Była żona… To wydarzyło się dwa lata temu. Kończyła mi się delegacja i miałem wracać do domu, do Zgierza. Kupiwszy bilet, postanowiłem pospacerować po Łodzi, bo zostały mi jeszcze trzy godziny. Na ulicy podeszła do mnie kobieta, którą od razu rozpoznałem. To była moja pierwsza żona, z którą rozwiodłem się 12 lat temu. Kasia prawie się nie zmieniła, tylko jej twarz była teraz bardzo blada. Chyba ta przypadkowa sytuacja poruszyła ją równie mocno jak mnie. Bardzo ją kochałem, aż do bólu — i dlatego się rozstaliśmy. Chorobliwie ją zazdrośnie podejrzewałem, choćby o jej własną matkę. jeżeli tylko trochę się spóźniała, serce waliło mi w piersi, a ja czułem, iż umieram. W końcu Kasia mnie opuściła, nie wytrzymując codziennych przesłuchań: gdzie była, z kim, dlaczego. Raz wróciłem z pracy z małym szczeniaczkiem pod kurtką, żeby sprawić jej euforia zabawnym prezentem, ale w domu nikogo nie było, a na stole leżała kartka. Napisała w niej, iż odchodzi, choć bardzo mnie kocha. Podejrzenia zamęczyły ją tak bardzo, iż podjęła decyzję o rozstaniu. Prosiła o przebaczenie i błagała, by jej nie szukać… I oto, po 12 latach rozłąki, przypadkowo spotkałem ją w mieście, gdzie byłem w delegacji. Rozmawialiśmy długo i nagle przypomniałem sobie, iż mogę spóźnić się na autobus międzymiastowy. W końcu powiedziałem: – Przepraszam, ale muszę iść, już spóźniam się na mój kurs. Na to Kasia poprosiła: – Sławek, zrób mi proszę przysługę. Rozumiem, iż się spieszysz, ale dla tych wszystkich dobrych chwil między nami nie odmawiaj mi mojej prośby. Chodź ze mną do jednej instytucji, to dla mnie bardzo ważne i sama nie mogę tam wejść. Oczywiście się zgodziłem, ale zastrzegłem: „Tylko szybko!” Weszliśmy do jakiegoś dużego budynku i przez dłuższy czas przechodziliśmy z jednego skrzydła do drugiego. Wchodziliśmy i schodziliśmy po schodach, a wydawało mi się, iż minęło góra piętnaście minut. Obok przechodzili ludzie w różnym wieku: od dzieci, po staruszków. Wtedy choćby nie zastanowiło mnie, co dzieci i starzy robią w urzędzie. Myślami byłem tylko przy Kasi. W pewnym momencie weszła do jakiegoś pokoju i zamknęła za sobą drzwi. Zanim drzwi się zamknęły, spojrzała na mnie jakby na pożegnanie i powiedziała: – To takie dziwne, nie mogłam być ani z tobą, ani bez ciebie. Stałem przy drzwiach i czekałem, aż wyjdzie. Chciałem zapytać, co miała na myśli, ale nie wracała. Wtedy jakby się ocknąłem. Dotarło do mnie, iż muszę jechać, a tu stoję i spóźniam się na autobus! Rozejrzałem się i przeraziłem. Budynek był opuszczony, zamiast okien były dziury. Nie było schodów, tylko jakieś deski, po których z trudem zszedłem na dół. Na autobus spóźniłem się godzinę i musiałem kupić bilet na następny kurs. Gdy kupowałem bilet, usłyszałem, iż autobus, na który się spóźniłem, przewrócił się i wpadł do rzeki. Nikt nie przeżył. Dwa tygodnie później stałem pod drzwiami mojej byłej teściowej, którą odnalazłem dzięki spisowi mieszkańców. Pani Teresa powiedziała mi, iż Kasia zmarła 11 lat temu, rok po naszym rozwodzie. Nie uwierzyłem, sądziłem, iż matka Kasi bała się, iż znów zacznę ją prześladować. Poprosiłem, by pokazała mi jej grób i ku mojemu zaskoczeniu, zgodziła się. Po dwóch godzinach stałem nad pomnikiem, z którego uśmiechała się do mnie kobieta, którą kochałem całe życie i która w niewytłumaczalny sposób ocaliła mi życie…

Była żona…

To wydarzyło się dwa lata temu. Moja delegacja dobiegała końca i miałem wracać do domu, do Zabrza. Kupiwszy bilet na autobus, postanowiłem przespacerować się po mieście, bo miałem jeszcze trzy godziny zapasu. Na ulicy podeszła do mnie kobieta, którą od razu rozpoznałem.

