Kto to jest?
Telefon Dariusza leżał na kuchennym blacie ekranem do góry, a Katarzyna zdążyła przeczytać wiadomość, zanim jeszcze zorientowała się, co robi. Tęsknię za Tobą, mój kochany. Serduszko. Całus. I nieznane imię Jadwiga.
Dariusz odwrócił się gwałtownie od ekspresu do kawy, w jego oczach przebiła się chwila nie strach, a irytacja. Szybka, ukryta za maską lekko rozdrażnionego oblicza.
Przeglądasz mój telefon?
Sam się rozświetlił. Katarzyna podniosła telefon, odblokowała ekran znajomym ruchem. Znali swoje hasła. Kto to jest, ta Jadwiga?
Dariusz odwrócił się i nacisnął przycisk przy ekspresie.
Koleżanka.
Koleżanka pisze Ci tęsknię, mój kochany?
Katarzyna przewijała konwersację, a palce stawały się lodowate przy każdym kolejnym komunikacie. Zdjęcia. Wiadomości głosowe. Plany weekendowe, które Dariusz rzekomo spędzał na konferencji w Gdańsku. Żarty, które rozumieli tylko we dwoje. Najstarsza wiadomość z marca. Teraz jest wrzesień. Pół roku. Sześć miesięcy. Sto osiemdziesiąt dni, kiedy gotowała mu śniadania, czekała po pracy, snuła plany urlopu i wierzyła, iż są szczęśliwi.
Dario, to już pół roku czatu.
Ekspres zamilkł. Dariusz wziął kubek, wypił łyk, a Katarzyna z pewnym dystansem zauważyła, iż mąż jest zupełnie spokojny.
Kat, nie zaczynaj.
Nie zaczynać? patrzyła w Dariusza, szukając w jego twarzy choćby cień skruchy czy zakłopotania. Nic. Tylko zmęczenie człowieka, którego odciągnięto od porannej kawy.
Przez pół roku mnie zdradzasz i mam milczeć?
Dariusz położył kubek, położył dłoń na twarzy.
Słuchaj, trudno to wyjaśnić. Pogadamy wieczorem, spóźniam się.
Wybrał się. Chwycił teczkę, pocałował ją w policzek zwyczajnym ruchem i wyszedł. Drzwi zamknęły się z cichym kliknięciem, a Katarzyna stanęła pośrodku kuchni.
Wciąż przewijała wiadomości, szukając wyjaśnienia. Może to żart? Może coś nie zrozumiała? Fotografie nie kłamały Dariusz i nieznajoma blondynka w restauracji, przy nabrzeżu, w czyimś mieszkaniu. Selfie z takimi samymi uśmiechami i splecionymi palcami.
Kat próbowała przypomnieć sobie, kiedy wszystko się popsuło. Poranne rozmowy. Wspólne kolacje. Plany kupna większego mieszkania, może psa. Nic nie zapowiadało kłopotów. Absolutnie nic.
Albo po prostu nie chciała widzieć?
Anna wpadła do mieszkania czterdzieści minut po telefonie, wtoczyła się z torbą rogalików i usiadła naprzeciwko na podłokietniku kanapy.
Opowiadaj.
Katarzyna szarpała się, przeskakując od faktów do emocji i z powrotem. Anna słuchała w ciszy, a jej twarz stawała się coraz poważniejsza.
Nie rozumiem Katarzyna po raz dziesiąty przejechała palcami po włosach. Wszystko było super. Byliśmy szczęśliwi. Skąd to w ogóle wzięło się tak nagle?
Anna chwilę się wstrzymała, potem zapytała ostrożnie:
Kat, naprawdę nic nie zauważyłaś? Wcale nic?
Co miałabym zauważyć? Wracał do domu, jedliśmy razem, w weekendy wyjeżdżaliśmy za miasto. Normalna rodzina!
Dobra. Anna wciągnęła powietrze i, patrząc na Katarzynę, dała jej znać, iż zaraz będzie nieprzyjemnie. Kat, pamiętasz, jak się poznaliście?
Katarzyna zmrużyła oczy.
Co to ma wspólnego?
Właśnie. Trzy lata temu spotkaliście się na firmowej imprezie integracyjnej. Ty pracowałaś wtedy w dziale księgowości na outsourcingu.
I co?
Że Dariusz był wtedy żonaty. Z Martą. Dwa lata, Kat. Przez dwa lata spotykaliście się, kiedy on był żonaty. Potem się rozwiódł i poślubił Ciebie.
