Miał ze mną inny układ, nie taki jak z nią tak to się wtedy zaczęło.
Kto to jest? zapytała z niedowierzaniem.
Telefon Dariusza leżał na kuchennym stole ekranem do góry, a Katarzyna zdążyła przeczytać pojawiające się powiadomienie, zanim jeszcze pojąła, co robi. Tęsknię za Tobą, mój kochany. Serduszko. Całus. I nieznane imię Ola.
Dariusz odwrócił się gwałtownie od ekspresu do kawy, a w jego oczach przelśniła krótka irytacja, nie strach, ale złość. Zniknęła tak szybko, jak zawsze, pod maską zwykłego, lekko rozdrażnionego wyrazu.
Przeglądasz mój telefon? spytała.
Sam się włączył odrzekł Dariusz, podnosząc telefon i odblokowując ekran znajomym ruchem. Znał ich hasła nawzajem. Kto to jest, ta Ola?
Dariusz odwrócił się i nacisnął przycisk na ekspresie.
Koleżanka.
Koleżanka pisze ci tęsknię, mój kochany?
Katarzyna przeglądała korespondencję, a palce stawały się coraz zimniejsze z każdym kolejnym przewijanym komunikatem. Zdjęcia, wiadomości głosowe, plany weekendowe, które Dariusz rzekomo spędzał na konferencji w Gdańsku. Żarty zrozumiałe tylko dla nich dwojga. Najstarsza wiadomość pochodziła z marca, a teraz był wrzesień. Pół roku. Sześć miesięcy. Sto osiemdziesiąt dni, kiedy ona przygotowywała mu śniadania, czekała po pracy, planowała urlop i wierzyła, iż są szczęśliwi.
Dario, to już pół roku korespondencji zauważyła.
Ekspres przestał warczeć. Dariusz wziął kubek, wypił łyk, a Katarzyna z pewnym zdystansowaniem stwierdziła, iż mąż jest zupełnie spokojny.
Katusiu, nie zaczynaj.
Nie zaczynać? ona wpatrywała się w Dariusza, szukając choćby cień skruchy lub zażenowania.
Nic. Tylko zmęczenie człowieka, którego odciągnięto od porannej kawy.
Przez pół roku mnie zdradzasz, a ja mam milczeć?
Dariusz odłożył kubek i przejechał dłonią po twarzy.
Słuchaj, trudno to wytłumaczyć. Porozmawiamy wieczorem, spóźniam się.
Wyszedł. Po prostu wziął teczkę, uścisnął ją w policzku tym samym przyzwyczajonym ruchem i odszedł. Drzwi zamknęły się cicho, z lekkim trzaskiem, a Katarzyna stała pośrodku kuchni.
Wspominała wiadomości, szukając w nich wyjaśnienia. Być może to żart? Może coś źle zrozumiała? Fotografie nie kłamały Dariusz i nieznajoma blondynka w restauracji, nad brzegiem Wisły, w czyimś mieszkaniu. Selfie z takimi samymi uśmiechami i splecionymi palcami.
Katarzyna próbowała przypomnieć, kiedy wszystko zaczęło się psuć. Ich poranne rozmowy, wspólne kolacje, plany kupna większego mieszkania, może psa. Nic nie zapowiadało kłopotów. Zupełnie nic.
A może po prostu nie chciała widzieć?
Anna przybiegła czterdzieści minut po telefonie. Wpadła do mieszkania, podała Katarzynie torbę z rogalikami i usiadła naprzeciw na podłokietniku kanapy.
Opowiadaj.
Katarzyna opowiadała, przeskakując od szczegółów do emocji i z powrotem. Anna słuchała w ciszy, a jej twarz stawała się coraz poważniejsza.
Nie rozumiem Katarzyna po raz dziesiąty przeczesywała palcami włosy. Wszystko było dobrze. Byliśmy szczęśliwi. Skąd to się wzięło?
Anna chwilę milczała, potem ostrożnie zapytała:
Katusiu, naprawdę nic nie zauważyłaś? Wcale nic?
Co miałam zauważyć? Wracał do domu, jedliśmy razem, weekendy wyjeżdżaliśmy za miasto. Normalna rodzina!
Dobrze. Anna wzięła wdech, a Katarzyna zobaczyła w jej twarzy, iż zaraz przyjdzie coś bolesnego. Pamiętasz, jak się poznaliście?
Katarzyna mrugnęła.
Co to ma wspólnego?
