Wróć i zatroszcz się o mnie

Wróć i zajmij się nim

Weronika, otwórz natychmiast! Wiemy, iż jesteś w domu! Zosia widziała światło w oknie!

Weronika właśnie zawiązywała łodygę eustomy przy drewnianej podpórce. Palce miała zielone od soku roślin, fartuch pobrudzony ziemią. Podniosła głowę i spojrzała na przeszklone drzwi pracowni. Po drugiej stronie stały dwie sylwetki. Jedną rozpoznała od razu, choćby przez zaparowane szkło. Szerokie ramiona, farbowane włosy w kolorze dojrzałej wiśni. Helena Polańska. Teściowa. Była teściowa.

Weronika się nie spieszyła. Wstawiła eustomę do wiadra z wodą, zdjęła rękawiczki, zawiesiła je na gwoździu przy stole. Dopiero wtedy ruszyła do drzwi.

Dobry wieczór rzuciła, odsuwając rygiel.

Helena Polańska weszła pierwsza, nie czekając na zaproszenie. Za nią przecisnęła się Zofia, siostra Pawła, z zapłakanymi oczami i szalem zarzuconym niedbale, końcem prawie do kostek.

Jaki tam dobry, Weroniko, zastanów się! Helena rzuciła wzrokiem po pracowni, jakby szukała czegoś, co dałoby jej prawo do krytyki. Znalazła: Kwiatki wąchasz, kiedy człowiek leży umierający.

Kto umiera? zapytała Weronika spokojnie.

Paweł! Zosia wybuchnęła i od razu zakryła usta dłonią. Paweł jest w szpitalu. Wypadek. Kręgosłup.

Weronika milczała. Wewnątrz coś się ścisnęło, ale inaczej niż rok temu, kiedy jedno słowo Paweł wywoływało w niej tornado. Teraz ścisnęło się cicho, nieufnie. Jak człowiek, który raz się sparzył i drugi raz nie podchodzi już do ognia.

Usiądźcie zaproponowała, wskazując dwa stołki pod ścianą.

Nie mamy na to czasu burknęła Helena, ale i tak ciężko opadła na stołek. Nogi już nie te, Weronika pamiętała. Żylaki, ciśnienie.

Zosia została na nogach, nerwowo gniotąc szal.

Opowiedzcie wszystko poprosiła Weronika.

I zaczęły mówić. Przerywając sobie, niekiedy zaprzeczając sobie nawzajem. Trzy dni temu Paweł jechał trasą do Wrocławia. Padało. Wpadł w poślizg, uderzył w barierkę. Samochód do kasacji, on przeżył. Złamanie kręgosłupa, operacja już była, ale lekarze ostrożni z prognozami. Może wstanie, może nie. Potrzebuje opieki. Potrzebuje bliskich.

A Joanna? zapytała Weronika cicho.

To imię przeszło przez jej usta lekko, aż ją samą zdziwiło. Rok temu dźwięczało jak szkło pod paznokciem. Joanna, dwadzieścia osiem lat, specjalistka od sprzedaży. To dla niej Paweł odszedł po osiemnastu latach małżeństwa.

Helena Polańska zacisnęła usta.

Joanna wyjechała.

Gdzie?

Do matki. Do Krakowa wtrąciła Zosia z urazą. Gdy tylko dowiedziała się, iż może nie chodzić, w niecałe trzy godziny spakowała dwa walizki. Dzwonimy do niej, nie odbiera.

Weronika milczała. Cisza w pracowni, tylko z nieszczelnego kranu kapała woda, pachniało świeżą ziemią i czymś liliowym.

I czego ode mnie oczekujecie? powiedziała wreszcie.

Helena Polańska wyprostowała się.

Weroniko, byliście razem osiemnaście lat. To nie byle co. Ty go znasz jak nikt. To ty potrafisz się nim zająć, Paweł zawsze cię słuchał. On teraz potrzebuje kogoś, kto…

Pani Heleno przerwała Weronika rozmawia pani o człowieku, który odszedł ode mnie do innej kobiety. O kimś, kto nie znalazł dla mnie miejsca w swoim życiu po tylu latach.

Co ty gadasz weszła Zosia. To przeszłość! Teraz chodzi o życie!

O życie?

Lekarz mówił, iż bez stałej opieki mogą być odleżyny, zapalenie płuc! Paweł miał operację na kręgosłupie, to nie przeziębienie!

