boor
Brando
wiertło*
las/bór
dar
brand
bardo*
orb*
boor [gbur, cham] i KURTZ* prowadzą nas bezpośrednio od Marlona Brando.
Wyprowadzają nas. Pomiędzy ślady indywidualnych wspomnień i skojarzeń K.*. Od
czasu, gdy jako dziecko siedział przed telewizorem i patrzył na film „Młode lwy”
(którego fragmenty możemy oglądać tutaj i my), aż do czasu, gdy sam filmuje
dziecko biorące rozbieg i rzucające czarną kulę/piłkę. W górę.
K. przygląda się.
K. szuka go w swojej pamięci.
Słowo „boor” ze swoim literalnym znaczeniem wymusza na nas konkretność.
Podobną do takiej, jaką możemy emocjonalnie odczuć, słysząc „gbur/cham”.
Wymusza większe autootwarcie lub powoduje samozamknięcie. Wyjście.
Studiowanie postaci.
Szkice zawarte w różnych mediach.
Boor otacza nas przedmiotami/obiektami/śladami/śladami cyfrowymi. My obtaczamy
się przestrzenią boor. Obtaczamy Ją w naszej wyobraźni. Obtaczamy Ją w naszej
pamięci. Budujemy własne studium postaci w śladzie po kuli na ziemi, na ścianie
łodzi podwodnej, na ścianie bunkra, na powierzchni kuli czy w znikających śladach
po kulach w ciele ostatniej sceny filmu.
Obiekty/studia K. są „zbudowanymi gotowymi przedmiotami” („ready building”?),
które poprzez zmianę skali, unieruchomienie, ingerencję w strukturę, modyfikację,
itp., stają się dysfunkcjonalne. Tracą swoje podstawowe znaczenie. Są teraz
nosicielami śladów swoich nowych funkcji (nowej widoczności).
Też śladów Brando.
W podobny sposób zostają potraktowane sceny filmowe a odwrócenie i odtwarzanie
wsteczne jednej ze scen powoduje, iż postać Brando ulega filmowemu wskrzeszeniu.
boor > < osad > < czas
Istotnym elementem do odbioru i czytania KURTZA jest też „osad”.
Osad na powierzchni obiektów/przedmiotów eksponowanych w „boor”.
Osad w pamięci każdego z nas.
Osąd.
__________
*„K.” – Cezary Klimaszewski
*„orb” – (angielski) sfera, kula, artefakt przyjmujący często formę kolistą
*„boor” (flamandzki) – wiertło
*„bardo”– przejściowy stan pomiędzy śmiercią a narodzinami
*KURTZ – Walter E. Kurtz – postać grana przez Marlona Brando w filmie „Czas
apokalipsy” (Apocalypse Now) z 1979 roku.
Piotr Saran
