Zaprosiłam ojca pod swój dach – teraz żałuję każdej minuty. — Tato, skąd te nowe ozdoby? Okradłeś …

Sama sobie na głowę napytałam

Tata, co to za nowe dekoracje? Okradłeś sklep z antykami czy co? Zofia spojrzała podejrzliwie na białą, szydełkową serwetę leżącą na jej komodzie. choćby nie wiedziałam, iż jesteś fanem rzeczy z epoki prababci. Twój gust, no przepraszam, jak u babci Stasi…

Oj, Zosieńko, a czemu bez zapowiedzi? Władysław Kowalski wyszedł z kuchni, z miną nieco zaskoczoną. My… to znaczy ja, wcale cię nie oczekiwałem…

Tata ewidentnie silił się na entuzjazm, ale miał minę dzieciaka złapanego na kradzieży piernika.

No, widzę, iż cię tu nie było w planach mruknęła Zofia, marszcząc brwi, i ruszyła do salonu, gdzie czekały kolejne atrakcje. Tato… Skąd to wszystko? Co się tu wyprawia?

Zofia nie poznawała swojego mieszkania.

Kiedy dostała je w spadku po babci Stasi, wyglądało jak muzeum PRL-u: meblościanka, telewizor z kineskopem na obdrapanej szafce, grzejniki pamiętające Gierka, tapety odłażące z wilgotnych ścian… Ale to było jej własne gniazdko.

Zdążyła już trochę odłożyć, więc urządziła remont na wypasie, ale bez szaleństw styl skandynawski: jasne kolory, minimum mebli, za to mnóstwo światła. Zofia z czułością dobierała zasłony, dywaniki, poduszki w pastelach Chciała, żeby jej dwupokojowe było po prostu miłe i przestronne.

A teraz? Zamiast grubych zasłon od Ikei wisiał najzwyklejszy tiul z marketu. Kanapa z Wrocławia przykryta była syntetycznym kocem w groźnego tygrysa. Na stoliku stała plastikowa wazonika z odblaskowymi sztucznymi różami.

To jednak był tylko początek koszmaru. Najgorsze były zapachy. Z kuchni dochodziło syczenie smażonej ryby i, o zgrozo, dym papierosowy. A przecież tata nie palił…

Zosieńko, rozumiesz… mruknął w końcu Władysław. Jest sprawa Ja nie mieszkam tu sam. Miałem ci powiedzieć wcześniej, ale zawsze coś

Jak to nie sam?! Zofia osłupiała. Tato, przecież ustaliliśmy…

Zosiu, zrozum, po twojej mamie moje życie się nie skończyło, nie będę wiecznie siedział sam, już emerytury choćby nie dostaję. Też mam prawo do szczęścia!

Zofia zaliczyła zawieszenie systemu. Jasne, tata ma prawo do miłości. Ale w jej mieszkaniu?

Rok temu rodzice się rozstali. Mama przyjęła zdradę taty z ulgą, jakby pozbyła się balastu, więc rzuciła się w rozwój osobisty i kursy haftu ze znajomymi. Smucić się zwyczajnie nie miała kiedy.

Tata natomiast przeżył dramat. Wrócił do przedmałżeńskiego lokalu i był w szoku. Przez dziesięć lat wynajmował mieszkanie studentom, potem ostatni lokator zasnął z papierosem w ręku. Brakowało grosza na remont, więc tata po prostu o wszystkim zapomniał. Sprzedać nie chciał z ostrożności, ale mieszkać tam to już nie.

Mówiąc prosto, było tam straszniej niż w polskim horrorze: okopcone ściany, wybite okna, grzyb na parapecie… Raczej krypta niż M-2.

Och, Zosiu, nie wiem, jak tu przeżyję użalał się tata. Przebywać tam to szaleństwo, na zimę remontu nie zrobię, pieniędzy tyle nie mam. Zmarznę, trudno Może tak ma być.

Zofia nie wytrzymała. Nie mogła pozwolić, żeby ojciec mieszkał jak w ruinie. Co jak się coś stanie? Tym bardziej, iż jej mieszkanie stało nieużywane niedawno wyszła za mąż i przeprowadziła się do męża Macieja. Po akcjach taty z wynajem mieszkania w ogóle ją nie bawił.