Weronika podeszła do zlewu i zakręciła kran. Patrzyła na swoje dłonie pięćdziesiąt dwa lata doświadczenia. Umiała układać bukiety, piec serniki, robić zastrzyki synowi przy gorączce, opatrywać palec Pawłu, naprawiać gniazdka, dźwigać ciężary z rynku. Przez te lata rzadko myślała, czy tego właśnie chce, czy po prostu trzeba.

Wytarła ręce i odwróciła się.

Pomyślę powiedziała.

Nie ma na to czasu! ostro wstała Helena, głos jej stwardniał. On tam SAM leży! Żony nie ma, nikogo nie ma! Zosia całe dnie w pracy, ja ledwo chodzę! Ty nie możesz tu siedzieć z kwiatkami i udawać, iż to nie twój problem!

A czyj?

Nikt nie odpowiedział.

Za szkłem zapadł już wieczór. Październik, ciemno robi się wcześnie. Weronika patrzyła na pustą ławkę pod żółtą lampą; latem siedzieli tam klienci, czekając na bukiet.

Zwykła historia, pomyślała. Życiowa. Nie film, nie książka. Dwie osoby stoją naprzeciw i każą ci być znowu kimś, kim już nie jesteś.

Dobrze powiedziała łagodnie. Przyjadę jutro rano. Zobaczę, w jakim jest stanie. Ale niczego nie obiecuję.

Helena westchnęła. Zosia rzuciła się Weronice na szyję. Ta nie odwzajemniała uścisku, tylko cierpliwie czekała.

Kiedy wyszły, długo jeszcze siedziała na stołku Heleny. Wpatrywała się w bukiety: eustomy w wiadrze różowe, kruche, jak złożone listy. Chryzantemy w drewnianych skrzynkach. Gałązki miechunki z pomarańczowymi lampionami. To miejsce zrobiła własną ręką. Wynajęła pracownię trzy miesiące po odejściu Pawła. Remont sama, a szafki wieszał sąsiad Janek za butelkę czerwonego wina. Wymyśliła nazwę Łodyżka śmieszyła ją, ale się przyjęła. Znalazła dostawców, założyła stronę w Internecie, uczyła się fotografować kwiaty tak, by zatrzymywały wzrok.

Rok budowała życie. Żyć dla siebie okazuje się, iż to normalność. Nie egoizm.

A teraz proszę bardzo.

Wyłączyła światło nad stołem. Zostawiła tylko mała lampkę przy wejściu, jak zawsze. Wyszła do domu.

Szpital był ogromny, z długimi korytarzami, zapach od razu rozpoznała chlor, przetworzona zupa i coś nienazywalnego, co jest tylko w szpitalach. Znalazła odpowiedni oddział, przy dyżurnej pielęgniarce zapytała o drogę. Ta spojrzała na nią z uwagą.

Rodzina?

Była żona.

Brwi pielęgniarki lekko uniosły się w zdziwieniu, ale tylko wyjaśniła, gdzie iść.

Paweł leżał w sali czteroosobowej, ale tylko on był w środku. Przykryty do pasa, ręce na kołdrze. Schudł. Twarz szara, pod oczami cienie. Na szafce przy łóżku szklanka z resztką herbaty i telefon ekranem do dołu.

Kiedy ją zobaczył, coś w twarzy się zmieniło. Nie radośnie, raczej spokój. Jakby czekał długo.

Weronika.

Cześć odpowiedziała, stawiając siatkę z jabłkami i wodą mineralną. Nie dlatego, by było miło, tylko nie wypada przyjść z pustymi rękami.

Nie siadła na łóżku. Usiadła na krześle przy oknie.

Boli? zapytała.

Do zniesienia. Dają tabletki. Zamilkł. Przyszłaś.

Przyszłam.

Mama dzwoniła. Mówiła, iż u ciebie były.

Tak.

Wpatrywał się w sufit. Potem na nią.

Myślałem, iż nie przyjdziesz.

Sama myślałam, iż nie przyjdę.

Cisza. Za oknem szeleścił deszcz. Listopad doganiał październik.

Joanna wyjechała powiedział nagle Paweł.

Wiem.

Tylko tyle. Krzywo się uśmiechnął. Jak w filmie. Piorun trzasnął, facet się przeżegnał. Za późno.

