomniałeś podstaw.

Odwróciła się.

W ostatnim półroczu odnowiłam dyplom. Po nocach, między napadami paniki i bezsennościami zrobiłam kursy. Mam propozycję pracy. Niedużej, ale wystarczy, by wynająć coś z Martą.

Martą?! szarpnął się. Chcesz mnie pozbawić dziecka?!

Widziałeś ją w tym miesiącu? Podeszła bliżej, jej głos był teraz dziwnie spokojny. Powiedz, kiedy ostatni raz z nią rozmawiałeś?

Bartek milczał, wpatrzony w wyblakłe blaty stołu. Nie pamiętał.

Kinga wzięła kolejny dokument.

Opinia neurologa: przewlekłe wyczerpanie nerwowe, ataki paniki. Zalecenia: zmiana otoczenia, terapia. Rozumiesz to, co tu jest napisane? Długotrwałe narażenie na stres. Wiesz, co ci grozi?

Kinga.

To znaczy, jeżeli złożę wniosek o rozwód, sąd będzie po mojej stronie.

Kładzie ostatnią kartkę.

Najważniejsze za tydzień bez mojego podpisu nie przedłużysz linii kredytowej. Radek dzwonił wczoraj. Bank prosi o papiery, a tam musi być mój podpis.

Bartek znów opadł na krzesło.

Czego chcesz? głos miał jak po bólu zęba suchy i ochrypły. Pieniędzy?

Kinga roześmiała się krótko, bezgłośnie.

Pieniędzy? Chcę respektu, Bartku. Chcę, żebyś choć raz przyznał: beze mnie miałbyś NIC. Ani tej firmy, ani mieszkania, ani tych twoich delegacji do Gdańska.

Wzięła torbę.

Masz czas do wieczora. Jadę z Martą do Oli. Pomyśl sobie. Jak będziesz gotowy rozmawiać, zadzwoń. Tylko nie licz, iż powróci ta Kinga, co wszystko dusiła i milczała.

Bartek zadzwonił po sześciu godzinach.

Kinga siedziała w kuchni u Oli, piła miętową herbatę i czuła się dziwnie jakby właśnie wynurzyła się spod mulistej wody, po której lata chodziła w płetwach. Teraz już wie, iż oddychać można łatwo.

Halo? odebrała. Głos miała prosty jak kredka jasny, bez drgań.

Muszę z tobą porozmawiać.

Słucham.

Nie przez telefon. Pauza. Przyjedź do domu.

Kinga się uśmiechnęła.

Nie, Bartku. jeżeli chcesz rozmawiać, przyjedź tutaj. Adres pamiętasz.

Przyjechał po godzinie. Rozgniewany, stężały, z oczami jakby osaczonymi przez nocne motyle.

Ola wyczuła atmosferę i zabrała Martę do pokoju. Kinga została w kuchni.

Co ty wyprawiasz?! Bartek uderzył pięścią w blat. Szantażujesz mnie?!

Przedstawiam fakty. Nic więcej.

Jakie fakty?! Grzebałaś w moich papierach! Śledziłaś mnie! W komputerze szperałaś!

Bartek, westchnęła, naprawdę myślisz, iż atakowaniem mnie wygrasz teraz cokolwiek? Po tym wszystkim?

Zamilkł, bo wiedział, iż ma rację.

Słuchaj. Kinga pochyliła się bliżej. Nie chcę cię niszczyć. Nie zamierzam iść na skarbówkę. Chcę tylko, żebyś ZROZUMIAŁ: beze mnie nie masz nic.

Chcesz rozwodu? Głos mu zadrżał.

A ty?

Odwrócił wzrok i milczał długo. W końcu powiedział:

Z Zuzanną to to nic nie znaczyło.

Nie przerywaj. Kinga podniosła dłoń. Wiem o niej od pół roku. Wiem, jak wyciągałeś przez nią firmowe pieniądze. Wiem, jak spotykałeś się podczas delegacji, które były fikcją. Wiedziałam i milczałam. Myślałam może się opamiętasz.

