Działka niezgody – córka odzyskała swoje — Ksiu, zrozum sytuację, jest patowa — westchnął ciężko Walenty Borysowicz, przecierając czoło. — Od dwóch miesięcy Marina wierci mi dziurę w brzuchu. Na Cyprze znalazła jakiś kurs dla Denisa. No, dla naszego syna. Mówi, iż trzeba mu dać dobry start, podciągnąć angielski. Ale skąd wziąć na to pieniądze? Wiesz, iż teraz nie mam pracy. Kasia powoli podniosła wzrok na ojca. — I uznałeś, iż sprzedaż działki to najlepsze wyjście? — zapytała cicho. — A co innego? — ojciec się ożywił, pochylił. — Działka stoi bezczynnie. Marina i tak tam nie jeździ, nudzi się, komary… Ona choćby nie wie, iż ta działka od dawna nie jest moja w papierach. Myśli, iż wystawimy ją na sprzedaż i zaczniemy nowe życie. Kasiu, jesteś mądra dziewczyna. Zróbmy tak: sprzedaj ją oficjalnie. Zabierasz swoje pieniądze, które mi dziesięć lat temu pożyczyłaś — co do grosza! A resztę, to co urosło przez lata, oddasz mi. Tak, po rodzinie. Ty nie masz straty — swoje odzyskałaś i jeszcze pomogłaś ojcu. Ojciec przyjechał bez zapowiedzi. Zresztą od lat rozmawiali rzadko — miał już dawno nową rodzinę, swoje sprawy, a najstarsza córka nie bardzo wpisywała się w ten świat. Kasia podejrzewała, iż nie przyszedł z niczym. Myślała, iż znowu poprosi o pieniądze, ale… Propozycja ojca brzmiała co najmniej dziwnie. — Tato, może przypomnimy sobie, co się działo dziesięć lat temu — przerwała mu w końcu Kasia. — Gdy przyszedłeś i powiedziałeś, iż potrzebujesz pieniędzy na operację i rehabilitację. Pamiętasz? Walenty Borysowicz skrzywił się. — Po co teraz rozdrapywać stare rany? Wydobrzałem przecież, na szczęście. — Stare rany? — Kasia przekręciła głowę z rozbawieniem. — Wtedy na moim koncie były pieniądze, które pięć lat zbierałam — na wkład własny do mieszkania. Do pracy chodziłam także w weekendy, nie brałam urlopu, oszczędzałam na wszystkim. I wtedy pojawiłeś się ty. Nie pracowałeś, oszczędności żadnych, za to druga żona — Marina i syn — Denis. Wziąłeś całe moje oszczędności! — Byłem zdesperowany, Kasiu! Co mi zostało? Położyć się i umrzeć pod płotem? — Zaproponowałam ci wtedy pomoc — mówiła dalej Kasia, nie słuchając go. — Ale szczerze się bałam zostać bez pieniędzy i bez dachu nad głową, jeżeli coś ci się stanie. Masz przecież prawowitą żonę, Marinę. Ona by mnie do tej działki choćby nie wpuściła. Tydzień się wtedy kłóciliśmy, pamiętasz? choćby umowy nie chciałeś podpisać, obrażałeś się. „Jak możesz nie wierzyć własnemu ojcu!” A ja chciałam tylko mieć pewność. — I dostałaś swoją pewność! — przerwał jej Walenty Borysowicz. — Sporządziliśmy umowę, działka jest twoja. Przecież sprzedałem ci ją praktycznie za grosze — za wszystko to, co poszło na leczenie. Ale umówiliśmy się, iż będę mógł korzystać, a jak się dorobię, odkupię. — Minęło dziesięć lat — ucięła Kasia. — Dziesięć, tato. Przez te lata choćby się nie zająknąłeś o wykupieniu jej z powrotem. Ani złotówki nie oddałeś. Wciąż mieszkałeś tam przez każde lato, sadziłeś swoje pomidory, paliłeś drewno, za które ja płaciłam. Podatek od działki — też ja. Remont dachu trzy lata temu — ja. Żyłeś tam jak właściciel, nie odmawiając sobie niczego, a ja w tym czasie spłacałam kredyt na mieszkanie. Walenty Borysowicz otarł