Nie odpowiedziała. Nie zamierzała go dobijać ani litować się. Po prostu patrzyła na niego człowieka, z którym przeżyła osiemnaście lat, urodziła syna, letami jeździła na działkę, kłóciła się o pieniądze i godziła się, wierząc, iż życie jest właśnie takie. Innego nie ma.

Weroniko głos mu zmiękł. Dużo myślałem, leżąc tutaj. Człowiek, jak nie może wstać, ma za dużo czasu w myślenie. Byłem głupcem. Wszystko prawdziwe w moim życiu, to byłaś ty. Dom, rodzina… Joanna… machnął ręką. Wszystko rozumiesz. Nie proszę o przebaczenie, za późno. Ale jesteś najbliżej. Najbardziej rodzina.

Słowa jak z pudełka, myślała Weronika, układają się w rząd: najbliżej, rodzina, zrozumiałem, byłem głupcem. Wszystko po to, by zgodziła się wrócić. Nie dla siebie, nie dla naprawy czegoś prawdziwego. Dla wygody. Ktoś musi zmieniać kroplówki, rozmawiać z lekarzami, przynosić jedzenie, bo szpitalne niesmaczne. Wszystko to, co Weronika potrafi.

Tak właśnie czasem wyglądają relacje po rozwodzie. Bez piękna i bez tragedii. Po prostu: przychodzą po ciebie, gdy życie się psuje. Kochać niekoniecznie. Tak jest wygodniej.

Pawle, cieszę się, iż żyjesz. I iż operacja przebiegła dobrze. Ale nie wrócę. Ani pielęgnować, ani tak po prostu. Jesteśmy po rozwodzie.

Wiem, iż po rozwodzie

Pozwól dokończyć.

Zamilkł. Zdziwiony, bo kiedyś zawsze pozwalała się przerywać.

Znajdę ci opiekunkę. Porządną, doświadczoną. Opłacę pierwszy miesiąc teraz pewnie nie jesteś w stanie się tym zająć. To wszystko, co mogę zrobić. I jeszcze jedno. Wyjęła z torebki teczkę. Szukała jej długo. Tutaj są dokumenty. Dotąd nie dokończyliśmy podziału majątku. Ciągle odwlekałeś. Ja nie naciskałam, nie chciałam znów tego wałkować. Ale teraz proszę, żebyś podpisał.

Paweł patrzył w milczeniu na teczkę.

Mówisz serio.

W pełni.

Leżę po operacji, a ty z papierami.

Tak. Bo jutro możesz powiedzieć, iż byłeś nieświadomy, albo adwokatowi się coś nie spodoba. Teraz jesteś przytomny, pełnia władz. Lekarz potwierdzi.

Długo patrzył na nią. Ona nie odwróciła wzroku.

Zmieniłaś się powiedział w końcu.

Tak.

Kiedyś tak byś nie umiała.

Może tak.

Wziął teczkę, przeglądał. Weronika podała mu długopis.

Wtedy weszła lekarz. Niewysoki mężczyzna koło czterdziestki pięciu, w szarej kitli, z godzinami dyżurów wypisanymi pod pachą. Twarz miał spokojną i lekko zmęczoną; jak ktoś, kto już długo nie udaje wigoru.

Dzień dobry spojrzał na Weronikę z pytaniem, ale z kulturą. Andrzej Michalski, lekarz prowadzący.

Weronika.

Pani

Była żona odpowiedziała. Drugi raz tego dnia.

Andrzej skinął głową, jakby to była zwyczajna informacja, i zwrócił się do Pawła.

Panie Pawle, jak minęła noc?

Spałem.

Dobrze odnotował coś w kartach. Dziś spróbujemy unieść łóżko wyżej, zobaczymy, jak zareaguje kręgosłup. Proces gojenia przebiega dobrze, ale prognozować jeszcze za wcześnie.

Panie doktorze odezwała się Weronika czy można na moment na korytarz?

Wyszli. Weronika zamknęła starannie drzwi.

Chcę zorganizować opiekunkę. Z doświadczeniem. Proszę powiedzieć, czego pani będzie potrzebować, jakie umiejętności, czy trzeba coś dokupić.

Andrzej patrzył z uwagą.

Nie będzie pani sama się zajmowała?

Nie.

adekwatnie to dobra decyzja. Niech się pani nie obrazi, ale opieka z poczucia winy często bardziej szkodzi niż przynosi spokój. Profesjonalistka robi swoje, bliscy zwykle nie potrafią.

