Wybieramy najlepsze zabójcze przedmioty z filmów

Filmowe oblicza Los Angeles pokazywały miasto jako bynajmniej nie jako zamieszkane przez anioły. W horrorze Johna Carpentera oglądamy prawdopodobnie najmroczniejszą możliwą odsłonę. Wszystko za sprawą pewnego podejrzanego pojemnika wypełnionego zieloną cieczą odkrytego w podziemiach niepozornego kościółka. Ksiądz, który sprawuje pieczę nad świątynią i jej zawartością, wzywa na pomoc znajomego profesora. Ekipa badawcza złożona przede wszystkim ze studentów przybywa na miejsce i rozpoczyna pomiary. W trakcie skanów dowiadują się przerażającej prawdy – starożytny artefakt to więzienie dla samego syna szatana. Młodzi ludzie będą musieli stawić czoła wszechpotężnym siłom zła i na uświęconej ziemi zawalczyć o dalsze losy świata. Choć w dorobku reżysera znajdą się bardziej przerażające (i bardziej udane) filmy, ten pozostaje wśród mroczniejszych, niepozbawionych uroku.

Ekranowe przygody najsłynniejszego archeologa świata rozpoczęły się od walki o jeden z najpotężniejszych artefaktów w historii. Indiana Jones goni w końcu za legendarną Arką Przymierza, biblijną skrzynią zawierającą tablice z 10 Przykazaniami. Zaginiona przez wieki, trafia na radar nazistów, a także służb amerykańskich starających się pokrzyżować szyki III Rzeszy na kilka lat przed wybuchem wojny. Dr Jones rusza zatem do Egiptu, aby nie pozwolić siłom zła wykorzystać skrzyni do własnych celów. Jak widzimy na koniec filmu, interwencja nie byłaby tu potrzebna. Finał z pamiętną sceną stopienia Belloqa i reszty świty przeszedł do historii kina, wpisując "Poszukiwaczy" w kanon kina rozrywkowego, które tak samo bawiło, jak i przerażało. Ta wielka moc przyniosła też serii przepis na sukces – niejednokrotnie powtarzany, po latach jednak zatracony.

Na przełomie wieków przeklęta kaseta wideo z filmu "The Ring" straszyła widzów z całego świata. Amerykański remake japońskiego horroru zarobił prawie ćwierć miliarda dolarów, stając się wówczas jednym z najbardziej kasowych horrorów w historii kina. Bohaterką jest kobieta prowadząca dziennikarskie śledztwo w sprawie tajemniczej filmu, którego obejrzenie kończy się śmiercią. Przerażenie nabiera rumieńców, kiedy okazuje się, iż treść nośnika obejrzał także jej mały synek. Reporterka rozpoczyna wyścig z czasem – do niechybnej śmierci zostało jej zaledwie siedem dni od przeklętego seansu. Przepisana na modłę Hollywood historia nie straciła elementu zaskoczenia, który efektywnie działał w oryginale. Najlepszym świadectwem jakości filmu Gore’a Verbinskiego niech będzie kultowy status produkcji po latach – mimo zmieniającej się technologii ta jedna kaseta pozostała w obiegu.

Groteskowe światy Quentina Dupieux przybierają formę zabawy z widzem, zatopionym w odcyfrowywanie kolejnych znaczeń, które przygotował twórca. Na wierzchu znajduje się przede wszystkim śmiech z absurdu, przybierającego różne oblicza. "Mordercza opona" należy do grona jego najpopularniejszych wizji – w końcu obok ożywionego kawałka gumy z mocą telekinezy nie można przejść obojętnie. Jej bieżnik rozgrzewa przypadkowa kobieta, za którą pogoń motywuje kolejne morderstwa. Tytułowy zabójca o imieniu Robert potrafi rozjechać małe zwierzęta, a choćby radzi sobie z większymi przeciwnikami, o ludzkich wymiarach. Niepozorny, a jednak skuteczny – w rozśmieszaniu i dezintegracji.

Tajemnicza układanka zakupiona w sklepie z antykami zapewni zabawę każdemu fanowi łamigłówek. Niestety, bohater filmu "Hellraiser: Wysłannik piekieł" boleśnie przekonuje się o rozwiązaniu zagadki. Bawiąc się kostką, przypadkiem otwiera wrota piekieł i ginie w męczarniach. Niebawem okaże się jednak, iż to dopiero początek cierpienia. Przywrócony do życia potrzebuje ofiar, aby uciec ze świata istot znanych jako Cenobci, gdzie ból i przyjemność stanowią jedno. Ekranizacja dzieła Clive’a Barkera korzysta z rozległego wachlarza narzędzi, aby wystraszyć widza. Jednak kostka to zarówno najpiękniejszy, jak i dostarczający najwięcej rozpaczy przedmiot. Pod kunsztownym wykonaniem kryje się choćby obietnica wygranej nad zabójczym mechanizmem, ale tak naprawdę to jedynie fałszywa nadzieja. Pozorna szansa na odkupienie prowadząca ofiary dosłownie na sam dół – dla historii horroru to przedmiot kultowy.