To była moja pierwsza żona, z którą rozwiodłem się dwanaście lat wcześniej. Józefa niemal się nie zmieniła, może tylko jej twarz stała się nienaturalnie blada. Najwyraźniej ta niespodziewana rozmowa wzruszyła ją równie mocno jak mnie.

Kochałem Józefę z całych sił, do szaleństwa aż nadto, bo przez moją chorobliwą zazdrość musieliśmy się rozstać. Byłem zaborczy, bywało, iż byłem zazdrosny choćby o jej matkę. Wystarczyło, iż się spóźniła, a ja już czułem, jak serce wali mi w piersi, jakbym miał zaraz umrzeć.

W końcu Józefa nie wytrzymała codziennych wypytywań: gdzie była, z kim i dlaczego. Kiedyś wróciłem po pracy z małym szczeniaczkiem pod kurtką chciałem ją rozbawić takim prezentem. Ale w pokoju nikogo nie zastałem, tylko na stole leżała kartka.

W liście napisała, iż odchodzi, choć przez cały czas mnie kocha. Moje podejrzenia ją zniszczyły i musiała odejść. Prosiła o przebaczenie i błagała, żebym jej już nie szukał…

Teraz, po dwunastu latach, przypadkiem spotkałem ją w mieście, gdzie znalazłem się w sprawach służbowych. Rozmawialiśmy długo, aż zorientowałem się, iż mogę spóźnić się na autobus do Zabrza. W końcu zebrałem się na odwagę i powiedziałem:

Przepraszam, muszę już lecieć, bo spóźnię się na autobus.

Wtedy Józefa poprosiła:

Władziu, zrób mi tę przysługę. Wiem, iż się śpieszysz, ale dla wszystkiego, co nas łączyło, nie odmawiaj mi. Chodź ze mną do jednego biura, to dla mnie ważne, a sama nie potrafię tam wejść.

Zgodziłem się, choć zaznaczyłem: Ale szybko! Poszliśmy do dużego budynku i przez dłuższą chwilę kluczyliśmy z jednego skrzydła do drugiego. Schodziliśmy i wchodziliśmy po schodach, a mnie się wydawało, iż minęło najwyżej piętnaście minut. Mijali nas rozmaici ludzie od dzieci po bardzo wiekowych staruszków. Wtedy nie zastanawiałem się nad tym, co mogą tam robić dzieci i staruszkowie całą uwagę poświęcałem Józefie.

W pewnym momencie weszła do jakiegoś pomieszczenia i zamknęła za sobą drzwi. Zanim to zrobiła, spojrzała na mnie tak, jakby żegnała się po raz ostatni, mówiąc:

Jakie to dziwne, nie umiałam być ani z tobą, ani bez ciebie.

Stałem pod drzwiami i czekałem, aż wyjdzie. Chciałem ją zapytać, co miała na myśli, mówiąc to ostatnie zdanie. Ale nie wracała. Wtedy jakby oprzytomniałem przecież muszę zdążyć na autobus, a ja tu stoję i tracę czas!

Rozejrzałem się dookoła i… sparaliżował mnie lęk. Budynek, w którym byłem, okazał się opuszczonym gmachem. Zamiast szyb w oknach ziały wielkie dziury. Schodów nie było wcale, jedynie jakieś deski, po których z trudem zszedłem na dół.

Na autobus spóźniłem się o pełną godzinę. Musiałem kupić nowy bilet za 40 złotych. W kasie dowiedziałem się, iż autobus, na który się spóźniłem, przewrócił się i wpadł do Wisły. Nikt z pasażerów nie przeżył.

Dwa tygodnie później stanąłem pod drzwiami mojej byłej teściowej, którą odszukałem dzięki biuru meldunkowemu. Helena Zawadzka powiedziała mi, iż Józefa zmarła jedenaście lat temu, rok po naszym rozwodzie. Nie mogłem uwierzyć. Pomyślałem, iż pani Helena obawia się, iż znów zacznę szukać jej córki iż ciągle jestem taki sam jak kiedyś.

Poprosiłem, by pokazała mi grób Józefy. Ku mojemu zaskoczeniu zgodziła się bez wahania. Dwie godziny później stałem nad nagrobkiem. Ze zdjęcia uśmiechała się do mnie kobieta, którą kochałem całe życie. Kobieta, która w niewytłumaczalny sposób uratowała mi życie…

Czasem to, co wydaje się przypadkiem, jest w rzeczywistości opatrznością. Dopiero po latach zrozumiałem, iż miłość, choć nie zawsze przynosi nam szczęście, potrafi wciąż chronić choćby zza grobu.