Kasia odłożyła słuchawkę i poczuła, jak serce jej wali.
Nie mogła uwierzyć w to, co właśnie usłyszała od teściowej.
— Kasia, Tomek już ci powiedział? — zapytała Krystyna.
— Co miał mi powiedzieć?
— Będzie impreza. Ze dwadzieścia osób. Gotowanie zaczniemy wieczorem, ja przyjadę o szóstej.
— Wieczorem? U nas? Nikt mnie o to nie pytał.
— Czekaj, jeszcze nie skończyłam — przerwała teściowa. — Tomkowi wysłałam listę zakupów. Obiecał, iż kupi.
Kasia usiadła na krześle, bo nogi jej zmiękły.
To miało być ich mieszkanie, nie hotel dla Justyny.
Justyna, siostra Tomka, miała trzydzieści lat i dwa rozwody za sobą.
Za każdym razem winny był mąż — tak przynajmniej mówiła.
Krystyna od dziecka wpajała synowi jedną zasadę.
— Siostrze trzeba pomagać — powtarzała.
I Tomek pomagał, nie licząc kosztów ani czasu.
Czasem dawał pieniądze, gdy Justyna „tymczasowo” była bez pracy.
Czasem robił remont w jej wynajmowanym mieszkaniu.
Czasem po prostu woził jej rzeczy po kolejnym rozstaniu.
Potem Tomek się ożenił, a Kasia długo znosiła to w milczeniu.
Cierpliwość skończyła się, gdy Justyna piąty raz w roku pożyczyła ich samochód.
— Tomek, może już wystarczy? — powiedziała wtedy Kasia. — My też potrzebujemy auta.
— A co tam ważnego? Nie dojdziesz pieszo?
— Do działki moich rodziców? Nie. Mieli dla nas dwa wiadra ogórków.
— Słyszałem coś, ale rozumiesz… Justyna ma pilną sytuację.
— Jaką konkretnie?
— Nie wiem, ale ona bardziej potrzebuje.
— Nie, Tomek. Tym razem nie. Albo odmawiasz siostrze, albo kupujesz mi auto.
Mąż się zawahał, chciał choćby zadzwonić i odmówić.
Wtedy wtrąciła się Krystyna.
— Przez żonę porzucisz siostrę? Ona jest jedna!
I Tomek znowu ustąpił, mimo kłótni w domu.
Kiedyś nie rozmawiali kilka dni.
— Dlaczego milczysz? Uraziłaś się? — zapytał w końcu.
— Trzy dni ci zajęło, żeby to zauważyć?
— Nie rozumiem, o co ci chodzi.
— Twoja siostrzyczka zabrała cię na weekend. Miałeś tylko podwieźć, zostałeś dwa dni.
— A co? Napiliśmy się trochę. Był tam jej eks, normalnie gadaliśmy.
— Mogłeś zadzwonić.
— Ty też mogłaś.
— Dzwoniłam! Telefon był wyłączony. Nie wiedziałam, gdzie jest mój mąż.
— Nie wymyślaj — machnął ręką Tomek, bo akurat zadzwonił telefon.
Wyszedł z nim na balkon, dobrze wiedząc, iż żona nie zniesie kolejnej rozmowy z Justyną.
— Cześć, braciszku! Mam urodziny za dwa tygodnie. Trzydzieści lat!
— Czego chcesz?
— Chcę świętować u was! Macie duży salon.
— Może kawiarnia? Dołożę się.
— Oszalałeś? To jubileusz! Mam płacić za wynajem, gdy ty masz mieszkanie?
— Muszę pogadać z Kasią. To też jej dom.
— Za późno, już wszystkim powiedziałam. Zwolnijcie mieszkanie na ten wieczór.
Kasia stała w drzwiach balkonu i słyszała wszystko.
— Nie zwolnimy niczego — powiedziała spokojnie.
Tomek odwrócił się, zaskoczony jej twarzą.
— Kasia, to tylko jeden wieczór…
— Nie. To moje mieszkanie też. Nikt mnie nie pytał o zgodę.
Justyna coś krzyczała w słuchawce, ale Kasia wzięła telefon z ręki męża.
— Justyno, przykro mi. Impreza się nie odbędzie u nas.
Odłożyła telefon i spojrzała na Tomka.
— Wybieraj. Albo twoja siostra rządzi naszym domem, albo zaczynamy żyć własnym życiem.
Tomek milczał długo, po raz pierwszy naprawdę się zastanawiając.
Kasia nie czekała na odpowiedź — wiedziała, iż sama musi postawić granicę.














