Rodrigo Sorogoyen po raz pierwszy nie próbuje trzymać widza za gardło. Nie buduje napięcia z gwałtownych zwrotów akcji ani z moralnych pułapek, które w jego wcześniejszych filmach zaciskały się z niemal matematyczną precyzją. "Natura miłości" jest znacznie bardziej podstępna: rozgrywa się na planie filmowym, ale kamera skierowana na aktorów okazuje się mniej interesująca od tej niewidzialnej, która nieustannie śledzi relację ojca i córki. Każda scena staje się próbą odpowiedzi na pytanie, czy człowiek może wyreżyserować własne odkupienie równie skutecznie, jak reżyseruje cudze emocje.
