Broda siwa, a dusza piękna
Wszystko mi kłamałaś! Kończę z tą naszą korespondencją. Jestem bardzo rozczarowany kobietami. Jak mogłaś przez tak długi czas udawać, kłamać? Chciałem się z tobą ożenić, a ty wszystko zniszczyłaś. Nie da się zaczynać wspólnego życia od kłamstw i braku zaufania. Żegnaj. Nie odpisuj mi, nie odpowiem. Twój były dżentelmen.
Takiego maila dostałam od Anglika. Z Konradem korespondowaliśmy prawie rok. Wszystko zmierzało do spotkania miałam jechać do niego, do Sheffield. Ale los chciał inaczej
Nie wyszło.
Wtedy miałam czterdzieści dziewięć lat. Od dawna byłam po rozwodzie. Mam dzieci i wnuki. Jeszcze raz chciałam w życiu poczuć się kobietą taką, która dla kogoś jest ważna, wyjątkowa. Czas leci, dzieci mają własne sprawy, swoje światy. Nie potrafiłam siedzieć sama w mieszkaniu i wspominać lepsze czasy można by tak sflaczeć do końca, dziergać na drutach szaliki po sto metrów, haftować krzyżykami pościel. Moje przyjaciółki poukładały sobie życia, są przy mężach, rodzinach.
Przejrzałam wszystkich wolnych facetów w pracy, ale żaden nie skradł mojego serca.
Pod wpływem koleżanki założyłam profil na portalu randkowym. Myślę sobie co mi szkodzi, może coś się odmieni.
Wypełniłam obszerną ankietę, dobrze siebie sprzedałam, wstawiłam korzystne zdjęcie. Siedziałam i czekałam na cud sama nie zaczepiałam mężczyzn, jak przystało na damę, pilnowałam swojego poziomu.
Po dwóch tygodniach znalazłam maila. Jedynego. Z bijącym sercem zaczęłam czytać wiadomość od Anglika, siedząc u siebie w Białymstoku.
No proszę Anglik, 59 lat, biznesmen, po rozwodzie, ma dwóch dorosłych synów. Na fotce: elegancki, zadbany dżentelmen, na tle pięknej, angielskiej rezydencji. Proponuje znajomość kto wie, może i ślub?
Już oczami wyobraźni widziałam to spokojne, szczęśliwe życie. Wystarczy napisać piękną odpowiedź Byłam tak szczęśliwa, iż nuciłam sobie pod nosem stare polskie piosenki. Już chciałam odpisać, iż się zgadzam, mogę przyjechać do Sheffield i brać ślub, ale się powstrzymałam napisałam, iż muszę się porządnie zastanowić, wiadomo, nie mogę się rzucać na pierwszą lepszą okazję.
Napisałam, iż mam wielu kandydatów i wszystkim nie sposób odpowiedzieć naraz. Konrad, niech się nie gniewa.
Konrad był bardzo taktowny, zrozumiał moje podejście. Odpisał, iż to zupełnie naturalne taka kobieta jak ja musiała podbić wiele serc, w tym jego własne. Unosiłam się kilka centymetrów nad ziemią po tych komplementach.
Szybko nasza korespondencja stała się bardzo szczera i bliska. Czułam, jakbyśmy byli stworzeni dla siebie szkoda tylko, iż życie rozrzuciło nas na dwa różne kraje. Konrad nazywał mnie Tajemniczą Różą, ja jego Moim dżentelmenem. Tak się przyzwyczaiłam do tych cudownych listów, iż nie wyobrażałam już sobie innego poranka bez nich. W myślach już mieszkałam z Anglikiem w tej jego wielkiej willi, przy kawie rano rozmawialiśmy o wszystkim. Coraz głębiej wchodziliśmy w tę znajomość i coraz bardziej byliśmy sobie bliscy.
Dzieciom powiedziałam: Niedługo wyjeżdżam, przekażę wam swoje mieszkanie, rzucam pracę. Moje dzieci (syn i córka) próbowały sprowadzić mnie na ziemię:
Mama, co ty wyprawiasz? Emerytura za pasem, a ty zamążpójście? To jest zupełny odlot. Komu tam jesteś potrzebna? Twój dżentelmen zaraz zdrowie straci, ciśnienie będzie mu skakać, w nocy do łazienki co chwilę Chcesz być służącą i opiekunką dla Anglika? Po czasie będzie marudził jak mucha jesienią. Nie pchaj się, mama, w takie rzeczy z obcokrajowcem.
Ale ich argumenty nic dla mnie nie znaczyły. Chciałam być damą, koniec kropka. Kupowałam nowe sukienki, zmieniłam fryzurę i sposób bycia. Już tylko czekałam na wizę. I właśnie wtedy dostałam ten oschły list od Konrada… Nie jesteś Tajemnicza Różą, zwykła kłamczucha, nie pisz więcej.
