W latach 1823‒1939 w granicach Wrocławia zbudowano dwanaście świątyń ewangelickich, a do naszych czasów przetrwały trzy z nich, wzniesione pod wezwaniami Jedenastu Tysięcy Dziewic, św. Jana i Pamięci Króla Gustawa Adolfa. W kulturze naszego miasta ta epoka zapisała się jako czas wcielania w życie idei ruchu organowego (Orgelbewegung) – nawiązującego do baroku i obejmującego nie tylko miejsca nabożeństw protestanckich, ale także szkoły, loże wolnomularskie i ośrodki szkolenia muzyków oraz inne budynki użyteczności publicznej. Na terenie ówczesnych Niemiec najwięcej organów znajdowało się właśnie na Śląsku. Niestety, stan badań nad organami zbudowanymi na potrzeby ewangelików pozostaje ograniczony, a głównymi źródłami dla zainteresowanych tematem naukowców są przez cały czas katalogi opisowe firm organmistrzowskich, dokumenty śląskiego konsystorza, monografie obiektów architektonicznych oraz instrumentów.