Weronika patrzyła na niego.

Wszyscy to słyszą?

Tylko ci, którzy pytają odpowiedział.

Prawie się uśmiechnęła.

Proszę mi podyktować.

Dyktafon w telefonie. On wyliczał, ona notowała. Dodał, iż są agencje powiązane ze szpitalem. Można poprosić na dyżurce o kontakt. Weronika podziękowała.

Jedno pani powiem dodał, gdy już mieli wracać. Szanse ma niezłe. Nie jest stary, operacja poszła bez powikłań. Za pół roku może chodzić. Ale nie ma gwarancji.

Rozumiem powiedziała.

Najważniejsze, by sam rozumiał.

Wróciła do sali. Dokumenty leżały zamknięte na brzuchu Pawła. Obok długopis.

Podpiszesz? spytała.

Paweł wpatrzony w sufit.

jeżeli powiem, iż chcę się zastanowić?

Pawle.

Dobrze, podpiszę. I tak postawisz na swoim. Taka się zrobiłaś.

Zawsze taka byłam stwierdziła. Tylko chowałam to głęboko, sama nie wiem po co.

Podpisał trzy strony we adekwatnych miejscach. Weronika schowała je.

Opiekunkę załatwię do końca tygodnia, wszystko wyjaśnię Zosi. Zapłacę za pierwszy miesiąc bezpośrednio agencji. Potem już radzicie sobie sami.

Weroniko rzucił, gdy zapinała torebkę.

Słucham?

Dziękuję, iż przyszłaś.

Długo patrzyła na niego. Bez litości i bez gniewu. Jak na coś, co było częścią życia, a teraz już nie jest.

Wracaj do zdrowia powiedziała.

I wyszła.

W korytarzu zatrzymała się przy oknie. Za szybą szpitalny dziedziniec, kilka drzew bez liści, ławka mokra od deszczu. Starszy mężczyzna w szlafroku siedział i patrzył w dal, chociaż nie było na co. Po prostu siedział, wdychał powietrze.

Weronika machinalnie nabrała tchu.

Coś puściło. Nie wszystko, ale coś ważnego. Jakby niosła ciężką torbę i mogła ją wreszcie odstawić. Nie rzucić, nie cisnąć po prostu odstawić i wyprostować plecy.

Jak się puszcza przeszłość, napisałaby w pamiętniku, gdyby go prowadziła. Nie wiem. Ale chyba to dzieje się stopniowo, maleńkimi krokami. Jeden z nich właśnie się wydarzył.

Opiekunkę Weronika znalazła przez agencję w dwa dni. Kobieta, około pięćdziesięciu ośmiu lat, Gabriela, z doświadczeniem w rehabilitacji, spokojna, konkretna, z teczką referencji. Spotkały się w kawiarni blisko szpitala. Wyjaśniła, posłuchała pytań o charakter męża, skłonność do depresji, wytrzymałość na ból, rodzinę.

Rodzina często bardziej przeszkadza niż pomaga rzekła Gabriela. Niczyja wina. Tak już jest.

Wiem odparła Weronika.

Uzgodniły szczegóły, Weronika przelała pieniądze. Zadzwoniła do Zosi, wszystko wyjaśniła. Zosia początkowo się oburzyła, iż Paweł chce bliskich, a nie obcych, ale Weronika przerwała jej spokojnie, stanowczo. Dla niej samej to było zaskoczenie dawniej nie umiała tak uciąć rozmowy. Teraz spokój.

Możesz przychodzić codziennie, jeżeli chcesz, Gabriela nie przeszkadza. Ja nie przyjdę. Mam swoje życie i nie muszę go naginać do waszych wymagań.

Zosia zamilkła.

No dobrze.

Tak po prostu dobrze. Bez łez, bez oskarżeń. Może jej też się już znudziło. Może rozumiała w głębi, iż Weronika ma rację.

Helena Polańska zadzwoniła tydzień później sama z siebie. Głos miała inny, nie taki jak w pracowni. Cichszy, starszy.

Weroniko, Gabriela jest porządna, Paweł się przyzwyczaja. Dziękuję ci.

Proszę bardzo, pani Heleno.

Nie zniknij tak zupełnie. Czasem zadzwoń.