czoło chusteczką. — No, nie pracowałem, Ksiu… Wiesz, po chemii długo się dochodziłem do siebie, potem wiek, nigdzie mnie nie chcieli… Marina… ona jest wrażliwa, praca w biurze ją zabija. Żyjemy z jej sprzedaży przez internet, ledwo starcza. — Wrażliwa? — Kasia wstała i zaczęła chodzić po kuchni. — A ja niby mam twardszą skórę? To ja mogłam harować na dwóch etatach, by spłacać kredyt i twoją „sanatorię” na działce? A teraz Marina stwierdziła, iż czas sprzedać działkę, by wysłać synka na Cypr? Moja działka, tato! Moja! — Kasiu, formalnie jest twoja. Ale dobrze wiesz, iż to było tymczasowe rozwiązanie. Jestem twoim ojcem! Dałem ci życie! Naprawdę teraz będziesz się bić o te parę metrów ziemi, kiedy bratu trzeba dać szansę? — Bratu? — Kasia gwałtownie się zatrzymała. — Przecież tego „brata” widziałam dwa razy w życiu. choćby mi nigdy nie złożył życzeń urodzinowych. A Marina… ona choć raz zapytała, jak żyję? Jak radziłam sobie wszystkie te lata z ratami? Jest przekonana, iż jesteś właścicielem fabryk i statków, tylko czasowo wypadłeś z obiegu. Dziesięć lat ją okłamywałeś, tato. Walenty Borysowicz odwrócił wzrok. — Chciałem jak najlepiej… Nie chciałem robić jej przykrości. Ona by się wściekała, gdybym przepisał nieruchomość poza rodzinę. — Poza rodzinę? — Kasiu, nie łap mnie za słówka! — ojciec krzyknął. — Proponuję ci uczciwy układ! Działka jest teraz pięć razy droższa. Rynek wystrzelił. Odbierasz swoje trzysta tysięcy, co dawałaś na leczenie. Sprawiedliwie? Sprawiedliwie! Resztę — siedemset tysięcy — mi. Muszę wysłać Denisa na studia, Marinie zrobić zęby, wymienić samochód — bo stary się sypie. Tobie te siedemset tysięcy nie zrobi różnicy, w Warszawie mieszkanie masz, żyjesz na poziomie. Pomóż rodzinie! Kasia patrzyła na niego i nie rozpoznawała w nim człowieka, który czytywał jej bajki. — Nie — rzuciła krótko. — Co „nie”? — ojciec zamarł z otwartymi ustami. — Nie sprzedam działki. I na pewno nie oddam ci żadnych „nadwyżek”. Działka według prawa i uczciwości jest moja. Mieszkałeś tam dziesięć lat za darmo, odzyskałeś zdrowie, rozkoszowałeś się naturą. Policz to jako moją opiekę nad tobą. Ale na tym koniec. — Co, serio? — twarz Walentego Borysowicza poczerwieniała. — Chcesz ojcu ostatnie odebrać? Gdyby nie ja, tej działki w ogóle by nie było! To dziadek ją zbudował! — Właśnie, dziadek. I przewróciłby się w grobie, gdyby dowiedział się, iż chcesz roztrwonić rodzinny dom, żeby opłacić wątpliwe kursy na Cyprze dla chłopaka, który w wieku dziewiętnastu lat palcem nie kiwnął. — Kasiu, opamiętaj się! — krzyknął ojciec, zrywając się z miejsca. — Jesteś mi winna! Wychowałem cię! jeżeli się nie zgodzisz, wszystko powiem Marinie i zrobi ci taki skandal, iż popamiętasz! Idziemy do sądu! Unieważnimy umowę! Wymusiłaś podpis wykorzystując moją chorobę! Kasia gorzko się uśmiechnęła. — Spróbuj, tato. Mam wszystkie rachunki z kliniki. Wszystkie przelewy na twoje konto. I umowę kupna sprzedaży podpisaną przy notariuszu, już po remisji. Swoją drogą, ciekawe, co powie Marina, gdy się dowie, iż sprzedałeś działkę zanim Denis poszedł do szkoły. Mówiłeś jej, iż to twoja dziedzina? — Kasia… — ton ojca nagle stał się błagalny. — Córeczko, proszę cię. Marina teraz ma trudny