Pewnego ranka Szymon przytulił się do żony i szepnął jej do ucha:
Dzień dobry, Grażynko.
Zasnął, mrucząc z zadowolenia, a Urszula otworzyła oczy, leżąc nieruchomo, jakby bała się poruszyć. W środku zamarzła od przerażenia. Co się stało? Czy wszystko naprawdę było w porządku?
Szymon wzruszył się, ziewnął i rzekł:
Urszulko, jakaś ty mroźna, aż sen mi się rozpadł. Wszystko u ciebie w porządku? Lato na dworze, a ty pod kołdrą zmarzłaś. Zaraz zaparzę herbatę.
Szymon, nie przejmując się niczym, ruszył do kuchni, podśpiewując wesoły tok. Urszula leżała jeszcze chwilę, po czym z trudem wstała, podeszła do umywalki. Nogi były jak ołów, w głowie szumiał biały szmer. Może faktycznie potrzebuje herbaty.
Szymon poprosił o naleśniki. Urszula spojrzała na niego ponuro:
Rano nazwałaś mnie Julią.
Co? Kochanie? zdziwił się Szymon.
Nie udawaj głupka, Szymonie. Rano nazwałaś mnie Julią.
Ciągle się mylisz, Urszulko. Julia, Juli, wszystko brzmiało w półśnie. Czy to dlatego jesteś zimna i ponura? Ach, kobiety same sobie wymyślają ból. Idę do pracy głodny.
Urszula jeszcze trochę krążyła po domu, próbując się wyciszyć, podlała kwiaty, upiekła naleśniki, gwałtownie się ubrała i pojechała po mężu do pracy. Może jednak rzeczywiście usłyszała złe słowo. Urszula, Juli naprawdę.
W przyjęciu Szymona pojawiła się nowa sekretarka. Urszula poczuła, iż w sercu znowu podskoczyły poranne lęki. Sekretarka była młodą, rudą pięknością z bujnymi lokami i pełną sylwetką.
Szymon Yurijewicz jest zajęty i dziś nie przyjmuje, mogę zapisać pana na przyszły tydzień.
Lepiej zapisz mnie od razu, będzie mi potrzebniejsze wtrąciła Urszula.
Przepraszam? zmieszana sekretarka podniosła oczy. Kto pani?
Górnyczko. Urszula Wiktoria, żona Szymona Yurijewicza. Odejść proszę, po drodze jeszcze jakieś uliczne szczeniaki złapią.
Wtedy głośnik rozbrzmiał radosnym głosem Szymona:
Grażynko, przynieś mi kawę. Grażynko?
Urszula westchnęła:
Dobrze, podam ci.
Grażynko? zagadnął Szymon, widząc żonę z tacą w biurze. Coś się stało?
Oto twoja kawa, a do tego naleśniki. Na koniec dostaniesz wypowiedzenie rozwodowe pocztą. Smacznego.
Urszulo, co się dzieje? wściekł się mężczyzna, jak czarownica na miotle.
Masz czarownicę w przyjęciu. Czemu nie ma porządku w jej włosach? Taki szanujący dentysta, a tak wulgarna sekretarka to tanio, Szymonie Yurijewiczu.
Urszula przerwała:
Dość, nie wytrzymam kolejnych ataków. Jedno tygodniowo będę na działce, poczekaj, aż się uspokoisz. Zadzwonię, jak się ochłodzisz.
Za późno, Szymonie. Nie wybaczę zdrady. Powiedz mi, dlaczego?
Szymon westchnął, wziął łyk kawy i zmarszczył brwi:
Varvara odeszła. Julię wziąłem po jej poleceniu.
Kiedy?
Miesiąc temu, niechętnie przyznałem się.
Dlaczego mnie o tym nie poinformowałeś? Zawsze dzieliłeś wieści.
Nie przewidywałem, iż Julia zostanie dłużej. Sprawuje świetną robotę.
Nie mam wątpliwości.
Przez pracę! krzyknął Szymon z podniesioną twarzą. Ona radzi sobie w pracy!
I nie tylko.
To przypadek! Nie chciałem!
Nie chciałeś, więc nie zdradziłeś. Dziś pakuję rzeczy i wyprowadzam się.
Gdzie? dopytał Szymon. Mówiłem, tydzień na działce, uspokój się. Nie chcę rozwodu!
Muszę. Nie wytrzymam, jak wypowiadasz moje imię. Urszulo, Grażynko. Twoja rudawka będzie ciągle przed moimi oczami. Nie zniszcz mi psychiki. Pracuję z dziećmi.
Gdzie pójdziesz? Zostań w mieszkaniu.
Po co mi twoje mieszkanie? Mam własny dom.
W tej pustkowiu? Stary drewniany dom?
To mój dom. Kropka.
Dom, odziedziczony po rodzicach, wypełniał Urszulę smutkiem. Wspomnienia przytłaczały, jedynie stęchły zapach wypełniał wnętrze. Przyjaciółka Jadwiga zauważyła:
Nie dasz sobie rady w tym domu, Urszulko, nie kombinuj. Sprzedaj go, weź kredyt, zamieszkaj w bloku. Może kiedyś
Nie patrz tak, to przeszłość. Nie dam rady. A ty mogłabyś?