Nie odpowiedziała ani tak, ani nie. Uprzejmie się pożegnała, chowając telefon do fartucha. Bo znów była w swojej Łodyżce. I jeżeli by teraz ktoś spytał: jak się puszcza przeszłość? odpowiedziałaby: po prostu żyj dalej. Nie trzeba być bohaterem. Wstań rano, idź do pracy, rób, co kochasz i umiesz. Toksyczni krewni i byli mężowie nie znikną zupełnie. Po prostu przestają być centrum waszego życia.

Zima tego roku przyszła wcześnie. Już w listopadzie spadł śnieg. Weronika niespodziewanie odkryła, iż zima jej się podoba. Wcześniej nie myślała o tym. Nie było po co, skoro Paweł wiecznie narzekał na zimno, artretyzm i wymagał herbaty w konkretnej porze. Teraz można było patrzeć przez okno na śnieg i pomyśleć: ładnie. I tyle.

W grudniu zamówień przybyło. Bukiety korporacyjne na święta, prezenty, wianki noworoczne. Weronika przyjęła do pomocy Olę, dziewczynę ze studiów zaocznych, wesołą, energiczną, lekko roztrzepaną, ale chłonną wiedzy. Pracowały razem świetnie. Uczyła ją patrzeć na kwiaty jak na farby malarza, nie na towar. Ola słuchała z uwagą i czasem podsuwała takie pomysły, iż Weronika się dziwiła.

Skąd to bierzesz? zapytała raz.

Patrzę na osobę, która zamawia wzruszała ramionami Ola i wyobrażam sobie, który kwiat najbardziej by do niej pasował.

Weronika się uśmiechnęła.

To dobry sposób.

Sama mnie pani tego nauczyła, mówiła, iż bukiet powinien być żywy.

Nie pamiętała, ale pewnie mówiła bo właśnie tak myślała.

Styczeń, luty. Wszystko biegło adekwatnym rytmem. Weronika zapisała się na kurs florystyki choć Ola stwierdziła, iż jej pani już nie powinna się uczyć, ale Weronika odpowiedziała, iż zawsze warto. Nie z braku umiejętności, po prostu z ciekawości. Nowy argument w jej życiu. Dawniej robiło się coś, bo trzeba, albo ktoś prosił.

Życie dla siebie brzmi egoistycznie, jeżeli się to powie głośno. Ale wygląda tak: kurs, wieczór z książką bez czyjegoś komentarza, wyjazd w sobotę do innego miasta, by obejrzeć starą architekturę, bo zawsze ją lubiła, choć Paweł tego nie rozumiał.

W lutym zadzwoniła Zosia. Paweł powoli wychodził na ludzi. Wstał z łóżka, chodził o kulach. Gabriela metodyczna, spokojna, bez scen i lamentów. Weronika cieszyła się tą wiadomością prawdziwie, bez wstydu. Po prostu: dobrze, iż facet dochodzi do siebie. To wszystko.

Marzec przyniósł odwilż i pierwsze zamówienia na wiosenne bukiety tulipany, hiacynty, anemony. Weronika kochała ten moment przejścia, gdy zimowe kompozycje ustępują kolorowym, niecierpliwym.

To właśnie w marcu wszedł on.

Weronika układała kwiaty do kartonowego pudełka: żółto-biały bukiet, narcyzy i stokrotki. Ktoś wszedł, nie podniosła głowy od razu.

Dzień dobry rzuciła.

Dzień dobry padła odpowiedź.

Głos. Poznała go wcześniej niż podniosła wzrok. Spokojny, lekko zmęczony, równy.

Andrzej Michalski stał przy wejściu, rozglądając się po pracowni, jakby już znał to miejsce. Był już bez kitla czarny płaszcz, cienki szalik. Bez teczki historii choroby.

Wy powiedziała Weronika.

Ja uśmiechnął się.

Cisza. Ola była w magazynku po papier do pakowania.

Paweł już od dziesięciu dni jest w domu powiedział Andrzej. Rehabilitacja idzie dobrze.

Wiem, Zosia pisała.

Dobrze. Uśmiechnął się żywiej. Przechodziłem. A raczej… Nie, przyznam uczciwie, przyszedłem specjalnie. Zapisałem nazwę. Łodyżka. Znalazłem adres w Internecie.

Weronika odłożyła wstążkę.

Chce pan kupić kwiaty?

Tak. I nie tylko.

Zapach hiacyntów, świeżej ziemi.

Czego dokładnie pan potrzebuje?