Katarzyna otworzyła usta, zamknęła je. W głowie zamigotało, a rogaliki nagle pachniały sztucznie i nie na miejscu.
To coś innego w końcu wypluła. My się kochaliśmy. Z Martą już dawno skończyło się, on sam przyznał. Po prostu ciągnęli rozwód.
Anna spojrzała na nią przenikliwym wzrokiem.
Kat, zdradzał żonę. Dwa lata. Z Tobą. Dlaczego myślałaś, iż z Tobą będzie inny?
Bo u nas wszystko inaczej! Katarzyna podskoczyła, objęła się ramionami. Bo wybrał mnie. Dima się zmienił, Aniu. Kiedy wzięliśmy ślub, naprawdę się zmienił.
Anna pokręciła głową.
Nie zmienił się, Kat. Po prostu taki jest. Rozumiesz? Dima to facet, który kocha siebie. Tylko siebie. Reszta to scenografia żona, kochanka, praca. Biera, co chce, kiedy chce. Wierność dla niego to nuda. Ograniczenia to coś dla innych.
Nie znasz go.
Znam takich, jak on. Anna położyła rękę na Katarzynie. Pamiętasz, jak marzyłaś, iż odejdzie od Marty? Czekałaś na jego telefon? Przekonywałaś się, iż już niedługo będziecie naprawdę razem?
Katarzyna milczała. Oczywiście, iż pamiętała. Każdą bezsenną noc, każdy odwołany w ostatniej chwili obiad, każde kłamstwo, które zakrywało ich spotkania przed przyjaciółkami. Dwa lata jako kochanka upokarzające, bolesne, ale znosiła. Czekała. Wierzyła.
Osiągnęłaś to, co chciałaś kontynuowała Anna, miękko, ale bezlitośnie. Rozwiódł się. Poślubił Ciebie. I wiesz, co się stało? Zniknęło miejsce dla kochanki. Dima nie potrafi żyć bez tego. Potrzebuje adrenaliny, czegoś zakazanego, tajemniczego. Ty stałaś się legalną żoną i stałaś się nudna.
Nie jestem nudna!
Katarzyna usiadła z powrotem na kanapie. Anna gadała straszne rzeczy, ale gdzieś w środku coś przyjmowało tę prawdę.
Podróże służbowe. Dima od kwietnia jeździł w delegacje. Co dwa tygodnie, czasem częściej. Nie myślała o niczym złym praca to praca. Wydłużone spotkania, negocjacje w nocy, firmowe eventy, na które żonom nie wolno było iść.
A łóżko. Katarzyna bolesno przywołała ostatnie miesiące. Dima wracał zmęczony. Całował w czoło. Odwracał się do ściany. Ona wszystko tłumaczyła stresem, wiekiem, czymkolwiek, żeby nie patrzeć prawdzie w oczy.
Muszę to zobaczyć na własne oczy wydęła Kat. Muszę je własne oczyma zobaczyć.
Śledzenie własnego męża okazało się upokarzające, a technicznie nie trudne. Katarzyna wzięła zwolnienie lekarskie i trzy dni z rzędu kręciła się przy Dimas po pracy. Drugiego dnia miał szczęście.
Wyszedł z biura o siódmej wieczorem, wsiadł do auta, ale nie pojechał do domu. Katarzyna podążyła taksówką, czując się jak bohaterka kiepskiego kryminału. Dima zaparkował przy kawiarni w centrum, a po pięciu minutach podsiadła do niego dziewczyna.
Młoda, około dwadzieścia pięć, może dwadzieścia sześć lat. Blondynka z modnym cięciem i pewnym uśmiechem. To właśnie Jadwiga z wiadomości Katarzyna rozpoznała ją po zdjęciach.
Dima wziął Jadwigę za rękę, przyłożył do ust. Powiedział coś, a ona rozbawiła się, odchylając głowę. Ten sam gest, który Katarzyna sama robiła trzy lata temu.
Ten sam restauracyjny szyld. Dima zabrał ją tu na pierwszą randkę. Mówił, iż to ich specjalne miejsce.
Usiedli przy tym samym stoliku przy oknie. Dima zamawiał Katarzyna widziała znajome gesty, choć nie słyszała słów. Pewnie zamówił kaczkę z sosem żurawinowym i deser Pavlova. Pewnie opowiadał o dzieciństwie w Łodzi i o marzeniu, by objechać cały świat. Pewnie patrzył Jadwidze w oczy tym samym głodnym, obiecującym spojrzeniem.
