Prime Video ma to do siebie, iż co jakiś czas "wyskakuje" z jakąś nową produkcją niczym królik z kapelusza. Nie prowadzi intensywnego marketingu jak konkurencja z platformy charakteryzującej się głośnym "tudum!" – nierzadko dorzuca nowe tytuły do biblioteki cichaczem, ku zaskoczeniu subskrybentów. I tak jak "Apokalipsa Z: Początek końca" była właśnie taką niespodzianką na Halloween 2024, tak w tym roku dzień przed świętem wszystkich dyń otrzymaliśmy sequel hiszpańskiego filmu o zombie apokalipsie. I o ile zaskoczenie i tym razem było podobne, o tyle wrażenia odbiorcze są jednak zauważalnie gorsze.
Za "Nowym Światem", kontynuacją nieźle przyjętej pierwszej części "Apokalipsy Z", ponownie stanął reżysersko-scenariopisarki duet Carles Torrens-Ángel Agudo. Ten pierwszy zbierał doświadczenie za kamerą wielu streamingowych seriali realizowanych dla Prime Video, Netflixa czy HBO (ma na koncie także pełnometrażowy horror "Schronisko"), drugi zaś najdłużej pracował przy… hiszpańskiej telenoweli "Amar es para siempre". Dla obu zatem historia o wybuchającej w Hiszpanii epidemii zombie była okazją do zmierzenia się z wyzwaniem o znacznie większej skali. W przypadku "Początku końca" nie mieli nic do stracenia: widzowie przyjęli nowy zombie movie bez większych oczekiwań, dlatego pozytywny odbiór "Apokalipsy Z" należało uznać za bezdyskusyjne zwycięstwo. Sequel natomiast musiał mierzyć się już z sukcesem pierwszej części, którą chwalono za wiarygodny sposób przedstawienia genezy wirusa i nawiązania do wciąż świeżego doświadczenia pandemii. Kiedy jednak twórcy porzucili opowieść o początkach zombieapokalipsy na rzecz rozbudowywania własnego "uniwersum", historia straciła większość atutów, które stanowiły o jej sile na samym początku.
Choć główny wątek pozostaje niezmieniony, "Apokalipsa Z: Nowy Świat" nie kontynuuje wydarzeń przedstawionych w pierwszej części w sposób bezpośredni. Wówczas bohaterem był Manel, któremu po wielu perturbacjach udaje się znaleźć na pokładzie helikoptera lecącego ze szpitala w Galicji w kierunku Wysp Kanaryjskich, jedynego bezpiecznego miejsca na terenie Hiszpanii. Jednym z jego towarzyszy w finale "Początku końca" był niejaki Pritchenko (José María Yazpik), który jest jednym z niewielu obsadowych wspólnych mianowników pomiędzy obiema częściami. "Nowy Świat" skupia się tym razem na Roberto (Carlos Alcaide), który w momencie wybuchu epidemii przebywał w kanaryjskim Las Palmas. W pierwszym odruchu bohater usiłował wrócić do kontynentalnej Hiszpanii, ale gdy rząd zamknął przestrzeń powietrzną, musiał zostać na Wyspach Kanaryjskich, gdzie gwałtownie został jednym z setek rekrutów zaciągających się do armii. Roberto jednak nie grzeszy roztropnością i spokojem, dlatego gwałtownie wpada w tarapaty. Za niesubordynację zostaje ukarany udziałem w straceńczej misji do Madrytu, gdzie na wojskowym lotnisku znajdują się zapasy niezbędne do przetrwania kanaryjskiego azylu.
Sequel "Apokalipsa Z" zamienia się zatem z zombie horroru o pandemicznym zacięciu w surwiwalowe kino akcji o zabarwieniu militarnym. Dużo mówi się tu o poczuciu misji i odpowiedzialności za towarzyszy broni, ale też o polityce i nieudolnym rządzie. "Nowy Świat" najbardziej jednak ustępuje pierwowzorowi pod względem atrakcyjności (osobowościowej, rzecz jasna, nie fizycznej) głównego bohatera. Manel w "Początku końca" był człowiekiem złamanym przez żałobę, który musiał odnaleźć w sobie chęć do walki o przetrwanie. Uczył się surwiwalowej mentalności, ale charakteryzował się przy tym silnym kręgosłupem moralnym. Roberto z "Nowego Świata" to postać całkowicie nieciekawa, nijaka, niepotrafiąca porwać za sobą widzów. Trudno kibicować misji z udziałem tak mało wyrazistego bohatera, przez co cała akcja drugiej części "Apokalipsy Z", choć niepozbawiona świetnie zrealizowanych, efektownych sekwencji, skazana jest na porażkę. Wśród miałkich dialogów pomiędzy Roberto a członkami jego jednostki, bardziej przypominającymi znane ze świata gier NPC-ki niż autentycznych bohaterów, widz szuka punktu zaczepienia i motywacji do zaangażowania się w tę historię – na próżno.
Pierwsza część "Apokalipsy Z" przemówiła do widzów nie tylko solidną (nawet o ile mało odkrywczą) realizacją konwencji zombie horroru, ale także wiarygodnym "backstory", w której każdy, kto przeżył pandemiczne lockdowny, mógł się łatwo odnaleźć. Sequel odszedł od sprawdzonej receptury, zmieniając bohatera (w czym odszedł od treści drugiego tomu powieści Manela Loureiro), co okazało się rozwiązaniem działającym na niekorzyść tej historii. Jako iż literacki pierwowzór liczy trzy tomy, prawdopodobnie za kilkanaście miesięcy doczekamy się także filmowego domknięcia trylogii. Liczę, iż twórcy wyciągną wnioski z odbioru "Nowego Świata" i powrócą do poziomu, którym wyróżniał się "Początek końca". Szkoda byłoby bowiem, gdyby dobrze rozpoczęta seria ostatecznie pozostawiła po sobie nienajlepsze wrażenie.
