Co łączy Znachora i doktora Łazarza? Być może tylko Leszek Lichota, a może jednak znaczenie więcej – da się to już sprawdzić na Netfliksie. Dziś na platformę trafiły wszystkie odcinki serialu "Znieczulenie", w którym aktor wciela się w doktora, o którym Bartek Czartoryski pisze: Temperament i niewyparzona gęba wreszcie sprowadzają na Dawida Łazarza wygnanie, bo po trudnej, niefortunnej operacji i kłótni z dyrektorem szpitala, który dyskusję kończy ze śliwą pod okiem, lekarz zostaje wyrzucony ze stołecznej kliniki. jeżeli też zastanawiacie się, ile w "Znieczuleniu" z "The Pitt", a może też ostatniego "SOR-u", autor odpowiada: Zwykle "Znieczulenie" sprawnie ucieka przed schematami seriali medycznych, pozwalając choćby zastanowić się, czy faktycznie nim jest.
Ciekawe?
Cała recenzję serialu "Znieczulenie" można już przeczytać na karcie serialu POD LINKIEM TUTAJ. A jej fragmenty zamieszczamy poniżej.
Na SOR-ze tylko znachor pomoże
autor: Bartosz Czartoryski
O fabule serialu autor recenzji pisze:
Abrakadabra, czary-mary, z SOR-u wyjdziesz zdrów i cały. Leszek Lichota zamienił co prawda znachorską koszulę i wędrowny kostur na kitel, ale magii mu to nie odjęło, przeciwnie, przez cały czas ma ręce, które leczą. Ale też, kiedy głowa gorąca, zaklęte palce granego przezeń genialnego neurochirurga potrafią zamknąć się w pięść. Temperament i niewyparzona gęba wreszcie sprowadzają na Dawida Łazarza wygnanie, bo po trudnej, niefortunnej operacji i kłótni z dyrektorem szpitala, który dyskusję kończy ze śliwą pod okiem, lekarz zostaje wyrzucony ze stołecznej kliniki. Rozzłoszczony, gnając przed siebie, do domu gdzieś pod Suwałkami, który pobudował niegdyś dla żony i syna, kiedy jeszcze wierzyli, iż się uda, Łazarz natyka się na tragiczny w skutkach wypadek kolejowy. Ocierając pot z czoła, ratuje, kogo się da, nie bacząc na poparzone ręce i potłuczone golenie. Tym zaskarbia sobie sympatię miejscowych i, niemalże okrzyknięty cudotwórcą, znajduje zatrudnienie w tamtejszym szpitalu. Poukładało się. Tyle iż nie.
I dalej:
Choć "Znieczulenie" korzysta ze sprawdzonej formuły fabularnej i gotowych szablonów charakterologicznych, począwszy od zazdrosnego ordynatora, przez atrakcyjną psychiatrkę, na upartym prokuratorze kończąc, robi z nich dobry użytek. A jednocześnie staje na głowie, aby jedynie prześlizgiwać się po tematach ważnych i ważniejszych, którymi są chociażby lekarska odpowiedzialność czy systemowe niewydolności. Serial adekwatnie nie rości sobie jednak pretensji do szerszych analiz, skupiając się prawie wyłącznie na historii indywidualnej. Slalom ten zresztą całkiem nieźle "Znieczuleniu" wychodzi. Przede wszystkim dzięki rzeczonemu Lichocie, który gra na ciągłym nerwie, powłócząc kasandrycznym spojrzeniem. Łazarz to typ nieprzyjemny, może choćby i egotyczny, ale trudno odmówić mu racji: faktycznie mało kto za nim nadąża. A przy tym to facet połamany emocjonalnie, z jednej strony potrafiący z zawiązanymi oczyma wykonać operację na otwartym mózgu, z drugiej kompletny społeczny analfabeta, mający trudności z odczytaniem drugiego człowieka.
Cała recenzja serialu "Znieczulenie" dostępna jest POD LINKIEM TUTAJ.
Ciekawe?
Cała recenzję serialu "Znieczulenie" można już przeczytać na karcie serialu POD LINKIEM TUTAJ. A jej fragmenty zamieszczamy poniżej.
recenzja serialu "Znieczulenie"| Netflix
Na SOR-ze tylko znachor pomoże
autor: Bartosz Czartoryski
O fabule serialu autor recenzji pisze:
Abrakadabra, czary-mary, z SOR-u wyjdziesz zdrów i cały. Leszek Lichota zamienił co prawda znachorską koszulę i wędrowny kostur na kitel, ale magii mu to nie odjęło, przeciwnie, przez cały czas ma ręce, które leczą. Ale też, kiedy głowa gorąca, zaklęte palce granego przezeń genialnego neurochirurga potrafią zamknąć się w pięść. Temperament i niewyparzona gęba wreszcie sprowadzają na Dawida Łazarza wygnanie, bo po trudnej, niefortunnej operacji i kłótni z dyrektorem szpitala, który dyskusję kończy ze śliwą pod okiem, lekarz zostaje wyrzucony ze stołecznej kliniki. Rozzłoszczony, gnając przed siebie, do domu gdzieś pod Suwałkami, który pobudował niegdyś dla żony i syna, kiedy jeszcze wierzyli, iż się uda, Łazarz natyka się na tragiczny w skutkach wypadek kolejowy. Ocierając pot z czoła, ratuje, kogo się da, nie bacząc na poparzone ręce i potłuczone golenie. Tym zaskarbia sobie sympatię miejscowych i, niemalże okrzyknięty cudotwórcą, znajduje zatrudnienie w tamtejszym szpitalu. Poukładało się. Tyle iż nie.
I dalej:
Choć "Znieczulenie" korzysta ze sprawdzonej formuły fabularnej i gotowych szablonów charakterologicznych, począwszy od zazdrosnego ordynatora, przez atrakcyjną psychiatrkę, na upartym prokuratorze kończąc, robi z nich dobry użytek. A jednocześnie staje na głowie, aby jedynie prześlizgiwać się po tematach ważnych i ważniejszych, którymi są chociażby lekarska odpowiedzialność czy systemowe niewydolności. Serial adekwatnie nie rości sobie jednak pretensji do szerszych analiz, skupiając się prawie wyłącznie na historii indywidualnej. Slalom ten zresztą całkiem nieźle "Znieczuleniu" wychodzi. Przede wszystkim dzięki rzeczonemu Lichocie, który gra na ciągłym nerwie, powłócząc kasandrycznym spojrzeniem. Łazarz to typ nieprzyjemny, może choćby i egotyczny, ale trudno odmówić mu racji: faktycznie mało kto za nim nadąża. A przy tym to facet połamany emocjonalnie, z jednej strony potrafiący z zawiązanymi oczyma wykonać operację na otwartym mózgu, z drugiej kompletny społeczny analfabeta, mający trudności z odczytaniem drugiego człowieka.
Cała recenzja serialu "Znieczulenie" dostępna jest POD LINKIEM TUTAJ.
"Znieczulenie" – zobacz zwiastun