Nie wiem, co bym zrobiła na twoim miejscu.
Urszula otwierała okna po kątach.
Wiesz, to miejsce ma potencjał. Dobre domy, piętnaście minut do Warszawy autem. Ten przedmiejski obszar się rozkręca, liczne zabudowy, prawdopodobnie już wszystkie media podłączone. Byłam tu pięć lat i nigdy nie odwiedziłam go.
To dużo roboty, a mieszkać trzeba od razu. Może przynajmniej w piwnicy?
W piwnicy?
Siostra Ania wyjechała na wakacje do mamy, jej pokój możesz używać do jesieni.
Pokój nastolatka jest święty, co to za matka? Poza tym jestem nauczycielką.
Dałeś radę, nie?
Nagle, zapytała Urszula:
Czujesz zapach? To trawa, lato, dzieciństwo.
Trawa tu wyrosła, trzeba ją skosić. Nie dasz rady sama.
Zamówię ekipę, by wykopali działkę. Mam oszczędności, dzięki Szymonowi, który otworzył prywatną klinikę, żyłam na jego pieniądze. Mówił, iż mój zarobek to rozrywka, bym odkładała na przyjemności.
Dobry facet, westchnęła Jadwiga.
Myślałam tak, ale serce ciężkie.
Rozmawiając o przyszłości, Urszula wyznała:
Myślę, iż tej Juli chciałabym wyrwać jej przednie zęby, niech Szymon nowe zrobi. Ale po co? Ona młoda, zdrowa.
A ty? Już po czterdziestce, życie dopiero się zaczyna! podkreśliła Jadwiga.
Urszula nie chciała o tym rozmawiać z Polą, córką. Nie zamierzała się rozwodzić publicznie.
Następnego ranka obudził ją głośny tryk. Nie było w domu zapachu pierogów, a drzwi nie trzaskały. Łzy popłynęły, myśląc: Po co tu przyjechałam? To tylko stres.
Znowu usłyszała ryk. Skąd się wzięła świnia? Zza krzaków wyłonił się mały, czarny prosiaczek.
Gektor! krzyknął mężczyzna, który podbiegł z ogródka. Nie bój się, przyjdź, wrócimy do domu.
Urszula, w piżamie, wyszła na werandę.
Jaki Gektor? Co pan pieprzy?
Mężczyzna nie słuchał, krzyczał:
Gektor! a prosiaczek wymknął się z trawy i podszedł ostrożnie.
Czy to wasz? pytał, nie wierząc własnym uszom.
Urszula, zirytowana, odpowiedziała:
Nie mówię prawdy. Nie mam pojęcia, dlaczego przychodzicie po mój prosiak.
Mężczyzna, po kilku chwilach milczenia, wyjaśnił:
Nie jest mój. Zgubił się na mojej działce, zamieszkał w szopie. Szukałem go po całej wsi, nikt nie zgłaszał takiego zwierzęcia. Nie chcę go oddać, bo ktoś mógłby go zabić.
Urszula nie mogła już dłużej znieść tego zamieszania.
Następnego poranka usłyszała skowyt psa. Otworzyła drzwi, zobaczyła saranego szczeniaka i sąsiada w piżamie, który trzymał przy sobie Gektora.
To wasz szczeniak? zapytała Urszula.
Nie mam własnego psa, ale właśnie miałem jechać do schroniska. Weźcie go jako prezent sąsiedzki. Dajcie mu imię.
Niech będzie Arsen.
Nie, mam na imię Arseniusz. Nie tak!
W takim razie Chuk.
Chuk i Gektor? Wspaniale! Dziękuję. A pan jak się nazywa?
Urszula.
Piękne imię.
Urszula poczuła, iż nie chce już wyjść. Obok były zarówno prosiak, jak i szczeniak, a w niej nostalgia i wspomnienia.
W pewnym momencie usłyszała głos Szymona:
Co tu się dzieje?
Poznajcie, przedstawiła, Szymon, to Arseniusz, a to Szymon. Mój mąż, niedługo były. Dlaczego tu jesteś? Czy naprawdę chcesz rozwodu?
Arseniusz odpowiedział poważnie:
Urszulo, nie chciałem cię zranić. jeżeli to prawda, mogę ci pomóc.
Szymon jednak podszedł do drzwi, rozglądając się po podwórzu, i rzekł:
Twój dom jest stary, brak wody, brakuje gazu, toaleta na zewnątrz. Będziesz musiała przychodzić do mnie. Przenieś się do mnie, a ja…
Urszula zaryczała:
Jesteś szalony! Nie znam cię, możesz być maniakiem! Trzymaj się z daleka!
Rok później połączyli wszystkie wątki, wzięli ślub i przygarnęli kota.
**Morał:** Czasami głośny szum w naszych głowach to jedynie echo własnych niepokojów trzeba nauczyć się słuchać siebie, a nie cudzych szeptów, bo prawdziwa siła tkwi w odwadze przyjęcia własnej prawdy.
