Kochana, nie myśl źle! Nie jestem bezdomny. Nazywam się Michał Szymonowicz. Przyjechałem do córki. To trudna historia
Do Sylwestru pozostało już kilka godzin. Wszyscy pracownicy dawno rozeszli się do domów, a Irena nikt nie czekał
Żeby nie musieć iść do pracy pierwszego stycznia, postanowiła zrobić wszystko z wyprzedzeniem.
W domu czekały na nią dwie sałatki, owoce i szampan w lodówce, przygotowane już wcześniej.
Nie było dla kogo się ubierać. Chciała zdjąć szpilki i włożyć miękką piżamę.
Tak się stało, iż z Andrzejem rozstała się kilka miesięcy temu rozstanie było tak bolesne, iż Irena nie spieszyła się z nowymi związkami.
Teraz czuła się wygodnie sama
Andrzej próbował ją odzyskać, dzwonił wielokrotnie, ale Irena nie chciała zaczynać od nowa nic dobrego z tego nie wyjdzie, nie pasujemy do siebie, jest za trudne.
Nie chciała choćby o nim wspominać to przeszłość, po co psuć sobie święta?
Irena wysiadła z trolejbusu. Jeszcze kilka kroków i była w domu.
Pod wiatą, na ławce, zauważyła nagle starszego pana. Przy nim stała mała choinka.
Pewnie ktoś przywiózł ją w gości pomyślała.
Irena przywitała się, a mężczyzna skinął głową, nie podnosząc wzroku.
W jej oczach wydawało się, iż w oczach pana pojawiły się łzy albo to jedynie odbicie świateł, ale nie przywiązała do tego wagi i wbiegła do mieszkania.
Wieczorem zrobiło się chłodno, Irena zadrżała.
Wzięła prysznic, założyła ulubioną puszystą piżamę, nalała kawę i podeszła do okna.
Zdziwiła się, iż mężczyzna wciąż siedział na ławce.
Minęła już ponad godzina, odkąd Irena jest w domu, do Sylwestru dwie godziny, a jeżeli przyszedł w gości, czemu siedzi na dworze? I ten blask w oczach! rozmyślała.
Irena nakryła stół, podłączyła lampki na swojej choince, ale myśli nieustannie wracały do samotnego starszego.
Po pół godzinie dziewczyna podglądała przez okno mężczyzna wciąż nie ruszał się.
Może źle mu jest? W takim chłodzie możesz zmarznąć.
Irena rzuciła na siebie płaszcz i wyszła na zewnątrz.
Podeszła do ławki i usiadła obok pana.
Ten spojrzał na Irenę i odwrócił się.
Przepraszam, wszystko w porządku? Zauważyłam, iż długo tu siedzicie sam. Na dworze zimno. Czy mogę jakoś pomóc?
Starszy westchnął:
Nic, kochanie! Wszystko w porządku, po prostu chwilę poczekam i pójdę dalej.
Gdzie?
Na dworzec. Wrócę do domu.
To nie jest potrzebne. Nie chcę zobaczyć pani rano na tej ławce. Proszę wstać! Proszę wstać, chodźmy do mnie. Rozgrzeję cię, a potem pojedziesz, gdzie chcesz.
Ale
Bez ale! Chodźmy!
Irena wiedziała, iż gdyby teraz zobaczyła ją jej przyjaciółka Zuzanna, otworzyłaby szerokie oczy i Tym razem Zuzanna nie była obecna, a zostawić starszego nie mogła.
Dziadek wstał z ławki i wziął choinkę.
Mogę ją wziąć?
Oczywiście, niech pan weźmie.
Wszedł do mieszkania, skromnie postawił drzewko w korytarzu, rozebrał się.
Każdy krok sprawiał mu trud, widać było, iż trochę zmarzło.
Usiadł w kuchni, Irena nalała herbaty, a mężczyzna długo ogrzewał ręce, trzymając kubek. Wypił kilka łyków i podniósł wzrok.
Kochana, nie myśl źle! Nie jestem bezdomny. Nazywam się Michał Szymonowicz. Przyjechałem do córki. To ciężka opowieść
Z matką rozstaliśmy się dawno, to ja popełniłem błąd, spotkałem inną kobietę.
Zakochałem się jak młodzieniec, nic nie widząc
Na początku się chowałem, potem żona dowiedziała się o nas od naszej córki Marii, w domu wybuchły kłótnie i pewnego dnia wybicie drzwią uciekłem do ukochanej
Córce wtedy było pięć lat.