Nie wiedziałam, o co chodzi. Kiedy i w czym niby nakłamałam? Milion myśli przelatywało mi przez głowę, nie mogłam znaleźć odpowiedzi. Mimo wszystko napisałam Konradowi jeszcze jedno wyjaśniające pismo. Nie doczekałam się przez pół roku odpowiedzi.
Aż w końcu, kiedy już się pogodziłam, iż nic z tego, miałam choćby oddać mieszkanie dzieciom, przyszedł mail od Mojego dżentelmena:
Tajemnicza Różo, wybacz! Długo leżałem w szpitalu, byłem bliski śmierci, wszystko było niepewne i bardzo ciężkie. Nie chciałem cię martwić, więc powierzyłem nasze listy synowi, Oskarowi prosiłem go o uprzejmość. Ale on powiedział, iż to ty przerwałaś kontakt. Dlaczego?
Teraz już wyzdrowiałem i chcę cię przyjąć pod swój dach jako żonę!
Przeczytałam ten mail sto razy, aż się popłakałam. Co miałam mu napisać? Oczywiste dla mnie było jedno Oskar nie chce, żeby ojciec się żenił i to on wmówił mu te bzdury.
Pomyślałam, posmutniałam, i zdecydowałam nie odpisywać Konradowi. A co, jeżeli przyjadę do niego do Sheffield? Przecież ten Oskar na pewno by mi tam życia nie dawał a to do owsianki mi dosypie, a to ojcu nagada, czego nie trzeba. Konrad prędzej uwierzy synowi niż mnie. I po co mi ta cała szopka? Niech się Anglicy sami ze swoimi sprawami bawią rodzina, to rodzina.
A u mnie wnuki od września do szkoły idą, trzeba im trochę pomóc w czytaniu, w matematyce. I na działkę wypadałoby pojechać pomidory posadzić, trawę skosić, kwiatki podlać Swój kawałek ziemi najwartościowszy.
Odpocznę sobie od randek. Ile one człowiekowi energii potrafią wyssać! A czas i tak płynie nieubłaganie.
Dzień dobry, sąsiadeczko! Dawno pani nie było na działce. Tyle spraw czy może za mąż pani wyszła? zaczepił mnie na działce pan sąsiad, zaglądając mi w oczy.
Cześć, Nikodem! Wiesz co, już stęskniłam się za tobą. A ty to pewnie się już ożeniłeś, co? Może wpadniesz wieczorem na herbatę, tylko najpierw pomożesz narąbać drewna? Mam tyle rzeczy do opowiedzenia, iż nie uwierzysz
Ty, Aniu, jakbym miał żonę, to bym tu nie siedział i nie czekał cały rok na swoją pannę! odpowiedział z figlarnym uśmiechem.
Jak to rozumieć? doskonale wiedziałam, o co mu chodzi, ale co mi szkodzi się trochę podroczyć.
Aniu, wyjdź za mnie! Znamy się przecież od stu lat. Jak mówi stare powiedzenie, stare drzewo trzeszczy, ale żyje.
No to mam mój narzeczony ma brodę siwą, a duszę piękną.
Z Nikodemem jesteśmy szczęśliwym małżeństwem już siedem latPrzez chwilę stałam oszołomiona tym zaskakującym oświadczynami żaden list z Anglii, żaden szarmancki komplement nie wywołał u mnie takich rumieńców jak proste słowa Nikodema. Usłyszałam własny śmiech lekki i prawdziwy jak za dawnych lat. Spojrzałam na jego siwą, szczerą twarz przesłoniętą promieniami zachodzącego słońca i nagle wszystko wydało mi się jasne.
Miłość nie musi przychodzić z zamorskich rezydencji ani zaczynać się od wielkich słów. Czasem żyje tuż za płotem, podlewa swoje grządki, woła dzień dobry i nosi naręcza drewna, gdy zimny wiatr hula po działkach.
Wyciągnęłam rękę, a on bez słowa zacisnął ją mocno w swojej.
Może popatrzymy dziś na gwiazdy? szepnęłam.
Nikodem roześmiał się z ulgą.
Usiedliśmy razem na starych, ogrodowych krzesłach. Słodki zapach wieczoru wirował nam nad głowami, świerszcze zaczynały cicho koncert. Przez chwilę rozmyślałam o szalonych marzeniach i o tym, jak szczęście bywa czasem tuż obok, nieskomplikowane, ciche ale najprawdziwsze.
I wtedy zrozumiałam: nie trzeba jechać do Sheffield, by być czyjąś Tajemniczą Różą.
Czasem wystarczy po prostu otworzyć furtkę.
