Była żona… To wydarzyło się dwa lata temu. Kończyła się moja delegacja i miałem wracać do domu, do Piotrkowa Trybunalskiego. Kupiłem bilet i zostały mi jeszcze trzy godziny wolnego czasu, więc postanowiłem pospacerować po mieście. Na ulicy podeszła do mnie kobieta, którą od razu rozpoznałem – to była moja pierwsza żona, z którą rozstałem się 12 lat wcześniej. Zosia prawie się nie zmieniła, tylko twarz miała bardzo bladą. Widać było, iż ta przypadkowa rozmowa poruszyła ją tak samo jak i mnie. Bardzo ją kochałem, wręcz chorobliwie, i właśnie dlatego się rozstaliśmy. Byłem okropnie zazdrosny – choćby o jej mamę. Gdy tylko gdzieś się spóźniła, serce waliło mi jak młot. W końcu Zosia nie wytrzymała moich codziennych przesłuchań: gdzie była, z kim, dlaczego. Pewnego dnia przyniosłem jej szczeniaka, by sprawić radość, a w domu nikogo nie było – tylko kartka na stole. Napisała, iż odchodzi, chociaż bardzo mnie kocha. Moje podejrzenia ją strasznie wyniszczyły i dlatego podjęła decyzję o rozstaniu. Prosiła, bym jej nie szukał i błagała o przebaczenie… I tak po 12 latach przypadkowo spotkałem ją w mieście, do którego przyjechałem w sprawach służbowych. Rozmawialiśmy długo i w pewnym momencie przypomniałem sobie, iż mogę się spóźnić na autobus do innego miasta. W końcu powiedziałem: – Wybacz, ale muszę już iść, spóźniam się na swój kurs. Wtedy Zosia poprosiła: – Sławek, zrób mi, proszę, przysługę. Wiem, iż ci się śpieszy, ale dla tych wszystkich pięknych chwil, które przeżyliśmy razem, nie odmawiaj mi. Wejdźmy razem do jednego biura — to dla mnie bardzo ważne. Sama nie dam rady. Oczywiście się zgodziłem, ale zastrzegłem: “Tylko szybko!” Weszliśmy do dużego budynku, przechodziliśmy przez różne korytarze, wchodziliśmy po schodach i schodziliśmy w dół… Mijały nas dzieci i starcy, ale nie myślałem, co mogą robić w administracyjnym gmachu. Myślałem tylko o Zosi. W pewnym momencie weszła do pokoju i zamknęła za sobą drzwi. Zanim je domknęła, spojrzała na mnie jakby się żegnała: – To dziwne, nie potrafiłam być ani z tobą, ani bez ciebie. Stałem pod drzwiami, czekałem, aż wróci. Chciałem zapytać, co miała na myśli. Ale nie wracała. Nagle jakby oprzytomniałem – wiedziałem, iż muszę jechać, a ja stoję i spóźniam się na autobus! Rozejrzałem się i ogarnął mnie strach. Budynek był opuszczony, z okien zieją dziury. Nie było schodów, tylko deski. Po nich z trudem zszedłem na dół. Spóźniłem się na autobus o godzinę i musiałem kupić nowy bilet na kolejny kurs. Kupując bilet, usłyszałem, iż autobus, na który się spóźniłem, rozbił się i wpadł do rzeki. Nikt nie przeżył. Dwa tygodnie później pojechałem pod adres swojej byłej teściowej, który odnalazłem przez informację. Pani Stefania powiedziała mi, iż Zosia zmarła 11 lat temu, rok po rozwodzie. Nie wierzyłem – myślałem, iż matka boi się, żebym znów nie prześladował córki. Gdy poprosiłem, by pokazała mi grób byłej żony, bez wahania się zgodziła. I tak po paru godzinach stałem przy pomniku, z którego uśmiechała się kobieta, którą kochałem nad życie — i która w niewytłumaczalny sposób uratowała mi życie… Była żona — niezwykłe spotkanie w Łodzi po 12 latach rozłąki, które uratowało mi życie: poruszająca opowieść o zazdrości, rozstaniu i tajemniczej przysłudze, której finał zmienia wszystko