Zatrzymał się przy anemonach fioletowych, bordowych, białych z czarnym środkiem.

Te. Trzy. Albo pięć. Jak pani poleca?

Nieparzystą liczbę. Pięć dobrze się trzyma razem. Dla kogo?

Jeszcze nie wiem. Może pomoże pani wybrać.

Weronika ułożyła trzy, potem dodała dwa, ciemne, prawie czarne w środku.

Pięć. Najlepiej się trzymają w grupie.

Zaczęła zawijać. Ręce robiły to same.

Weroniko…

Tak?

Powiem wprost, dobrze? Nie potrafię inaczej.

Proszę.

Chciałbym się z panią spotkać. Nie w szpitalu, nie służbowo. Po prostu w kawiarni, teatrze, jeżeli pani lubi. Albo na spacerze. Wiem, iż to może dziwne, ale myślę, iż dorośli mogą rozmawiać wprost, zamiast udawać klienta.

Weronika spojrzała.

Patrzył spokojnie dawał czas na decyzję.

Wymyślił pan to dawno?

Trzy miesiące temu. Na korytarzu, kiedy dyktowałem, czego potrzeba opiekunce.

Weronika przypomniała sobie tamten korytarz. Okno, gołe drzewa.

Wtedy formalnie byłam jeszcze żoną.

Wiem. Czekałem.

Za szybą marzec w rozkwicie. Śniegu prawie nie było, wróble darły się pod ławką. Latarnia żółta, a przecież dzień długi.

Nie wiem powiedziała cicho.

Czego pani nie wie?

Nie wiem, jak to się robi. Osiemnaście lat byłam żoną. Rok odzwyczajałam się, przyzwyczajałam do siebie. Teraz nie wiem.

Szczerze, ja też nie wiem wyznał. Rozwiodłem się sześć lat temu. Córka, siedemnaście, z mamą. Długo pracowałem, żeby nie myśleć, potem zacząłem myśleć, potem pomyślałem: może można coś jeszcze.

Ola wróciła z papierem.

Pani Weroniko, pomóc przy chryzantemach?

Nie, Olu, sama zrobię.

Ola znikła znikła, udając zajętą.

Weronika podała bukiet Andrzejowi. Wziął go.

Ile?

Poczekaj pan.

Patrzył, czekał. Weronika patrzyła na anemony w jego dłoniach. Zawsze lubiła te kwiaty jak mak, ale subtelniejsze, cichsze, nie chowają się, nie krzyczą o sobie.

Całe życie budowała świat wokół kwiatów. Uciekała w nie od bólu, znalazła w nich własną przestrzeń. Teraz w tą przestrzeń wchodzi ktoś nowy. Nie wdziera się wchodzi. Mówi wprost. Trzyma anemony i czeka na odpowiedź.

Dobrze powiedziała Weronika.

Lekko uniósł brwi.

Dobrze, to znaczy…?

Do teatru. Dawno nie byłam.

Andrzej uśmiechnął się prawdziwie.

Bardzo się cieszę.

Ale nie dziś. Dziś mam jeszcze trzy zamówienia.

Oczywiście, rozumiem. Może w piątek? Albo w sobotę, jak wygodniej?

Sobota zdecydowała.

Podała cenę. Zapłacił, schował resztę, nie spieszył się z wyjściem.

Weroniko, mogę jedno pytanie?

Proszę.

Od dawna pani pracuje z kwiatami?

Pracownia rok z hakiem. Kwiaty od zawsze. Wcześniej hobby.

Dobrze, kiedy hobby jest pracą.

Tak, dobrze.

Skinął głową, poprawił bukiet i ruszył do wyjścia. Na progu się odwrócił.

Do soboty, Weroniko.

Do soboty, Andrzeju.

Andrzej.

Do soboty, Andrzeju.

Drzwi się zamknęły. Weronika została przy ladzie, patrząc jak idzie wzdłuż ulicy, obok ławki, wróbli, którzy dalej miały swoje spory. Płaszcz, szalik, bukiet w dłoniach. Nie spojrzał za siebie.

Ola oczywiście pojawiła się od razu.

Kto to był, pani Weroniko? z ciekawością, niby od niechcenia.

Klient.

Klient, który rozmawiał piętnaście minut?

Olu.

Proszę?

Zawiń te chryzantemy dla pani Marii. Przyjedzie o czwartej.

