Wybieramy najgorętsze ekranowe rywalizacje

Najsłynniejsza sportowa franczyza filmowa jest bogata w rozpoznawalnych antagonistów. Ale długowieczność pierwszego z nich, bokserskiego mistrza Apollo Creeda uczyniła "Rocky’ego" legendą, jaką jest do dziś. W pierwszej części wyrównany pojedynek zmusza obu sportowców do nadludzkiego wysiłku, a ostateczny wynik nie zadowala nikogo. Kontynuacja wchodzi głębiej do psychiki sportowców – chęci wygrywania nie tylko za wszelką cenę, ale przede wszystkim odnoszenia przekonujących zwycięstw. W pogoni za byciem najlepszym uciekają się do psychologicznych prowokacji. W taki sposób rywalizacja na ringu wykracza poza liny i staje się czymś więcej. Egzystencja związana nierozłącznie ze sportem nabiera tu kolejnego wymiaru osobistej wendetty – bynajmniej nie wobec przeciwników, ale na złość niesprzyjającemu losowi. W końcu każdy z pięściarzy dzieli podobny życiorys, który później zbliża ich do siebie.

"Wredne dziewczyny" opowiadają historię Cady Heron, która prosto z Afryki trafia wraz ze swoimi rodzicami-naukowcami na amerykańskie przedmieścia. Tam błyskawicznie poznaje wątpliwe uroki szkolnego życia i hierarchii panującej w murach liceum. Ale los uśmiecha się do dziewczyny – zwraca na nią uwagę najpopularniejsza dziewczyna, Regina. Bezpośredni awans o kilka szczebli w szkolnej hierarchii pozwala bohaterce lepiej myśleć o przyszłości. Ale nagłe zauroczenie niweczy wszystkie plany. Cady staje zatem do walki o serce chłopaka z tą, która uratowała ją przed towarzyskim niebytem. Choć areną walki są mury placówki oświaty, bohaterki potrafią snuć przebiegłe plany niczym wojownicy pojedynkujący się na śmierć i życie. Ta relacja jest podstawą doskonałej komedii w reżyserii Marka Watersa, w tej chwili znanej też dzięki musicalowi.

Dzięki Szekspirowi wiemy, iż najpiękniejsze historie miłosne rodzą się na tle wielkiego konfliktu. Musical "West Side Story" przeniósł opowieść o Romeo i Julii do nowojorskiego półświatka i walczących gangów. Jetsi i Sharki to nie tylko wrogowie na śmierć i życie, ale przede wszystkim dwie strony kulturowego sporu w buzującym tyglu. Muzyka Leonarda Bernsteina i słowa Stephena Sondheima wyniosły rywalizację do miana sztuki cieszącej oko i dramatu przejmującego widzów przed ekranami. W końcu twórcy zamknęli w historii pokoleniowe doświadczenia z życia w słynnej metropolii – to losy setek zwykłych ludzi, a nie bogaczy. W taki sposób doczekaliśmy się jednego z najsłynniejszych filmowych musicali w historii.

Reżyser Miloš Forman dzięki mistrzowskiej realizacji potrafił dokonać niemal niemożliwego – bez przejścia wytartą ścieżką opowiedzieć biografię słynnego geniusza. Na ekranie pierwsze skrzypce gra starcie wybitnego młodego kompozytora ze starszym, doświadczonym, ale nie tak utalentowanym Salierim (F. Abraham Murray). Napędzane przez zazdrość pragnienie rewanżu za przyćmienie nadwornego kompozytora cesarza Austrii przybiera formę najbardziej podłych i dwulicowych zagrań. Choć fabuła raczej luźno trzyma się faktów prezentuje pasjonująca opowieść o Mozarcie i ostatnich latach jego życia. Przy okazji "Amadeusz" obnaża moc, z jaką ekranowy konflikt może powieźć choćby potencjalnie nieciekawe historie.

Amerykański dreszczowiec w reżyserii Johna Woo zyskał renomę, która nie zanikła wraz z upływającym czasem. Wystarczy spojrzeć na obsadę: Nicolas Cage wciela się w agenta FBI ścigającego niebezpiecznego terrorystę (John Travolta), który w zamachu na życie funkcjonariusza zabił jego kilkuletniego syna. Gdy w końcu poszukiwany trafia w ręce wymiaru sprawiedliwości, służby wpadają na genialny pomysł. Muszą odnaleźć miejsce ukrycia potężnej bomby, więc przeszczepiają twarz przestępcy prowadzącemu wendettę gliniarzowi, aby ten zdobył informacje. Ale pojmany ucieka z więzienia, i w dodatku przyjmuje oblicze stróża prawa. Stawka jest naprawdę wysoka, a element zemsty i podwójnej gry dobra i zła wynoszą całość do niebotycznego wymiaru. Siła nazwisk stworzyła duet godny zapamiętania, a reżyserska ręka Woo ikonicznych wrogów srebrnego ekranu.

