Wybierz film Krzysztofa Kieślowskiego na pokaz w Iluzjonie

Jeden z najgłośniejszych filmów, zaliczonych do tzw. kina moralnego niepokoju. Jego głównym bohaterem jest Filip Mosz – kapitalnie grany przez Jerzego Stuhra – zaopatrzeniowiec w zakładzie przemysłowym gdzieś w podkrakowskim miasteczku. Momentem przełomowym w jego życiu staje się kupno amatorskiej kamery filmowej. Filip bowiem, jako człowiek bez reszty oddany rodzinie, pragnie uwiecznić narodziny i rozwój swojej córki. Wieść o zakupie Mosza obiega zakład pracy. Filip otrzymuje propozycję nakręcenia filmu z okazji pięciolecia przedsiębiorstwa. Dyrektor zakładu obejmuje choćby protektorat nad nowo powstałym amatorskim klubem filmowym. Kieślowski z niezwykłą przenikliwością ukazuje powolna ewolucję Filipa, który z człowieka „schowanego“ we własną prywatność, ceniącego ponad wszystko „święty spokój“ przeobraża się w społecznika i artystę, wrażliwego na ludzką krzywdę i niesprawiedliwość. Amatorskim filmom Mosza daleko bowiem do propagandy sukcesu. Wręcz przeciwnie – samorodny reżyser bezkompromisowo pokazuje wynaturzenia otaczającej go rzeczywistości. Cena prawdy jest jednak wysoka...

Witek Długosz (wg wielu krytyków najlepsza rola Bogusława Lindy) jest studentem medycyny. Poznajemy go w momencie śmierci ojca. Ostatnie słowa, które od niego słyszy to krótka porada życiowa przekazana telefonicznie: "– Nic nie musisz, synu. – Czego nie muszę, tato? – Niczego." Witek decyduje się przerwać studia, które wybrał pod presją ojca i chce wyjechać do Warszawy. Usiłuje zdążyć na pociąg do stolicy - ten jakże krótki moment na peronie jest najważniejszy dla całego filmu. Fabuła przedstawia trzy wersje życiorysu bohatera, które zależą od tytułowego przypadku - od tego czy Witkowi uda się wsiąść do pociągu…

Rzeczowy, niemal dokumentalny zapis zbrodni, bezlitośnie odartej z fabularnej fikcji. 16 marca 1987 r. Piotr Balicki (Krzysztof Globisz) zdaje końcowy egzamin adwokacki i zaprasza swą dziewczynę do cukierni w Hotelu Europejskim. Z prowincji przyjeżdża do stolicy 20-letni Jacek Łazar (Mirosław Baka). Wstępuje do zakładu fotograficznego, w którym zamawia odbitkę zdjęcia swojej młodszej, tragicznie zmarłej siostry i idzie na ciastka do tej samej cukierni. Potem wsiada do taksówki Waldemara Rekowskiego (Jan Tesarz). Na peryferiach miasta bezlitośnie dusi taksówkarza, po czym, gdy ten zdradza jeszcze oznaki życia i błaga o litość, okrutnie masakruje. Obrony podejmuje się świeżo upieczony adwokat – Piotr. Przy tak okrutnym i bezsensownym morderstwie trudno jednak znaleźć okoliczności łagodzące i chłopak zostaje skazany na karę śmierci. 
Wyprowadzony z celi woła z rozpaczą: "Proszę pana, ja nie chcę !"

23 listopada 1966 roku przychodzą na świat dwie identyczne dziewczynki - jedna w Polsce, druga we Francji. Choć dzielą je tysiące kilometrów przez całe późniejsze życie czują ze sobą dziwną więź pomimo, iż nigdy tak naprawdę się ze sobą nie spotkały. Są do siebie podobne jak dwie krople wody, obie mają problemy zdrowotne, obie kochają muzykę i obie mają takie same imię; Weronika i Veronique (w obydwu rolach – Irene Jacob). W pewnym momencie swego życia Weronika decyduje poświęcić się pracy artystycznej, którą raptownie przerywa śmierć. Veronique podświadomie odczuwa stratę kogoś bardzo bliskiego… W niewytłumaczalny, mistyczny sposób wyciąga wnioski z wydarzeń, które miały miejsce w Polsce. Wybiera miłość zamiast pasji. „To opowieść o życiu, które kończy się, aby znaleźć dalszy ciąg w innym ciele i duszy".

Młoda kobieta, Julie (Juliette Binoche), traci w wypadku samochodowym męża Patrica – wybitnego kompozytora i jedyną córkę. Jak żyć, gdy życie (dotychczasowe) się skończyło? "Będę teraz robić to, co chcę: nic. Nie chcę wspomnień, rzeczy, przyjaźni, miłości ani przywiązania. To wszystko pułapka" – mówi matce. Julie zaczyna nowe życie, anonimowe i niezależne, świadomie odrywając się od wszystkiego, co łączy ją z przeszłością. Przeprowadza się do wynajętego paryskiego mieszkania, żyje w nim samotnie, wystrzegając się emocjonalnych związków. Olivier, asystent, a jednocześnie przyjaciel Patrica, od dawna kocha Julie. Chce wyrwać ją z odosobnienia i decyduje się na skończenie na koncertu na cześć jednoczącej się Europy, dzieła niedokończonego w wyniku śmierci kompozytora. Julie próbuje zapomnieć, a jednocześnie uwolnić się. Pewnego dnia dowiaduje się, iż nie była jedyną kobietą w życiu swego męża…