Ola cała zadowolona znikła. Weronika znów wróciła do pracy. Ręce poruszały się automatycznie, kojąco. Szeleszczący papier, krople wody, zapach hiacyntów.

Sobota miała być za cztery dni. Cztery zwyczajne dni zamówienia, dostawy, pytania Oli, telefon od ogrodnika w sprawie piwonii. Nic szczególnego w tych dniach pierwszego prawdziwego roku dla samej siebie.

Nie myślała o sobocie specjalnie. Po prostu pracowała. Czasem, gdy była sama, przypominała sobie ten dialog. Tylko: spokojny głos, anemony, do soboty, Andrzeju.

Dorośli mogą mówić wprost.

Może naprawdę.

Nie wiedziała, co przyniesie sobota. Czy będzie miło, czy rozmowa nie zejdzie na choroby, pracę, przeszłość? Czy będzie chciała go widzieć znów? Tego nie wiedziała. Ale wiedziała jedno decyzja była po jej stronie. Ani Helena, ani Paweł, ani poczucie winy, ani strach przed samotnością. Ona decydowała.

Nowe uczucie. Nie szampańskie, nie zawrotne raczej pewne. Jak asfalt pod nogami po długiej wędrówce po śniegu.

W piątek wieczorem, gdy już zamknęły z Olą pracownię, Weronika wstawiła do wazonu kilka anemonów. Ciemnobordowych, z aksamitnymi płatkami. Ustawiła na parapecie, tam gdzie zawsze coś stało dla niej, nie do sprzedaży.

Spojrzała na nie.

Dobrze się trzymają razem, powiedziała wtedy.

To była prawda.

Wyłączyła światło. Ruszyła do domu. Jutro sobota.

Sobota nadeszła z szarawym niebem i zapachem kawy z ekspresu, który kupiła pół roku temu, coś, na co Paweł nigdy by nie pozwolił bo po co, za drogo. Po co to chwast w małżeństwie, który zagłusza chcę, lubię, zrobię.

Piła filiżankę przy oknie. Mokre dachy, gołąb na gzymsie naprzeciw, samochód omijający kałużę.

Telefon leżał na stole. SMS sprzed godziny, nie dziś rano, tylko wyraźnie wcześnie jakby ktoś długo się zbierał na odwagę:

Dzień dobry. Teatr zaczyna się o siódmej. Może coś zjemy po drodze? Jak woli pani. Andrzej.

Weronika przeczytała jeszcze raz, zauważyła dzień dobry bez a na końcu. Uśmiechnęła się.

Odpisała:

Dzień dobry. Możemy coś zjeść. W szóstą?

Wysłała. Odstawiła telefon, dopiła kawę.

Za oknem marzec robił swoje. Krople z dachów, wiatr, wróbel przegonił gołębia z gzymsu. Miasto budziło się, obojętne na czyjeś soboty, pierwsze kroki, malutkie decyzje. Miasto nie zauważa, gdy człowiek decyduje się na coś ważnego. Ono po prostu trwa.

Telefon błysnął. Jedno słowo:

Umówione.

Weronika wstała, opłukała filiżankę. Włożyła fartuch do zamknięcia jeszcze osiem godzin i pracownia sama się nie otworzy. Wzięła klucze.

W drzwiach obejrzała się na swoje mieszkanie. Jasne, niezbyt duże, z anemonami w szklance na parapecie, bo wczoraj zabrała kilka do domu ot, dla siebie. Jej mieszkanie, jej ekspres do kawy, jej anemony. Jej sobota.

Wyszła.

Drzwi zamknęły się za nią spokojnie, bez echa. Jak zamyka się coś, co już naprawdę jest zamknięte.

Andrzej czekał już przy kawiarni, gdy podeszła dwadzieścia minut przed siódmą. Stał z boku, patrzył w telefon, ale schował od razu, gdy ją zobaczył. Ciemny płaszcz, ten sam szalik. Tym razem bez kwiatów.

Dobry wieczór powiedział.

Dobry odpowiedziała Weronika.

Spojrzeli po sobie, przez dwie sekundy, nie dłużej. Dwoje dorosłych ludzi na mokrej, marcowej ulicy, którzy przyszli tu, bo sami tak chcieli. Nie bo muszą. Nie bo nie mogą inaczej. Po prostu chcieli.

No to powiedział Andrzej wchodzimy?

Wchodzimy powiedziała Weronika.

I weszli.