Mijają lata, a moc "Karate Kid" nie słabnie. To wciąż świetne kino o dojrzewaniu, sztukach walki, a także o wielkim starciu w obliczu poważnych moralnych wyborów. Daniel LaRusso (Ralph Macchio) przeprowadza się z Chicago na przedmieścia Los Angeles. Chodzą do szkoły, spotyka sympatyczną dziewczynę, Ali Mills (Elisabeth Shue). Jej były chłopak Johnny Lawrence (William Zabka) uwziął się na nowego przybysza i prześladuje go. Aby postawić się oprawcom, bohater zwraca się do weterana wojennego, pana Myiagiego (Pat Morita). Konflikt młodych chłopaków, którego stawką jest spór o dziewczynę, zostaje rozstrzygnięty na macie. Po takim seansie aż chce się walczyć o swoje przekonania.

Magiczny status reżysera Christophera Nolana z miejsca zapewnia mu fragment w każdym rankingu i zestawieniu. Nic dziwnego, jeżeli w swojej filmografii dysponuje tylko tak udanymi tytułami jak "Prestiż". Osią historii jest pojedynek dwóch iluzjonistów. Robert Angier (Hugh Jackman) i Alfred Borden (Christian Bale) walczą ze sobą o prymat w świecie pokazów cieszących się ogromną popularnością. choćby jeżeli za sztuczkami magicznymi przypominającymi tworzone "na żywo" efekty specjalne stoi nauka, i tak potrafi doprowadzić do zachwytu. Sam Nolan bawi się w czarodzieja – wyciąga z kapelusza swoje najefektowniejsze sztuczki (labiryntową fabułę, moralne dylematy i maestrię wykonania). Tak powstał jeden z najlepszych filmów w jego bogatym dorobku.

O miano najlepszego z najlepszych trzeba zawalczyć z całą armią pretendentów. A do elitarnej szkoły Top Gun dostali się już tylko sami wyjątkowi piloci. Nagle nieokrzesany Maverick staje się jednym z wielu. W dodatku znajduje kogoś, kto oprócz charyzmy i umiejętności w kokpicie dotrzymuje bohaterowi kroku w każdym aspekcie. Walka o jak najlepsze wyniki urasta do miana wojny, ale w obliczu prawdziwego konfliktu obaj muszą stanąć ramię w ramię przeciw wspólnemu wrogowi. Od nemezis do przyjaciół – Cruise i Kilmer odegrali role nieopierzonych mistrzów przestworzy ze swadą, w których zakochały się miliony. Wątek tej dwójki w "Top Gun: Maverick" jest pięknym zwieńczeniem tej historii, uczącej głównego bohatera gry do jednej bramki w zespole pełnym indywidualistów.

W "Toy Story", pierwszym pełnym metrażu studia Pixar, udało się niemal wszystko. Sukces zapoczątkował wielką podróż kolejnych zabawek przez ekrany, wprost do serc pokoleń widzów. Bromance kowboja Chudego i astronauty Buzza Astrala ma jednak swój początek w zawziętej rywalizacji o względy małego Andy’ego, który wymienia jedną figurkę na nową. Zawiść i zazdrość okazują się niszczycielską siłą i zapalnikiem dla akcji. Ale kluczem do filmowej przygody staje się jej rozwinięcie. Kolejne trzy filmy utworzyły serię zasługującą na miano jednej z najbardziej udanych animacji w historii. W oryginalnej wersji można posłuchać głosów, których postaciom użyczyli m.in. Tom Hanks, Tim Allen, Don Rickles, Jim Varney i Wallace Shawn.

Legendarna polska komedia opowiada historie jednego z najsłynniejszych ekranowych starć, jakie widziało rodzime kino. "Sami swoi" to kronika wielopokoleniowego konfliktu między zwaśnionymi rodami Pawlaków i Kargulów. Przed wojną Kargul zaorał Pawlaków pole na trzy palce, co spowodowało, iż spłonęły dwie stodoły, polała się krew i Jaśko Pawlak, uciekając przed karą, musiał wyemigrować za ocean. Po latach wraca w rodzinne strony i ze zdumieniem odkrywa, iż sąsiedzi są teraz najlepszymi przyjaciółmi. Jak do tego doszło? Dowiadujemy się wraz z przybyszem z USA. Tworząc swoją trylogię reżyser Sylwester Chęciński przygotował nie tylko wiernie odtworzone realia polskiej wsi, ale przed wszystkim masę humoru, który został w pamięci kolejnych pokoleń.