No właśnie. Poznaliście się trzy lata temu na firmowym spotkaniu. Ty wtedy pracowałaś w ich księgowości na zlecenie. I co? kontynuowała Anna. Dariusz był wtedy żonaty. Z Małgorzatą. Dwa lata, Katusiu. Dwa lata spotykaliście się, kiedy był żonaty. Potem się rozwiódł i wziął Ciebie.
Katarzyna otworzyła usta, zamknęła je. W głowie zadrżało, a rogaliki nagle strasznie pachniały.
To inne w końcu wymamrotała. Kochałyśmy się nawzajem. Z Małgorzatą już dawno skończył, sam mówił. Pracowali jeszcze nad rozwodem.
Anna spojrzała na nią intensywnie.
Katusiu, zdradzał żonę dwa lata. Z tobą. Dlaczego myślałaś, iż z tobą będzie wierny?
Bo u nas wszystko jest inaczej! Katarzyna podskoczyła, obejmując się ramionami. Bo wybrał mnie. Dario się zmienił, Aniu. Kiedy się pobraliśmy, naprawdę się zmienił.
Anna pokręciła głową.
Nie zmienił się, Katusiu. Po prostu taki jest. Rozumiesz? Dario to człowiek, który kocha siebie. Tylko siebie. Reszta dekoracje. Żona, kochanka, praca. Bierze, co chce, kiedy chce. Wierność dla niego to nuda. Ograniczenia to dla innych.
Nie znasz go.
Znam takich, jak on. Anna chwyciła Katarzynę za rękę. Pamiętasz, jak marzyłaś, iż odejdzie od Małgorzaty? Czekałaś na jego telefon? Przekonywałaś siebie, iż niedługo będziecie naprawdę razem?
Katarzyna milczała. Oczywiście, pamiętała. Każdą bezsenną noc, każdy odwołany w ostatniej chwili obiad, każde kłamstwo, którym przykrywała spotkania przed przyjaciółkami. Dwa lata w roli kochanki upokarzające, bolesne, ale znosiła. Czekała. Wierzyła.
Osiągnęłaś swój cel kontynuowała Anna, łagodnie, ale bezlitośnie. Rozwiódł się. Wziął Cię. I wiesz, co się stało? Zwolniła się pozycja kochanki. Dario nie może bez tego żyć. Potrzebuje adrenaliny. Czegoś zakazanego, tajemnego. Stałaś się legalną żoną i stałaś się nudna.
Nie jestem nudna!
Katarzyna opadła na kanapę. Anna mówiła straszne rzeczy, ale gdzieś w głębi coś przyjmowało tę prawdę.
Podróże służbowe. Dario jeździł w delegacje od kwietnia, co dwa tygodnie, czasem częściej. Nie myślała nic złego praca to praca. Spotkania do późna. Negocjacje, które się przedłużały. Firmowe imprezy, na które żony nie mogły przyjść.
A łóżko. Katarzyna bolesnie wspominała ostatnie miesiące. Dario przychodził zmęczony. Całował w czoło. Odwracał się twarzą do ściany. Przypisywała to stresowi, wieku, czemu tylko nie patrzeć prawdzie w oczy.
Muszę zobaczyć to na własne oczy wydychała Katarzyna. Chcę własnymi oczami zobaczyć ich.
Śledzenie własnego męża było upokarzające i technicznie proste. Katarzyna wzięła zwolnienie lekarskie i trzy dni po pracy obserwowała Dario. Drugiego dnia miał szczęście.
Wyszedł z biura o siódmej wieczorem, wsiadł do auta, ale nie pojechał do domu. Katarzyna szła za nim taksówką, czując się jak bohaterka kiepskiego kryminału. Dario zaparkował przy kawiarni w centrum, a po pięciu minutach podsiadła do niego dziewczyna. Młoda, może dwadzieścia pięć, może dwadzieścia sześć lat. Blondynka z modną fryzurą i pewnym uśmiechem. To właśnie Ola z wiadomości Katarzyna rozpoznała ją po zdjęciach.
Dario wziął Olę za rękę, przyłożył do ust. Powiedział coś, a dziewczyna roześmiała się, odchylając głowę. Ten sam gest, jaki Katarzyna sama używała trzy lata temu. Ten sam restauracyjny znak. Katarzyna rozpoznała witrynę. To był ten sam lokal, gdzie Dario zabrał ją na pierwsze spotkanie, mówiąc, iż to ich specjalne miejsce.
Siedzieli przy tym samym stoliku przy oknie. Dario zamawiał Katarzyna widziała znajome gesty, choć nie słyszała słów. Pewnie zamówił kaczkę z sosem żurawinowym i deser Pavlova. Pewnie opowiadał o dzieciństwie w Łodzi i o marzeniu objechać cały świat. Pewnie patrzył Oli w oczy tym samym spojrzeniem uważnym, głodnym, obiecującym.