Historia powtarzała się aż do detalu. Dima nie męczył się wymyślaniem nowego scenariusza. Po co, skoro stary działa?
Katarzyna wróciła do domu i czekała na męża.
Przybył o jedenastej. Pachnął obcymi perfumami słodkimi, kwiatowymi, zupełnie innymi niż jej.
Musimy porozmawiać.
Dima westchnął, zdjął marynarkę i zawiesił ją na oparciu krzesła.
Co znowu, Kat? Jestem zmęczony
Widziałam Cię dziś.
Dima na chwilę się zatrzymał, potem wzruszył ramionami.
Więc się przyglądałaś.
Odpowiedz.
Dobra, spotykałem się z Jadwigą. Usiadł w fotelu, położył jedną nogę na drugą. To nic nie znaczy, Kat. Posłuchaj. Dima pochylił się do przodu, a na jego twarzy pojawiło się to samo szczere, przekonujące wyrażenie, które trzymała w sobie od trzech lat. Kocham Cię. Jesteś moją żoną. A Jadwiga to po prostu przygoda. To nie ma wpływu na nas.
Czyżby to ty tak gadałeś Marcie?
Dima się zatrzymał.
To inne.
Naprawdę? Kat usiadła naprzeciw. Zdradzałeś ją ze mną. Teraz zdradzasz mnie z nią. Jaka jest różnica?
Zmieniłem się, Kat. Po ślubie naprawdę chciałem być wierny. Ale rozłożył ręce. Tak się stało. Zakończę to z Jadwigą. Obiecuję. Od dziś tylko Ty.
Obietnica brzmiała gładko, wyćwiczeniowo. Kat patrzyła na męża i widziała to, czego nie chciała dostrzegać wszystkie te lata pustkę pod pięknymi słowami. Przyzwyczajenie do kłamstwa, które stało się drugą naturą. Egoizm ukryty pod czarem.
Dima nie potrafił kochać nikogo oprócz siebie. Nie umiał i nie chciał się uczyć.
Nie.
Co?
Nie potrzebuję Twoich obietnic.
Dima zmarszczył brwi.
Kat, nie dramatyzuj. Każda para przez to przechodzi. Damy radę.
Katarzyna pokręciła głową. W piersi było zimno i puste, ale po raz pierwszy od dawna jasno.
Nie zmienisz się. Nigdy. Bo to nie problem, a norma. Żona w domu, kochanka na boku. Wygodne.
Mówisz bzdury.
Mówię prawdę. Kat wstała. Trzy lata temu myślałam, iż jestem wyjątkowa. Że dla mnie będziesz inny. A ja tylko zająłem miejsce Marty!
Katarzyna poszła do Anny tego samego wieczoru.
Rozwód trwał trzy miesiące.
Dima nie stawiał oporu. Do listopada oficjalnie zamieszkał z Olgą o tym dowiedziała się od wspólnych znajomych. Nowa para wyglądała na szczęśliwą. Olga promieniała. Publikowała zdjęcia z hasztagami o miłości i przeznaczeniu. Planuje ślub.
Anna pokazała Kat jedną z jej postów.
Patrz. Mówi, iż jestem wyjątkowa. Że nigdy nie kochał tak.
Kat odłożyła telefon.
Nie chcę patrzeć.
Jesteś zdenerwowana?
Nie. I to była prawda. Żałuję jej. Za dwa lata będzie siedzieć z przyjaciółką i płakać tak, jak ja.
Anna objęła ją.
Lepiej Ci teraz?
Katarzyna przemyślała. Łatwiej nie. Ale coś w środku przestało trzymać się za iluzję. Za człowieka, którego wymyśliła i kochała.
Wiesz, co jest najgłupsze? Kat uśmiechnęła się ponuro. Wiedziałam od początku, iż taki jest. Byłam jego kochanką. Widziałam, jak kłamie żonie. Słyszałam, jakie historie wymyśla. I mimo wszystko wierzyłam, iż z mną będzie inaczej.
Zakochałaś się.
Byłam głupia i ślepa. To nie to samo.
Anna zamilkła.
Co teraz?
Kat spojrzała w okno.
Teraz będę szukała kogoś, kogo nie będę musiała przemieniać. Człowieka, który od początku jest wierny. Czy naprawdę tacy istnieją?
Za oknem zaczął padać deszcz. Kat patrzyła na krople spływające po szybie i po raz pierwszy od miesięcy nie myślała oWzięła głęboki oddech, zamknęła drzwi i ruszyła w stronę nowego, nieznanego jutra.