Czasami mam ochotę zniknąć.
Zwłaszcza po rozwodzie z Antonim.
Uciec gdzieś daleko, od sąsiadów, od rodziny, od siebie samej.
Skryć się, odetchnąć, dać sercu ciszę.
W takich chwilach biorę książkę i koc.
Siadam na kanapie w nowym mieszkaniu.
Kupiłam je po podziale majątku.
Chciałam poczuć wolność.
Mój syn Waldek rzadko przychodzi.
Ma dwadzieścia pięć lat, pracę, przyjaciół.
Nie wymaga mojej uwagi, nie obciąża mnie.
Jestem mu za to wdzięczna.
Ale czasem czuję się bardzo samotna.
Siedem miesięcy temu wprowadziła się do mnie sąsiadka, Nadzieja.
Kobieta około trzydziestki, o silnym spojrzeniu.
Uśmiech miała łagodny, głos ciepły.
Szybko się zaprzyjaźniłyśmy.
Raz ona zapraszała mnie na kawę.
Innym razem ja ją na lampkę wina.
Jej życie nie było łatwe.
Dwa rozwody, poronienie, bezpłodność.
Gdy o tym mówiła, oczy jej wilgotniały.
Chciała dziecka, ale nie tylko.
Chciała też mężczyzny na dobre i na złe.
Mówiłam jej: „Nie czekaj na wielką miłość”.
„Znajdź dobrego człowieka, który zgodzi się być dawcą”.
„Najważniejsze jest dziecko, Nadziejo”.
„Mężczyźni przychodzą i odchodzą”.
Ona jednak była nieugięta.
Chciała miłości i macierzyństwa razem.
Na swoje imieniny zaprosiłam tylko Waldka.
Właśnie rozstał się z dziewczyną po trzech latach.
Wybrała kogoś starszego, bogatszego.
Starałam się go pocieszyć.
„Wszystko jeszcze przed tobą”, powtarzałam.
Nagle zadzwonił dzwonek.
W drzwiach stała Nadzieja z bukietem.
Zaprosiliśmy ją do stołu.
Śmialiśmy się cały wieczór.
Waldek został na noc.
Byłam szczęśliwa, iż się uśmiecha.
Minęły tygodnie.
Waldek zaczął przychodzić częściej.
Nadzieja, przeciwnie, trzymała się na dystans.
Zmieniła się jednak — spokojniejsza, lżejsza.
„Coś dobrego się dzieje?”, zapytałam.
Uśmiechnęła się tajemniczo.
„Może. Jeszcze za wcześnie, by mówić”.
Przyszedł Dzień świętego Walentego.
Rano zadzwoniła: „Trzymajcie kciuki, istotny dzień”.
Wieczorem wróciła z bukietem frezji.
Sama, bez mężczyzny.
Żal mi się jej zrobiło.
Po chwili zadzwonił domofon.
Otworzyłam — stał tam Waldek, a za nim Nadzieja.
Spojrzeli na siebie niepewnie.
Waldek odchrząknął i powiedział:
— Mamo… gratuluję. niedługo zostaniesz babcią.
Ugięły się pode mną nogi.
Ta Nadzieja? Moja sąsiadka, moja przyjaciółka?
Ta sama, której radziłam znaleźć dawcę?
A dawcą został mój syn.
Boże, do czego ja ją namówiłam.
Dwanaście lat różnicy — jak to przyjąć?