Tato, zamieszkaj póki co u mnie zaproponowała. Wszystko na miejscu, ciepło. Prawie hotel! Zrób remont powoli, potem wrócisz. Tylko jedno: żadnych gości.

Naprawdę mogę? Tata aż zbaraniał. Zosieńko, jesteś aniołem! Ratujesz mi życie! Obiecuję, będzie cisza i spokój jak makiem zasiał.

Spokój. Ta…

Gdy Zofia przypominała sobie ich rozmowę, drzwi łazienki rozwarły się, wypuszczając obłok pary. Z łazienki z wdziękiem wyszła kobieta około pięćdziesiątki, odziana w jej własny, ulubiony, frotowy szlafrok. Teraz z trudem opinał spore kształty nieznajomej.

O, Władziu, mamy gościa? zapytała swoim basem kobieta i rzuciła pobłażliwy uśmieszek. No mogłeś uprzedzić, bo jestem w domowym stroju.

A kim pani niby jest? Zofia zmierzyła ją spojrzeniem. I czemu ma pani mój szlafrok?

Jestem Ludmiła, ukochana twojego tatusia. Co się tak denerwujesz? Szlafrok wisiał bez celu, więc pożyczyłam.

Zofii aż puls zaczęło stukać w skroni.

Proszę natychmiast zdjąć wysyczała.

Zosia! tata próbował załagodzić atmosferę, ustawiając się między nimi. Nie zaczynaj jazdy Ludmiłka tylko

Ludmiłka tylko sobie założyła cudze rzeczy w cudzym domu! przerwała mu Zofia. Tato, czy ty w ogóle masz rozum? Przyprowadziłeś tu swoją narzeczoną i pozwalasz jej buszować w moich rzeczach?!

Ludmiła demonstracyjnie przewróciła oczami i rzuciła się ciężko na koc z tygrysem w salonie.

Ale z ciebie buc oznajmiła. Ja to bym cię wychowała pasem, mimo wieku. Jak ty się zwracasz do ojca? To jego prywatna sprawa, z kim mieszka. Nic ci do tego, bąblu.

Zosia zaniemówiła. Obca baba w jej mieszkaniu poucza ją, jak dzieciaka na boisku.

Nic mi do tego? wzruszyła ramionami. Oczywiście, dopóki nie włamie się do mojego domu.

Do twojego? Ludmiła podniosła brwi i spojrzała na Władysława.

Tata stał przy ścianie, podciągnął ramiona pod brodę i miotał przestraszonym wzrokiem od najeżonej córki do zuchwałej partnerki. Marzył pewnie, iż burza sama przejdzie, ale niestety, prognozy zdecydowanie się pogorszyły.

Uznam, iż tata nie wspomniał pani o pewnym fakcie? zimno uśmiechnęła się Zofia. No to ja powiem. Tata tutaj jest gościem. Ta kawalerka jest moja, zaczynając od patelni, kończąc na firankach wszystko kupione z moich pieniędzy. Dałam mu lokum na czas remontu, ale nie po to, by sprowadzał swoje sympatie.

Ludmiła poczerwieniała jak barszcz.

Władek?! jej głos zrobił się lodowaty. Co ona gada? Przecież mówiłeś, iż to twoje mieszkanie! Okłamałeś mnie?!

Tata niemal wtopił się w tapetę ze wstydu.

No… Ludmiłko, nie tak to mówiłem. Źle mnie zrozumiałaś zaczął się tłumaczyć. Mam swoje mieszkanie, ale nie to. Nie chciałem cię zanudzać szczegółami.

Zanudzać?! Super, teraz przez ciebie mam wykład od jakiejś smarkuli!

Zofii skończyła się cierpliwość.

Wynocha powiedziała cicho.

Co? Ludmiła aż się zakrztusiła.

Wynocha. Oboje. Daję wam godzinę. Potem idę na policję. Zaprosiłam cię, ale nie po to, by zrobić z mieszkania hotel.

