Asteriks. Podarunek Cezara. Tom 21 – recenzja komiksu. Być kobietą, być kobietą…

popkulturowcy.pl 9 godzin temu

Czas na kolejny tom klasycznej serii o przygodach niepokornych Galów. Czy Asteriks. Podarunek Cezara. Tom 21 to odsłona, która potrafi dorównać najlepszym częściom cyklu i dostarczyć solidnej porcji humoru oraz przygody? Czy raczej przykład tomu, który lepiej traktować jako ciekawostkę niż obowiązkową pozycję dla fanów?

Każdy rzymski legionista, któremu udało się przetrwać dwudziestoletnią służbę wojskową, dostawał od Juliusza Cezara niewielką posiadłość ziemską w podbitych krajach. Taki dar otrzymał również Romeomontekus, mimo iż jako nałogowy pijak i awanturnik nieustannie sprawiał problemy swoim przełożonym, a w dodatku obrażał samego Cezara. Czyżby władca Rzymu był nadzwyczaj wspaniałomyślny? A może raczej perfidnie mściwy – skoro w akcie darowizny zapisał żołnierzowi wioskę niezwyciężonych Galów w Armoryce! Romeomontekus jednak nie miał okazji się o tym przekonać, bo błyskawicznie sprzedał podarunek Cezara oberżyście Ortopediksowi. Gdy szczęśliwy nowy właściciel wraz z rodziną dociera do wioski, rozpoczyna się pełna zwrotów akcji przygoda, w której przyjaźń Asteriksa i Obeliksa zostanie poddana próbie…

-opis wydawcy

Pierwszy raz od bardzo dawna jestem zaskoczona dobrą okładką komiksu. Tak, dokładnie! Front wydawnictwa nie wygląda jak wycięte i niespójne elementy. Przedstawia po prostu głównych bohaterów, którzy są zaskoczeni oraz zniesmaczeni tym, co dzieje się w galijskiej wiosce. Widać, iż Uderzo od samego początku miał wizję na ten element, a co najważniejsze podczas pracy pozostała ona niezmienna.

Przechodząc do treści. Pierwsze kilka stron już było dla mnie niemałym zaskoczeniem. Ten wielki Cezar, poważny władca, robi komuś kawał!? Bardzo to do niego nie pasuje. Podejrzewam, iż w ten sposób autorzy chcieli pokazać, iż tak kreowany bohater to również człowiek z krwi i kości. Jednak mimo wszystko taka forma przedstawienia jego człowieczeństwa moim zdaniem do niego nie pasuje.

Najważniejszym aspektem całego komiksu są kobiety. Ich siła, sprawczość i urok zostają tu pokazane jako najważniejsze elementy wpływające na decyzje mężczyzn. Nie da się ukryć, iż to właśnie panie w dużej mierze przejmują kontrolę nad biegiem wydarzeń. Często podejmują decyzje, które realnie kształtują działania męskich bohaterów. Ta część wyraźnie akcentuje, iż za wieloma decyzjami, ambicjami i sukcesami stoją kobiece postacie, które nie są jedynie tłem dla wydarzeń, ale ich realnym motorem napędowym. Komiks w lekki, humorystyczny sposób podkreśla znane powiedzenie, iż za każdym wielkim mężczyzną stoi kobieta. Jednocześnie odwracając klasyczne role i pokazując, jak bardzo relacje między bohaterami mogą być dynamiczne i nieoczywiste.

A propos wodza, w końcu widzimy tę postać jako prawdziwego przywódcę osady. Przez poprzednie dwadzieścia tomów jego rola była raczej sygnalizowana niż realnie eksponowana, ograniczając się głównie do wzmianki, iż to on sprawuje władzę nad wioską. W praktyce jednak często można było odnieść wrażenie, iż to Asteriks wykazuje większą inicjatywę, odwagę i realny wpływ na losy mieszkańców. Dopiero ta część w bardziej wyraźny sposób oddaje Asparanoiksowi to, co jego, pokazując go nie tylko jako symbolicznego lidera, ale faktycznego wodza. Potrafi on stanąć na wysokości zadania i przejąć kontrolę nad sytuacją, gdy wymaga tego moment.

W tej odsłonie przygód Galów pojawia się wątek, który może budzić pewien dyskomfort, szczególnie patrząc na niego z dzisiejszej perspektywy. Obeliks, którego trudno już określić mianem młodzieńca, zostaje przedstawiony jako postać zauroczona znacznie młodszą dziewczyną. Czytając te fragmenty, można odczuć pewne zgrzytanie i niezrozumienie dla takiego poprowadzenia relacji między bohaterami. To element, który prawdopodobnie dekady temu nie budził większych kontrowersji. Jednak współcześnie może być odbierany znacznie bardziej krytycznie i nieswojo.

Ta część komiksu stanowi również pewnego rodzaju przerysowane spojrzenie na mechanizmy demokracji. dzięki czułych słówek, drobnych obietnic, przekupstwa oraz igrania z cudzymi uczuciami żony próbują doprowadzić do tego, by to ich małżonkowie objęli władzę. Całość przedstawiona jest w humorystyczny, lekko karykaturalny sposób, ale jednocześnie nie da się nie zauważyć pewnej refleksji ukrytej pod warstwą żartu. Pokazuje to, iż wpływy i decyzje rzadko są tak proste i czyste, jak mogłoby się wydawać. Jak widać, i jest to dość gorzka obserwacja, ten aspekt życia społecznego pozostaje w pewnym sensie niezmienny. Niezależnie od tego, czy mówimy o realiach sprzed dekad, czy o współczesności, mechanizmy wpływu, emocji i ukrytych motywacji wciąż odgrywają istotną rolę w podejmowaniu decyzji.

Koniec komiksu przynosi wielkie pojednanie w ramach obrony osady. Wszystkie wcześniejsze konflikty i nieporozumienia schodzą na dalszy plan, gdy pojawia się realne zagrożenie, które wymaga wspólnego działania. Mam wrażenie, iż autorzy chcieli w ten sposób pokazać, iż polityka, ambicje i chęć trzymania władzy w garści potrafią skutecznie przysłonić to, co naprawdę istotne. Dopiero w obliczu zagrożenia bohaterowie przypominają sobie o wspólnym celu i konieczności współpracy. Nadaje finałowi dość wyraźny, choć podany w lekkiej formie, morał.

Podsumowując, Asteriks. Podarunek Cezara. Tom 21 to komiks ukazujący różne społeczne problemy w lekkiej, humorystycznej formie. Pojawiające się wątki skłaniają do przemyśleń nad tym, co działo się dekady temu, ale również dotyczącej tego, jak pewne mechanizmy funkcjonują we współczesnym świecie. Mimo iż całość podana jest w przystępnej, często prześmiewczej formie, to pod powierzchnią żartu można dostrzec komentarz na temat relacji społecznych, władzy i ludzkich motywacji. Być może właśnie takie twory popkultury, mimo swojej lekkości, potrafią pełnić rolę małych lekcji o życiu i relacjach międzyludzkich, zostawiając czytelnika z prostą, ale istotną refleksją.