Warszawska i krakowska Starówka, zamek krzyżacki w Malborku, Kalwaria Zebrzydowska, Hala Stulecia we Wrocławiu, Królewskie Kopalnie Soli w Wieliczce i Bochni – to niektóre polskie obiekty z siedemnastu wpisanych na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Osiemnastu bo 27 lipca dołączyła do nich Gdynia, nazywana „perłą modernizmu”. Komitet docenił starannie zaprojektowaną architekturę centrum portowego, charakterystyczny, opływowy styl nazywany gdyńskim modernizmem – proste bryły z zaokrąglonymi narożnikami, przeszkleniami i elementami art deco – oraz połączenie zabudowy z portem i Morzem Bałtyckim. Wrażenie zrobił również stan zachowania oryginalnego układu urbanistycznego, które uniknęło poważnych zniszczeń w czasie II wojny światowej, stanowiąc wyjątek w kontekście ogromu zniszczeń wojennych w Polsce. Inspirująca okazała się też sama historia powstania Gdyni, która w zaledwie kilka lat przeobraziła się z kaszubskiej wsi w nowoczesne, portowe miasto. Ochroną objęto 87,9 ha Śródmieścia – siatkę ulic, spójny zespół zabudowy z lat 1926-1939 oraz wille na Kamiennej Górze. Tym samym Gdynia dołączyła do grona innych modernistycznych miast na liście: Tel Awiwu, Brasilii, Asmary i Hawru i do listy miejsc do odwiedzenia przez miłośników architektury.
Dom Mieszkalny Funduszu Emerytalnego Pracowników Banku Gospodarstwa Krajowego, proj. Stanisław Ziołowski, 1935–1937, ul. 3 Maja 27/31, fot. Przemysław Kozłowski, źródło: gdynia.pl