Historia powtarzała się w najdrobniejszych detalach. Dario nie obciążał się wymyślaniem nowego scenariusza. Po co, gdy stary działa?
Katarzyna wróciła do domu i czekała na męża.
Przyszedł o jedenastej. Pachniał obcym perfumem słodkim, kwiatowym, zupełnie innym niż jej własny.
Musimy porozmawiać powiedziała.
Dario westchnął, zdjął marynarkę i powiesił ją na oparciu krzesła.
Co znowu, Katarzyno? Jestem zmęczony
Widziałam was dzisiaj oznajmiła.
Dario zamarł na sekundę. Potem wzruszył ramionami.
Śledziłaś, co? odparł.
Odpowiedz.
Tak, spotkałem się z Olą usiadł w fotelu, opierając nogę na nodze. To nic nie znaczy, Katarzyno. Posłuchaj. Dario pochylił się do przodu, a na jego twarzy pojawiło się to samo szczere, przekonujące wyrażenie, które kiedyś trzymała w sercu przez trzy lata. Kocham cię. Jesteś moją żoną. A Ola to po prostu przygoda. Nie wpływa to na nas.
Małgorzacie, ona też słyszy te same bzdury?
Dario się zatrzymał.
To inne.
Naprawdę? Katarzyna usiadła naprzeciw. Zdradziłeś ją ze mną. Teraz zdradzasz mnie z nią. Jaka jest różnica?
Zmieniłem się, Katarzyno. Po ślubie naprawdę chciałem być wierny. Ale rozłożył ręce. Tak się stało. Zakończę wszystko z Olą. Obiecuję. Od dziś tylko ty.
Obietnica brzmiała gładko, wyćwiczenie. Katarzyna patrzyła na męża i widziała to, czego nie chciała dostrzec przez te lata pustkę pod pięknymi słowami. Przyzwyczajenie do kłamstwa, które stało się drugą naturą. Egoizm ukryty pod urokiem.
Dario nie potrafił kochać nikogo poza sobą. Nie umiał i nie chciał się uczyć.
Nie.
Co, nie?
Nie potrzebuję twoich obietnic.
Dario zmarszczył brwi.
Katarzyno, nie dramatyzuj. Każda para przechodzi przez to. Damy radę.
Katarzyna pokręciła głową. W sercu było puste i zimne, ale po raz pierwszy od dawna jasno.
Nie zmienisz się. Nigdy. Dla ciebie to nie problem, to norma. Żona w domu, kochanka z boku. Wygodne.
Mówisz brednie.
Mówię prawdę powiedziała, wstając. Trzy lata temu myślałam, iż jestem wyjątkowa. Że dla mnie będziesz inny. A ja tylko zajęłam miejsce Małgorzaty!
Katarzyna poszła do Anny tego samego wieczoru.
Rozwód trwał trzy miesiące.
Dario nie opierał się. Do listopada oficjalnie zamieszkał z Olą Katarzyna usłyszała o tym od wspólnych znajomych. Nowa para wydawała się szczęśliwa. Ola promienieje. Publikuje zdjęcia z hashtagami o miłości i przeznaczeniu. Planuje ślub.
Anna pokazała Katarzynie jeden z postów.
Zobacz. Mówi, iż jestem wyjątkowa. Że nigdy nie kochał tak mocno.
Katarzyna odłożyła telefon.
Nie chcę patrzeć.
Jesteś zła?
Nie i to była prawda. Żałuję jej. Za dwa lata będzie siedzieć z przyjaciółką i płakać tak, jak ja.
Anna przytuliła ją.
Lepiej?
Katarzyna pomyślała. Lżej? Nie. Ale coś w środku w końcu przestało trzymać się za miraż. Za człowieka, którego wymyśliła i kochałam.
Wiesz, co jest najgłupsze? uśmiechnęła się z trudem. Wiedziałam od samego początku, iż jest taki. Samej byłaś jego kochanką. Widziałam, jak kłamie żonie. Słyszałam, jakie wymyśla historie. I mimo to wierzyłam, iż z mną będzie inaczej.
Zakochałaś się.
Byłam głupia i ślepa. To nie to samo.
Anna milczała.
Co teraz?
Katarzyna spojrzała przezZ nową nadzieją w sercu wyruszyła w poszukiwaniu prawdziwej miłości, którą w końcu znalazła.