czas… jeżeli się dowie, wyrzuci mnie z domu. Jest młodsza ode mnie o piętnaście lat, trzyma się mnie tylko dla stabilności. Jak nie będzie działki ani pieniędzy — nie będę jej potrzebny. Chcesz, żebym na stare lata został bez dachu nad głową? — A nie pomyślałeś o tym wcześniej? — Kasię zalewała złość. — Kiedy przez dziesięć lat nie pracowałeś? Kiedy pozwalałeś, żeby Marina brała kredyty? Kiedy obiecywałeś jej złote góry za moje pieniądze? — Czyli nie pomożesz? — Walenty Borysowicz wyprostował się. — Taka z ciebie córka. To ja cię wychowałem… — Idź do domu, tato. Powiedz Marinie prawdę. To jedyny sposób, żeby zachować resztki godności. — Udław się tą działką! — rzucił Walenty Borysowicz, wychodząc. — Ale wiedz — nie masz już ojca. Rozumiesz? Zapomnij o mnie! Ojciec wyszedł. Kasia uśmiechnęła się gorzko: tak, jakby naprawdę go miała. Ojciec zostawił ją, kiedy miała siedem lat. *** Telefon zadzwonił w sobotę rano. Numer nieznany. — Halo? — To Kasia? — Kasia od razu poznała głos macochy. — Za kogo ty się uważasz, dziewczyno? Myślisz, iż nie wiemy, jak oszukałaś Walentego? Wszystko mi powiedział! Podsunęłaś mu papiery, jak jeszcze był nieprzytomny po narkozie! — Marina, dzień dobry — Kasia odpowiedziała spokojnie. — Chcesz porozmawiać, zróbmy to bez krzyków. — Jaki dzień dobry?! Pozew już gotowy! Mój prawnik mówi, iż taka umowa nie ma szans. Wzbogaciłaś się na chorobie ojca, rodzinny majątek za grosze zabrałaś. Zbankrutujemy cię! — Marina, posłuchaj mnie uważnie. Rozumiem, iż Walenty opowiedział ci swoją wersję wydarzeń. Ale mam dowody, iż cały grosz poszedł na jego leczenie. Co więcej, mam wydruki wiadomości z tych dziesięciu lat, w których dziękuje mi za to, iż utrzymuję działkę i pozwalam mu mieszkać. Masz to czarno na białym: „Dzięki, córko, iż nie zostawiłaś mnie, działka jest w dobrych rękach”. Co na to powie sąd? Po drugiej stronie zaległa cisza. — Jesteś bezczelna — wysyczała Marina. — Mało ci własnego mieszkania? Musisz bratu zabrać wszystko? Denis musi się uczyć! — Denis niech idzie do pracy — ucięła Kasia. — Tak jak ja w jego wieku. A ty, Marino, czas poznać prawdę. Miał mieć „akcje”, pamiętasz? Tak ci mówił? — Jakie akcje? — głos Marny zadrżał. — Takie, które nigdy nie istniały. Po prostu brał pieniądze z moich przelewów, które przesyłałam jako pomoc, i przedstawiał je jako swoje zyski z inwestycji. Sprawdź jego historię transakcji, jeżeli nie wierzysz. A ja zadłużałam się, myśląc, iż ratuję ojca! Dopiero niedawno się zorientowałam. Marina rozłączyła się. Wieczorem Kasia dostała od ojca SMS. Trzy słowa: „Wszystko popsułaś”. *** Nie odpisała. Dwa dni później od sąsiadów dowiedziała się, iż Marina zrobiła gigantyczną awanturę. Wyrzucała rzeczy Walentego przez okno domku letniskowego, aż musiała interweniować policja. Okazało się, iż Marina, pewna szybkiej sprzedaży działki, wzięła już wysoki kredyt pod „dobry start” dla syna. Walenty musiał się wyprowadzić. Marina wniosła pozew o rozwód, gdy odkryła skalę kłamstw męża. Syn Denis, przyzwyczajony do wygód, nie poczuł współczucia i gwałtownie przeniósł się do dziewczyny, oznajmiając, iż „staruszek jest sam sobie winien”. Gdzie jest teraz ojciec, Kasia nie wie. I nie zamierza się dowiadywać.