Dzień dobry, wszyscy umrzemy. Michał Kisielewski prezentuje „Zew nie zen!”

Można by pewnie, z dozą lenistwa, sprowadzić ten album do wytartego „to jest płyta o apetycie na życie”. Ale ona nie jest o apetycie. Jest o przeszywającym na wskroś głodzie. I paraliżującym lęku przed tym, iż w życiu zawsze jest później, niż myślisz. Dla Michała Kisielewskiego zdaje się to być równie przerażające, co potwornie śmieszne.

Niezdolny do poczucia tytułowego zen, Michał Kisielewski sięga po zew. Jego wybór prowadzi nas do opowieści o zatracaniu się w doznaniach maksymalistycznych, totalnych. Czasem niewybrednych, niekiedy perwersyjnych, momentami skrajnie romantycznych. Częściej niż rzadziej wieńczonych komiczną puentą. Teksty z wyczuwalną uciechą przełamują patos kolejnymi transgresjami. Uniesienie kończy się pyskatym żartem. Jest na to słowo: bathos – tu używany z autoironią i humorem, ale i bezwzględną premedytacją.

Zgodnie z motywem albumu nikt się tu nie ogranicza, chce się wszystkiego naraz. Obfite aranże są zagrane, nie poskładane; wylewają się z nich żywe instrumenty. Pośród numerów zamaszystych, momentami solennych, nie brakuje luzu i lekkości – co jest dość przekorną konstrukcją, biorąc pod uwagę powracające motywy: tęsknoty, współzależności, pożądania i niedającego się ugasić pragnienia kolejnych przeżyć.

I tu wychodzi najważniejszy twist tego albumu – przy cienko zawoalowanej powadze poruszanych tematów, „Zew nie zen!” jest płytą szybką, elektryzującą i często szczerze zabawną. Gra słów, zjadliwe punchline’y i kulturowe odniesienia są na niej narzędziami używanymi równie konsekwentnie co przekraczanie granic, a lekkoduszność jest postawą traktowaną nie mniej poważnie niż eksces. Jest w tej płycie też dużo słońca – figuratywnie i dosłownie – licznych odniesień do długich, ciepłych dni w mieście, które samo jest często równoprawnym, tkliwie opisywanym bohaterem. Jest tam też adresat – choć dla wszystkich z nas będzie to kto inny – a płyta robi się wtedy po prostu bardzo czuła.