Roześmiała się gorzko, jakby resztki kurzego puchu opadły na gryf fortepianu.

Może po prostu się bałam. Bałam się przyznać, iż ten związek już pięć lat temu był martwy, a my tylko graliśmy w małżeństwo.

Kinga.

Mam dość bycia załącznikiem w twoim życiu. Dość umniejszania każdego mojego słowa. choćby nie zauważyłeś, jak umieram przy tobie z napadów paniki i bezsenności!

Bartek siedział skulony, pięści miał zbielałe.

Masz wybór, kontynuowała Kinga. Możemy próbować zacząć od nowa, bez kłamstw i zdrad.

Albo odejdziesz i zabierzesz wszystko.

Nie. Pokręciła głową. Zabiorę tylko swoje. Mieszkanie. Udział w firmie. Kredyty, na których ja widnieję będziesz płacił sam. A ja zacznę własne życie.

Wstała i dała znak: to koniec rozmowy.

Trzy dni. Masz czas. Zastanów się. jeżeli będziesz gotowy na rozmowę zadzwoń. Ale pamiętaj: Kinga, która milczała i znosiła wszystko, umarła wczoraj o piątej rano.

Po tygodniu Bartek znowu przyjechał.

Już bez tej sztucznej pewności, którą kiedyś ukrywał swoje słabości. Usiadł przy stole w tej samej kuchni u Oli i zamilkł na długo.

Radek mówi, bez twojego podpisu bank nie przedłuży kredytu. Stanę z firmą.

Kinga kiwnęła głową.

Wiem.

No i co teraz? Czego chcesz?

Spojrzała mu w oczy.

Chcę rozwodu.

Bartek pobladł.

Naprawdę?

Jak nigdy dotąd. Kinga nalała sobie herbaty. Ręce miała nieruchome, spokojne. Podpiszę bankowe dokumenty. Przedłużę kredyt pod jednym warunkiem: rozwodzimy się bez skandalu, cywilizowanie. Ty wykupisz mój udział. Mieszkanie zostaje moje. Marta ze mną.

Kinga

Wszystko ustaliłam. Uśmiechnęła się lekko. A wiesz, co najdziwniejsze? Od kilku nocy śpię bez tabletek. Naprawdę śpię. Nie mam żadnych napadów.

On milczał.

I to wiele mi wyjaśniło. Nie jestem chora. Nie potrzebuję leczenia. Musiałam po prostu odejść od ciebie. Od tej wersji życia, w której jestem nikim.

Kinga podniosła się.

Wybieraj. Albo zgadzasz się na moje warunki i rozwodzimy się spokojnie. Albo idę do sądu ze wszystkimi dokumentami i wtedy nie tylko stracisz firmę. Zastanów się.

Bartek spuścił głowę. Zrozumiał, iż przegrał. I iż ta Kinga, którą zawsze uważał za słabą, okazała się silniejsza od niego.

Dobrze, zgadzam się, wyszeptał.

Trzy miesiące później rozwód był już faktem.

Kinga zachowała mieszkanie i otrzymała uczciwą kwotę za swój udział w interesie. Zaczęła nową pracę.

Bartek został z biznesem i nowym mieszkaniem. I z poczuciem pustki, które gnieździło się w kątach pokojów. Najbardziej doskwierało wieczorami, gdy wracał i nie miał komu opowiedzieć najprostszych spraw. Nie miał choćby z kim pomilczeć.

Zuzanna odeszła miesiąc po rozwodzie. Jak powiedział Radek, szukała wygody, nie miłości. Gdy okazało się, iż Bartek musi spłacać wszystko sam i nie ma już dla niej tego starego komfortu straciła zainteresowanie.

Kinga usłyszała o tym od Radka. Uśmiechnęła się krótko. Nie poczuła nic. Ani triumfu, ani litości.

Po prostu: nic.

Może czasem warto prowadzić interesy razem z mężem? Co o tym sądzicie?