Zofia ruszyła do drzwi, ale Władysław w końcu odlepił się od ściany i podbiegł do córki.

Córeczko! Wywalasz własnego ojca na bruk? Przecież wiesz, jak tam wygląda! Tam można w łeb dostać! lamentował. Tam zmarznę!

Złapał ją za rękaw i serce Zofii zadrżało. Dziecięce wspomnienia, poczucie winy, żal do zmęczonego taty… W gardle ścisnęła gula.

Ale wtedy spojrzała na Ludmiłę.

Siedziała z nogą na nodze, w jej szlafroku, z twarzą pełną pogardy. I po wszystkim. Gdyby złagodniała, jutro by zamieniła zamki i tapety po swojemu.

Tato, jesteś dorosły. Wynajmij mieszkanie powiedziała twardo, wyciągając rękę. Sam sobie winien. Ustalaliśmy, iż będziesz sam, a ty przyniosłeś tu nieproszone towarzystwo, pozwoliłeś jej przebrać się w moje rzeczy, zasyfiłeś wszystko…

No, udław się tym swoim mieszkaniem! przerwała Ludmiła. Chodźmy, Władek. Nie żebrz przed gówniarą. Wychował niewdzięczną…

Po pół godziny pakowania sprawa się rozwiązała. Tata wyszedł, skulony jak bezdomny jamnik po deszczu. Zofii na całe życie zostało wspomnienie tego zbolałego spojrzenia. Ale wytrzymała, ani drgnęła.

Gdy tylko wyszli, otworzyła wszystkie okna, żeby wygonić zapach ryby, papierosów i tanich perfum. Potem wrzuciła szlafrok, koc i całą wyprawkę Ludmiły do śmietnika. Następnego dnia wezwała porządnych panów od sprzątania i ślusarza nie chciała mieć śladów po tej pani, choćby w powietrzu.

Minęły cztery dni.

W mieszkaniu Zofii zapanował porządek. Żadnych sztucznych kwiatów, zero smrodów. Co prawda mieszkała na stałe z Maciejem, ale poczuła ulgę jak po udanym sprzątaniu na Wielkanoc.

Z tatą nie rozmawiała. Czwartego dnia zadzwonił sam.

Halo? odebrała po chwili.

No i co, Zosiu tata zaczął lekko zalanym głosem. Zadowolona? Jesteś szczęśliwa? Ludmiła mnie rzuciła. Po prostu sobie poszła…

Ależ nie do wiary! parsknęła Zofia. Niech zgadnę stało się, jak zobaczyła twoje prawdziwe mieszkanie i ogarnęła, ile tam roboty?

Tata zaczął pochlipywać.

No… Postawiłem kaloryfer, spałem na dmuchanym materacu. Wytrzymała trzy dni… Mówi, iż jestem żebrak i oszust. Spakowała walizki, pojechała do siostry. Jedna wielka pomyłka My się przecież kochaliśmy, Zosiu!

Ta, wielka miłość Ty chciałeś tylko wygodne łóżko, ona też. Po prostu się przeliczyliście, tyle w temacie.

Zapadła cisza, tata ewidentnie miał w zanadrzu drugą rundę.

Źle mi tu samemu, córuś wyrzucił w końcu. Trochę straszno Mogę wrócić? Będę sam, przysięgam!

Zofia spuściła wzrok. Tata siedział teraz gdzieś w ruderze, w zimnie. Tylko iż sam sobie na to wszystko zapracował: najpierw zdradził mamę, potem okłamał ją, potem nawkręcał Ludmile.

Tak, żal jej było taty. Ale wiedziała, iż litość tylko pogrąża obie strony.

Nie, tato. Nie wpuszczę cię odpowiedziała. Wynajmij ekipę, zrób remont. Naucz się żyć w tym, co sam zafundowałeś. Jedyne co mogę polecę ci porządnych fachowców. Potrzebujesz pisz.

Odłożyła słuchawkę.

Brutalne? Może. Ale Zofia już nie miała siły wywabiać plam z szlafroka i duszy. Niektórych plam nie da się sprać można ich po prostu nie wpuszczać do swojego życia.