- Amazon Content Services LLC
Za "Nowym Światem", kontynuacją nieźle przyjętej pierwszej części "Apokalipsy Z", ponownie stanął reżysersko-scenariopisarki duet Carles Torrens-Ángel Agudo. Ten pierwszy zbierał doświadczenie za kamerą wielu streamingowych seriali realizowanych dla Prime Video, Netflixa czy HBO (ma na koncie także pełnometrażowy horror "Schronisko"), drugi zaś najdłużej pracował przy… hiszpańskiej telenoweli "Amar es para siempre". Dla obu zatem historia o wybuchającej w Hiszpanii epidemii zombie była okazją do zmierzenia się z wyzwaniem o znacznie większej skali. W przypadku "Początku końca" nie mieli nic do stracenia: widzowie przyjęli nowy zombie movie bez większych oczekiwań, dlatego pozytywny odbiór "Apokalipsy Z" należało uznać za bezdyskusyjne zwycięstwo. Sequel natomiast musiał mierzyć się już z sukcesem pierwszej części, którą chwalono za wiarygodny sposób przedstawienia genezy wirusa i nawiązania do wciąż świeżego doświadczenia pandemii. Kiedy jednak twórcy porzucili opowieść o początkach zombieapokalipsy na rzecz rozbudowywania własnego "uniwersum", historia straciła większość atutów, które stanowiły o jej sile na samym początku.
- Amazon Content Services LLC
Choć główny wątek pozostaje niezmieniony, "Apokalipsa Z: Nowy Świat" nie kontynuuje wydarzeń przedstawionych w pierwszej części w sposób bezpośredni. Wówczas bohaterem był Manel, któremu po wielu perturbacjach udaje się znaleźć na pokładzie helikoptera lecącego ze szpitala w Galicji w kierunku Wysp Kanaryjskich, jedynego bezpiecznego miejsca na terenie Hiszpanii. Jednym z jego towarzyszy w finale "Początku końca" był niejaki Pritchenko (José María Yazpik), który jest jednym z niewielu obsadowych wspólnych mianowników pomiędzy obiema częściami. "Nowy Świat" skupia się tym razem na Roberto (Carlos Alcaide), który w momencie wybuchu epidemii przebywał w kanaryjskim Las Palmas. W pierwszym odruchu bohater usiłował wrócić do kontynentalnej Hiszpanii, ale gdy rząd zamknął przestrzeń powietrzną, musiał zostać na Wyspach Kanaryjskich, gdzie gwałtownie został jednym z setek rekrutów zaciągających się do armii. Roberto jednak nie grzeszy roztropnością i spokojem, dlatego gwałtownie wpada w tarapaty. Za niesubordynację zostaje ukarany udziałem w straceńczej misji do Madrytu, gdzie na wojskowym lotnisku znajdują się zapasy niezbędne do przetrwania kanaryjskiego azylu.
- Amazon Content Services LLC
Sequel "Apokalipsa Z" zamienia się zatem z zombie horroru o pandemicznym zacięciu w surwiwalowe kino akcji o zabarwieniu militarnym. Dużo mówi się tu o poczuciu misji i odpowiedzialności za towarzyszy broni, ale też o polityce i nieudolnym rządzie. "Nowy Świat" najbardziej jednak ustępuje pierwowzorowi pod względem atrakcyjności (osobowościowej, rzecz jasna, nie fizycznej) głównego bohatera. Manel w "Początku końca" był człowiekiem złamanym przez żałobę, który musiał odnaleźć w sobie chęć do walki o przetrwanie. Uczył się surwiwalowej mentalności, ale charakteryzował się przy tym silnym kręgosłupem moralnym. Roberto z "Nowego Świata" to postać całkowicie nieciekawa, nijaka, niepotrafiąca porwać za sobą widzów. Trudno kibicować misji z udziałem tak mało wyrazistego bohatera, przez co cała akcja drugiej części "Apokalipsy Z", choć niepozbawiona świetnie zrealizowanych, efektownych sekwencji, skazana jest na porażkę. Wśród miałkich dialogów pomiędzy Roberto a członkami jego jednostki, bardziej przypominającymi znane ze świata gier NPC-ki niż autentycznych bohaterów, widz szuka punktu zaczepienia i motywacji do zaangażowania się w tę historię – na próżno.
- Amazon Content Services LLC
Pierwsza część "Apokalipsy Z" przemówiła do widzów nie tylko solidną (nawet o ile mało odkrywczą) realizacją konwencji zombie horroru, ale także wiarygodnym "backstory", w której każdy, kto przeżył pandemiczne lockdowny, mógł się łatwo odnaleźć. Sequel odszedł od sprawdzonej receptury, zmieniając bohatera (w czym odszedł od treści drugiego tomu powieści Manela Loureiro), co okazało się rozwiązaniem działającym na niekorzyść tej historii. Jako iż literacki pierwowzór liczy trzy tomy, prawdopodobnie za kilkanaście miesięcy doczekamy się także filmowego domknięcia trylogii. Liczę, iż twórcy wyciągną wnioski z odbioru "Nowego Świata" i powrócą do poziomu, którym wyróżniał się "Początek końca". Szkoda byłoby bowiem, gdyby dobrze rozpoczęta seria ostatecznie pozostawiła po sobie nienajlepsze wrażenie.
