Jako mała dziewczynka zamiast bawić się lalkami, „operowałam” pluszowe misie. Lata wyrzeczeń, nieprzespane noce nad książkami do anatomii, mordercze dyżury – to wszystko było warte chwili, w której po raz pierwszy założyłam stetoskop jako lekarz. Czułam, iż jestem na adekwatnym miejscu.
Wtedy w moim życiu pojawił się Adam. Inteligentny, czarujący, odnoszący sukcesy architekt. Wydawało się, iż rozumie moją pasję. Kibicował mi, gdy zdawałam specjalizację z kardiochirurgii, przynosił kawę do szpitala po nocnym dyżurze. Był mężczyzną moich marzeń. Tak przynajmniej myślałam, dopóki na naszych palcach nie zalśniły obrączki.
Zmiana nie nastąpiła nagle, ale sączyła się jak trucizna. Najpierw były drobne uwagi: „Znowu wracasz po nocy?”, „Twoi pacjenci są ważniejsi od wspólnej kolacji?”. Potem zaczęły się ciche dni, gdy zostawałam na dodatkowym dyżurze, by uratować kogoś na bloku operacyjnym.
Wszystko pękło wczorajszego wieczoru. Wróciłam do domu po dwunastu godzinach operacji, wyczerpana fizycznie i emocjonalnie. Adam siedział w salonie z kamienną twarzą. Na stole nie było kolacji, była tylko lodowata cisza.
– Dość tego, Julia – zaczął, nie wstając z fotela. – Chcę mieć żonę w domu, a nie gościa, który wpada tu tylko się przespać. Chcę rodziny, dzieci, normalnych świąt, a nie czekania, aż skończysz szyć czyjeś serce.
– Adam, wiedziałeś, kim jestem, zanim się pobraliśmy – odparłam, czując, jak serce podchodzi mi do gardła. – Medycyna to nie tylko praca, to część mnie.
Wtedy wstał i spojrzał na mnie z wyższością, której wcześniej nie znałam.
– To wybieraj. Albo składasz wypowiedzenie i zajmujesz się naszym wspólnym życiem, albo ja odchodzę. Nie będę drugim mężem po twoim szpitalu. Daję ci tydzień na decyzję. Albo będziesz panią domu, albo zostaniesz sama ze swoimi pacjentami.
Zamurowało mnie. Patrzyłam na człowieka, którego kochałam, i nie mogłam uwierzyć, iż żąda ode mnie amputacji połowy mojej duszy. Przez lata budowałam swoją tożsamość, ratowałam życia, poświęcałam wszystko, by być tu, gdzie jestem. A on chciał to wszystko zamienić na ciszę domowego ogniska, w którym byłabym tylko ozdobą.
Dziś rano poszłam do pracy. Patrzyłam na moich pacjentów i na ręce, które potrafią przywracać życie. Wyszłam na szpitalny taras i dotknęło mnie jedno, bolesne olśnienie: mężczyzna marzeń nigdy nie kazałby mi wybierać między miłością a marzeniem. Prawdziwa miłość nie buduje więzienia z cudzych pasji.
Tydzień jeszcze nie minął, ale ja już znam odpowiedź. jeżeli Adam nie potrafi kochać lekarki, to znaczy, iż nigdy nie kochał Julii. Moje serce może boleć po rozstaniu, ale serca moich pacjentów wciąż potrzebują moich dłoni. I to jest jedyne powołanie, któremu nigdy nie sprzeniewierzę.