"Martwe zło" uwielbiamy przede wszystkim za absurdalny humor w połączeniu z horrorem. W dyskusjach o debiutanckim filmie Sama Raimiego mniej miejsca otrzymuje samo narzędzie popychające fabułę – potężna księga Necronomicon, przywołująca z zaświatów lub odsyłająca na drugą stronę demony. Historię przedmiotu można poprowadzić do twórczości H.P. Lovecrafta, a twórcy filmu z 1981 nagięli pomysł do własnych potrzeb. Choć napisana krwią, oprawiona w ludzką skórę książka przyprawia o dreszcze, to jej treść staje się śmiertelnym narzędziem w rękach zupełnie nieświadomych osób. W filmie najpierw uruchamiają nagranie przywołujące maszkary z zaświatów, a potem liczba studentów wypoczywających w środku lasu znacząco się uszczupla. Obronną ręką – przy okazji poświęcając drugą – wychodzi jedynie Ash Williams. Aż strach pomyśleć co by było, gdyby zamiast w głuszy Necronomicon znalazł się bliżej cywilizacji.

To legenda sięgająca jeszcze czasów starożytnych. Jej współczesna wersja sięgnęła ekranów z pomocą serii "Obecność". Demoniczna Annabelle w wydaniu Jamesa Wana nie ma za wiele wspólnego z oryginałem. Historia powstania jest co prawda całkiem spójna, co możemy zobaczyć jako prolog pierwszego filmu o przygodach Eda i Lorraine Warrenów. Jednak specjaliści od scenografii odpowiednio "dostrasznili" lalkę, nadając jej prawdziwie przerażającego wyrazu. O jej zdolnościach przekonywały się kolejne osoby, które miały nieprzyjemność spotkać ją na swojej drodze. Opętana porcelanowa zabawka dorobiła się nie tylko własnej trylogii, ale również renomy jako twarzy dla wszystkich demonicznych przedmiotów z horrorów.

W centrum trylogii "Władcy Pierścieni" znajduje się niepozorny przedmiot o niezwykłej mocy wiążącej całą opowieść i jej bohaterów. Jeden, by wszystkimi rządzić, Jeden, by wszystkie odnaleźć, Jeden, by wszystkie zgromadzić i w ciemności związać – głosi enigmatyczna i złowieszcza inskrypcja. Nie odkrywa ona jednak tajemnicy zaklętej mocy. Tę można poznać dopiero po efektach zbyt długiego obcowania z przedmiotem. Zwiódł nie tylko Golluma, a wręcz wielokrotnie wpływał zarówno na silne, jak i na słabe jednostki. Jego ofiarą padł przecież Bilbo, a przez moment choćby Frodo. Jako nieożywiony antagonista serii sprawdza się świetnie, co najmniej tak dobrze, jak w roli MacGuffina. Przeraża, wzbudza pożądanie, działa też jako alegoria. Tolkienowska wyobraźnia zdziałała tu cuda, zmieniając zwykły przedmiot w literackie złoto.

Do pochodu opętanych przedmiotów dołącza sympatyczna gadająca lalka. Sześcioletni Andy na urodziny otrzymuje coś więcej, niż tylko nową zabawkę. Jego egzemplarz został opętany przez ducha seryjnego mordercy, który swoje zabójcze nawyki ma zamiar kontynuować również z zaświatów. Dzieło marki Good Guy zaczyna terroryzować rodzinę w nadziei, iż opęta również chłopca i odzyska ludzkie ciało. Mimo iż ludzie przeciwstawiają się temu kawałkowi plastiku, Chucky przez cały czas nie został pokonany na zawsze, Powrócił już w sześciu filmach i serialu, zbierając krwawe żniwo w każdym z tytułów. Głosu postaci użycza przede wszystkim Brad Dourif.

W prozie Stephena Kinga obiekty nierzadko przyjmują niezwykłe role. Z grona tych szczególnych bohaterów wyróżnia się Christine, czerwony Plymouth Fury z 1958 roku. Jako pierwszy samochód w życiu swojego nowego właściciela przyciąga wzrok, choćby pomimo wyraźnych śladów zużycia. Remont przywraca dawny blask, ale także coś niewypowiedzianego, ukrytego gdzieś między częściami. Nowa więź między nabywcą a pojazdem prowadzi do serii strasznych śmierci – w końcu nic nie może stanąć na drodze miłości od pierwszego wejrzenia. Mordercą okazuje się jednak sama maszyna, ostatecznie zwracając się przeciw temu, który dał jej nowe życie. Johnowi Carpenterowi udało się uchwycić ten przerażający aspekt samochodu, posługując się m.in. praktycznymi efektami specjalnymi.