Zaczynałem przychodzić, chciałem pomagać, ale Helena, moja była żona, była bardzo dumna, nie przyjmowała ode mnie nic, choćby alimentów nie domagała się, postanowiła pokazać, iż sama wychowa córkę.
Starałem się pomagać poprzez rodziców, przez nią, ale ona nie zgadzała się na nic! Nic!
Zaczęła namawiać córkę przeciwko mnie.
Pewnego razu, przychodząc do przedszkola, chciałem przekazać Marii zabawkę, ale dziewczynka uciekła, nie chciała ze mną rozmawiać, a choćby powiedziała, iż nie znam jej.
Postanowiłem się wycofać, nie pojawiać się już w jej życiu. Z Marią wyjechaliśmy z miasta. Najpierw próbowałem wysyłać pieniądze Helenie na utrzymanie córki, ale pieniądze zawsze wracały.
W końcu przestałem. Zrozumiałem, iż Helena nie weźmie ode mnie nic.
Dziesięć lat temu wróciliśmy z Marią do tego miasta. Moi rodzice już nie żyli i zamieszkaliśmy w ich mieszkaniu.
Potem sprzedaliśmy mieszkanie, kupiliśmy domek na wsi, niedaleko miasta, i tam mieszkaliśmy.
Z dziećmi nam nie wyszło
Dwa lata temu zmarła Maria i zostałem sam.
Nie wiem po co, ale dziś pojechałem do córki Nie liczyłem na przebaczenie.
Wiele lat nie widziałem jej. Mieszka w tym samym mieszkaniu, w którym kiedyś mieszkaliśmy.
Kupiłem choinkę, przyjechałem, a ona nie wpuściła mnie na podwórko
Rozumiem wszystko
Po co przyjechałem? Co chciałem zobaczyć? Jestem jej obcym. Czego się spodziewałem?
Nie potrzebuję nic mam dom, dobrą emeryturę, mogę wspierać córkę, bo jest jedyną osobą, którą naprawdę kocham!
Wszystko byłoby inaczej, gdyby Helena pozwoliła mi być przy córce i uczestniczyć w jej życiu!
Wyszedłem z mieszkania córki i szedłem długo, nie wiedząc dokąd. Tak trafiłem tutaj. Usiadłem na ławce i jakby zatrzymałem się w miejscu. Nie chciałem się ruszać. Pewnie tak bym siedział
Jednak los miał inne plany! Pewnie jeszcze kiedyś będę potrzebny Dziękuję, córeczko, ogrzałem się, poczekam na autobus i wrócę do domu.
No i dokąd pan pójdzie w nocy! Autobus jeździ dopiero rano, a za pół godziny Sylwester. Zostań, położę ci materac na kanapie, a rano pojedziesz.
Michał spojrzał na Irenę.
Bardzo mi niewygodnie, kochanie! Dziś niewielu pozwoliłoby nieznajomej osobie tak po prostu wejść. Szczerze mówiąc, nie chcę już być sam, jeżeli pozwolisz, zostanę. Rano wyjadę.
Umówione.
Rankiem Michał spakował się do wyjazdu.
Dziękuję, Irenko, za wszystko. Jesteś jak anioł, uratowałaś mnie przed głupim wyborem, bo naprawdę chciałem zostać na tej ławce.
Wiesz, przyjedź do mnie w gościnę! Nie jest daleko, mam dużo miejsca, małą pasiekę, pięć uli za domem, latem piękno.
Maria lubiła pracować w ogrodzie Jabłka, gruszki, czego tylko nie ma! Zimą też przyjemnie, przyjedź, odpoczniesz, rzeka w pobliżu. Dobrze u nas!
Dobrze, panie Szymonowiczu! Na pewno przyjadę!
Świetnie! Ja też wyjadę, jeszcze raz dziękuję
Irena patrzyła w okno, aż Michał zniknął za rogiem.
Tak to bywa! Bliscy nie chcą się przyznać, a obcy czasem stają się bliskimi!
Irena, która straciła rodziców bardzo wcześnie, po wysłuchaniu smutnej opowieści samotnego staruszka, postanowiła, iż na pewno go odwiedzi
Pamiętajcie, iż prawdziwa dobroć nie zna granic, a otwarte serce potrafi zamienić obcość w przyjaźń.
