Włożyłam klucz do zamka.
Od razu poczułam, iż coś jest nie tak.
Mieszkanie nie było puste.
Z kuchni dobiegały głosy.
Jeden męski, drugi kobiecy, starszy.
Teściowa znowu zawitała z wizytą.
Skrzywiłam się mimowolnie.
Nasze relacje były napięte.
Niby uprzejme, ale pełne wymówek.
Nie miałam ochoty na spotkanie.
Postanowiłam wyjść na spacer.
Niech sobie posiedzą i pójdą.
Zrobiłam krok w korytarz i zastygłam.
Usłyszałam rozmowę męża z matką.
Coś w ich tonie mnie zaniepokoiło.
Nasłuchiwałam, wstrzymując oddech.
To, co dotarło do moich uszu, wprawiło mnie w osłupienie.
— Nic się nie martw, niedługo Jadzia zgodzi się na działkę — mówił spokojnie Dariusz.
— Najważniejsze, żeby była na ciebie — dodała teściowa.
Uniosłam brew. Serio?
— Nie wiem, jak ją przekonać, ale pomyślę.
— A jeżeli się nie uda, kupimy w małżeństwie, podzielimy się.
— Jej mieszkanie w razie rozwodu zostanie jej. To niesprawiedliwe.
— Już dwa lata mieszkamy u mnie, ja też coś powinienem dostać.
Zrobiło mi się zimno. Jaki rozwód?
— Oczywiście, też tak uważam — odpowiedziała teściowa.
— Wtedy z Marysią będziesz mógł wziąć coś większego.
Jaka Marysia?
— Spoko. Oczywiście, naciska, żebym się gwałtownie rozwiódł.
— Ale tłumaczę jej, iż trzeba poczekać.
— Kupimy działkę, od razu złożę papiery.
— Jadzi powiem, iż pieniądze na moim koncie są bezpieczniejsze.
— Przekonam ją, żeby wszystko przelała. Jest taka ufna.
Wpiłam się w ścianę. W uszach dzwoniło.
Przed oczami przewinęło się wszystko.
Od pierwszego spotkania po ostatnią wizytę w agencji.
Chciałam zrobić mu niespodziankę.
Sprzedać swoje mieszkanie, kupić działkę.
Tort, który kupiłam po drodze, wciąż stał w torbie.
Mama miała rację. Nie sprzedawać.
Mieszkanie to moja ochrona.
W milczeniu poszłam do sypialni.
Wyciągnęłam walizkę, zaczęłam pakować rzeczy.
Po chwili w drzwiach stanął Dariusz.
— Jadzia? Już jesteś? Co robisz?
— Co robię? — głos mi drżał. — Mieszkanie chcieliście na ciebie przepisać, tak?
— No to chrzanić to!
— Remont robiłam za swoje, mam wszystkie faktury!
— Wszystko, co kupiliśmy, podzielimy. To był prezent, który się skończył.
Teściowa, usłyszawszy mój ton, natychmiast się wycofała.
Dariusz zaczął się kręcić, bełkotać, zaprzeczać.
Było już za późno.
I wtedy przypomniałam sobie wszystko od początku.
Kiedy skończyłam dwadzieścia lat, rodzice podarowali mi kawalerkę.
„To twoja podpora — mówiła mama. — Nigdy jej nie sprzedawaj.”
„Niech zawsze masz dokąd wrócić.”
Wtedy wydawało się to przesadą.
Teraz każde słowo brzmiało jak przepowiednia.
Z Darkiem poznaliśmy się rok po studiach.
Zakochałam się, zaczęliśmy mieszkać razem.
Nalegał, żebym się wprowadziła do niego.
„Mężczyzna powinien wprowadzać kobietę do swojego domu.”
Wyrzuciłam swoje mieszkanie, pieniądze dzieliliśmy.
Część na wspólne wydatki, część na oszczędności.
Potem był ślub.
Pieniądze od gości poszły na remont u Darka.
Mama znów się martwiła. Po co inwestować w cudze?
Machnęłam ręką: „Przecież tu mieszkam.”
Potem nastąpił zastój.
Darek stał się chłodniejszy, rozdrażniony, wracał późno.
A potem, jakby na komendę, znów był czuły.
Kwiaty, komplementy, miłe słowa.
I rozmowy o działce, świeżym powietrzu, grillach.
Delikatnie naciskał: „Twoja to kawalerka.”
„Potem kupimy coś większego, a teraz potrzebna jest działka.”
Już prawie się zgodziłam. Chciałam go ucieszyć.
Poszłam do agenta w weekend, kupiłam tort.
Ale wróciłam i usłyszałam wszystko.
Mąż i jego matka już planowali moje pieniądze.
Planowali mój rozwód, moją stratę.
Zapakowałam ostatnią koszulę i zamknęłam walizkę.
Teściowa cicho wyszła z mieszkania.
Dariusz stał w drzwiach, blady, bez słów.
Spojrzałam na niego ostatni raz.
Żadnej działki nie będzie.









